Iluzja zielonego budynku

 

Embed or link this publication

Description

artykul

Popular Pages


p. 1

84 mIEJSKA DŻUNGLA  / strefa projektów Iluzja Zielonego Budynku MAJ 2014 | ZIELEŃ TO ŻYCIE Fot. Alamy/BEW (2), z archiwum autora (portret)

[close]

p. 2

85 Z daleka MFO w Zurychu wygląda jak przerośnięty pnączami szkielet opuszczonej, czekającej na wyburzenie fabryki. Dopiero po wejściu do środka konstrukcji okazuje się wielopłaszczyznowym parkiem tekst Krzysztof Herman, sggw Fot. hayal.oezkan/Flickr (2), z archiwum autora (portret) O statnia fabryka w Neu Oerlikon w Zurychu, produkująca elementy wykorzystywane w przemyśle zbrojeniowym, została zamknięta w 1999 roku. Od tego czasu cała dzielnica przechodziła metamorfozę, zmieniając się w osiedle mieszkaniowe. Powstały tu także trzy znaczącej wielkości parki: Oerlikerpark, Wahlenpark oraz MFO. Ten ostatni łączy przemysłowy charakter architektury, wpisując się w industrialną tradycję dzielnicy (co podkreśla jego nazwa – skrót od Maschinenfabrik Oerlikon, wspomnianej fabryki), z rzeźbiarskim podejściem do projektowania krajobrazu i zieleni. Park, zaprojektowany przez biuro Burckhardt + Partner, jest przez samych twórców określany mianem największej na świecie pergoli. Jest jednak znacznie więcej niż pergolą – to piętrowy park, wieża widokowa, agora MFO wysokością i i hala widowiskowa (odbywają się tu pokazy filmów, wielkością nawiązuje spektakle teatralne i koncerty). Podobnie jak w teatrze do pobliskiej znajdziemy w MFO balkony, klatki schodowe, wąskie architektury, korytarze i ukryte w zieleni loggie – wszystko to na kilku dobrze wpisując piętrach. Bo ten park jest najciekawszy i najbogatszy się w kontekst urbanistyczny w roślinność właśnie ponad poziomem ziemi. W porówdzielnicy naniu z piętrami rusztowania przestrzeń na „parterze” sprawia wrażenie pustej, co zgodne jest z założeniem   Poziom parteru przyjętym przez projektantów. Szerokie, płaskie połacie jest „salonem” nawierzchni gruntowej i żwirowej urozmaicone są jedyparku – otwartą przestrzenią ze sporą nie drobnymi akcentami – meblami (drewniane leżaki, ławki i krzesła) oraz oczkiem wodnym porośniętym liczbą miejsc do ▷ roślinami szuwarowymi. siedzenia   Park-budynek ZIELEŃ TO ŻYCIE | MAJ 2014

[close]

p. 3

86 mIEJSKA DŻUNGLA  / strefa projektów „Zielony budynek” o wysokości 18 m jest szkieletową konstrukcją ze stali ocynkowanej, pozbawioną ścian nośnych. Pnącza, które są dominującą formą zieleni w tym parku, nie porastają jednak bezpośrednio belek i słupów szkieletowych, lecz stalowe liny. W ten sposób kształtowane są kurtyny, ażurowe zielone ściany i trójwymiarowe kształty przypominające geometrycznie formowane krzewy (topiary). Rośliny nie są posadzone jedynie w gruncie – na poziomie zero – lecz także w pojemnikach zawieszonych na różnej wysokości. Wśród 104 gatunków pnących się odnajdziemy tu m.in. glicynie, powojniki, róże, wiciokrzewy, chmiel, winobluszcz i rdestówka.   Zieleń z roku na rok coraz bardziej dominuje i przerasta szkielet rusztowania, powoli wypełniając jego ściany Dobrane tak, by jak najlepiej wykorzystać ich cechy, m.in. intensywność wzrostu, oraz zgodnie z preferencjami wobec nasłonecznienia. Niezwykle istotny był także aspekt plastycznego formowania kolorowego rysunku na ścianach „wielkiej pergoli”, powstającego dzięki przebarwiającym się jesienią liściom. parki po sąsiedzku Oerlikerpark Regularnie posadzone drzewa, dziś tworzące wyraźną geometryczną siatkę, w przyszłości będą zwartą, zieloną kopułą gałęzi i liści. Ponad koronami drzew wznosi się wieża widokowa, która nawiązuje formą do fabrycznych kominów i jest najbardziej charakterystycznym elementem parku. • Wahlenpark Park publiczny, który spełnia także funkcję placu zabaw i boiska dla pobliskiej szkoły. Na południowym skraju rozległego, zajmującego 2/3 powierzchni całego parku, prostokątnego trawnika znajduje się basen wraz z masywnym dachem plenerowym. MAJ 2014 | ZIELEŃ TO ŻYCIE Fot. Roland zh, Grun Stadt Zurich, Irisk12/Wikipedia Uważany za eksperymentalny, park MFO został zaprojektowany z dużą dbałością o skalę oraz formę bryły, nawiązującą do przemysłowej tożsamości miejsca. Jest też ważnym głosem w dyskusji o przyszłości postindustrialnych przestrzeni, zadając pytania o granicę między budynkiem, parkiem i krajobrazem

[close]

p. 4

R E K L A M A ⁄

[close]

Comments

no comments yet