O neno e a estrela

 

Embed or link this publication

Description

Conto ilustrado arredor da figura de Xosé María Díaz Castro

Popular Pages


p. 1

loba a b a F o v i t c Cole

[close]

p. 2



[close]

p. 3



[close]

p. 4

Recomendado para ler en familia 1ª Edición, Abril de 2014 Autoría Colectivo Fabaloba Edita Fabaloba edicións [fabaloba@fabaloba.com] ISBN:978-84-616-9499-0 Depósito legal: C 613-2014 Imprime Tórculo Artes Grá cas Licenza: esta obra está baixo unha licenza Creative Commons Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 4.0 Internacional. Para ver unha copia desta licenza, visite http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/

[close]

p. 5



[close]

p. 6



[close]

p. 7

Hai moito, moito tempo, na terra non existían aínda a noite e o día. Todo estaba sempre nun eterno lusco-fusco alumado unicamente pola feble claridade de milleiros de estrelas distantes.

[close]

p. 8



[close]

p. 9

As estrelas estaban aló no ceo por tres razóns: alumar; guiar os seres vivos no seu camiño e, a máis importante de todas, alegrar o corazón de quen gozase dun lugar onde parar, ollar ao alto e contemplar o espectáculo in nito do rmamento. Pero sucedeu que unha vez houbo unha estrela que quedou a durmir... e caeu ao chan. Empezou a caer a caer a caer e acabou chegando á Terra.

[close]

p. 10



[close]

p. 11

Ao pouquiño, un neno chamado Xosé ergueuse e dispúxose ao primeiro labor da xornada, que facía antes de ir á escola: collía auga no pozo da súa eira, no lugar dos Vilares, pola terra de Guitiriz, en Lugo de Galicia, e dáballa de beber ao seu cadelo Tristán.

[close]

p. 12

Xosé botou o caldeiro ao pozo e ao notalo cheo comezou a subilo. Cando o caldeiro estivo arriba, Xosé viu que dentro viña, toda enchoupada, unha pequena e fermosa estrela de lus. A estrela contoulle como fora parar ao pozo, e pediulle axuda para volver ao ceo. —Pero como te podo axudar? —preguntou Xosé. —Non sei. Quizais haxa algún lugar na Terra que estea preto das estrelas, non si?

[close]

p. 13



[close]

p. 14



[close]

p. 15

Daquela o neno pensou que se tal lugar existía, a avoa había saber onde estaba. —Porque a avoa —presumiu Xosé— andou a Terra toda, e coñece o mundo coma quen coñece unha folla de bidueiro. Xosé agachou a estrela cun pano e volveu correndo á casa para preguntarlle á avoa cal era o lugar da Terra que estaba máis preto do ceo.

[close]

Comments

no comments yet