Toeter februari-mei 2018

 

Embed or link this publication

Description

Tijdschrift van de Ark - Gemeenschap Moerkerke-Brugge

Popular Pages


p. 1

Tijdschrift van De Ark– Gemeenschap Moerkerke-Brugge vzw België-Belgique P.B. 8340 DAMME 1 BC 4203 Afgiftekantoor 8340 Sijsele (Damme) Erkenningsnummer P2A9009 Verschijnt driemaandelijks Jaargang 14 nr. 3 Febr.- mei 2018 V.U.: Rik Beernaert, Vissersstraat 71/1 8340 Moerkerke (Damme)

[close]

p. 2

Maatschappelijke context “Almaar meer mensen hebben te kampen met depressie en burn-out. Volgens de Gentse professor Paul Verhaeghe is het neo-liberale samenlevingsmodel de grote boosdoener. Dat model zegt: als je maar hard genoeg je best doet, zal je wel slagen; maar ook: als het niet lukt, is dat je eigen schuld. Zo’n model dat winnaars tegenover verliezers plaatst, ondergraaft de solidariteit met wie uit de boot valt. ” Dit stukje tekst komt uit het welkomstwoord van de laatste vredeswake in Langemark. Maar in het verlengde van deze maatschappelijke ontwikkeling is “de” boosdoener misschien wel ons doorgedreven consumptiegedrag waardoor heel wat humane waarden vervagen en verdampen. En ook al zeggen we dat we vrij solidair zijn met elkaar, toch blijkt dat we allemaal toch ook doordrongen zijn van dit gedachtengoed. Het nestelt zich langzaam in onze vezels. De ideologie van het “onafhankelijk van elkaar moeten zijn” is nu zeer sterk aanwezig. Waar vroeger misschien het accent te veel lag op het gemeenschappelijkewaarin het individu vaak niet tot z’n recht kwam- zien we nu dat het gemeenschappelijke onder hoge druk komt te staan. Het evenwicht is zoek. Het kan echter zo niet verder want we hebben maar 1 planeet aarde. De aarde biedt voldoende om ieders behoefte te bevredigen maar niet ieders hebzucht. – Mahatma Ghandi - Uitdagingen voor de Ark Onze uitdaging is om hierbij een goed evenwicht te vinden, dag na dag. De balans tussen het ontwikkelen van de eigenheid van elke mens en het zich verbonden weten met elkaar moet hervonden worden. Gemeenschap vormen, verbondenheid beleven is een zeer mooie waarde. Iedere dag zie ik in onze gemeenschap inspanningen gebeuren om dit mooie evenwicht te realiseren. Soms lukt dit, soms slagen we er helemaal niet in. Wat een geluk dat we elke dag kansen krijgen om opnieuw te beginnen met elkaar. Aan ons om deze kansen met beide handen vast te nemen. Aan ons de keuze om de moed op te brengen om telkens weer onze missie te concretiseren. Enkel dan kunnen we de base line van de Ark Vlaanderen “100% mens” realiseren. Dit kan alleen maar als we elkaar stimuleren om onze talenten te ontwikkelen maar tegelijk ook: elkaar dragen wanneer nodig. Het ene kan niet zonder het andere. Onze spiritualiteit heeft hierin een belangrijke rol te vervullen: “We geloven in een God die elk mens bemint, moment na moment. “ Het zich erkend , graag gezien, aanvaard weten, en dit zowel op momenten waarop alles voor de wind gaat als op momenten waar het tegenzit is een noodzaak voor elke mens. “100% mens” kan dan synoniem zijn van “100% bemind”. Hier raken we de kern aan van de christelijke spiritualiteit. Aan elke mens die Jezus ontmoette, gaf hij te kennen: “Je bent de moeite waard, je wordt onvoorwaardelijk bemind”. 2

[close]

p. 3

Eindelijk thuis Thuis, dat is het centrum van mijn wezen. – H. Nouwen Deze dynamiek wordt prachtig beschreven in enkele boeken van Henri Nouwen zoals in “Eindelijk thuis” en “Een parel in Gods ogen”. Zonder bezieling, zonder zich geaccepteerd te weten, kan je geen enkele taak naar behoren uitvoeren. Een bezieling waarbij een mens de ruimte geeft aan de innerlijke Bron, een bron die op haar beurt door ons heen kan schijnen. Door ondermaats te blijven Bewijs je de wereld geen dienst. Er is niets verlichts aan in je schulp te kruipen Opdat andere mensen zich niet onzeker zullen voelen. We zijn geboren om Gods glorie te manifesteren, Die binnen in ons is. Die glorie is niet in sommigen Maar in ieder van ons. en terwijl we ons licht laten schijnen, Geven we anderen onbewust toestemming hetzelfde te doen. Als wij van onze angst bevrijd zijn, Bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen. - Nelson Mandela – Dag na dag Elke dag proberen we in onze gemeenschap -in alles wat we doen- dit Licht te laten schijnen. Moge deze Toeter hier 100% van getuigen. “De ziel van de maatschappij is de wet, De ziel van een gemeenschap is Liefde.” - Roberto Rossellini, Italiaans filmregisseur (1906-1977) Rik Beernaert Gemeenschapsverantwoordelijke 3

[close]

p. 4

Inclusie! Inclu-wadde? INCLUSIE!!!! Het verhaal hoe wij samen groeien als gemeenschap! Moe maar tevreden slenteren wij door onze avond. Deze namiddag was er een leuke en hartverwarmende samenkomst van bewoners, assistenten, verantwoordelijken en de ‘bureau’ (aldus de bewoners). Er werd gepraat, er werd geluisterd, er werd getekend, er werd toneel gespeeld en er werd véél gelachen. En nu de avond valt, voelen we met ons allen, in de Moerbei, hoe deugddoend maar vermoeiend dit was. Er werden dingen aangeraakt die ons aan het denken hebben gezet. En deze avond ontstond er zowaar een intens gesprek tijdens het avondmaal. Hoe zien wij onze toekomst? De voorbije jaren is onze gemeenschap gegroeid en veranderd. Soms voelden we ons hier goed bij, andere momenten vonden we de veranderingen lastig en werden we een beetje moe van alles. We voelden dat het tijd werd om met ons allen stil te staan bij wat we nu ècht willen in de toekomst. Hoe zien we het Wonen in onze gemeenschap? Hoe zien we het Werken in onze gemeenschap? En hoe konden we iedereen betrekken in deze belangrijke vragen? In onze gemeenschap willen we dat iedereen de kans krijgt om, op zijn/haar unieke manier mee te denken, mee te voelen, mee te praten over wat belangrijk voor ons is. Toch merken we dat dit niet altijd eenvoudig is. Assistenten denken soms anders dan bewoners, mensen uit de administratie denken dan weer op een andere manier. Zo begrijpen we elkaar niet en ontstaan er misverstanden. Het is dus belangrijk een gezamenlijke taal te ontdekken en op zoek te gaan naar iets waarin we elkaar volledig begrijpen. Onze Gemeenschapsnamiddag werd geboren! Eerst en vooral was het belangrijk dat we leerden dat Bewoners, Assistenten en mensen van de Administratie, allemaal op een andere manier denken. Bewoners denken in krulletjes, assistenten denken in hokjes en mensen van de administratie denken in driehoekjes (tot ze er een punthoofd van krijgen). 4

[close]

p. 5

Kaatje en Isabelle volgden een Vorming bij de Ark Internationaal rond Inclusie en konden ons dat goed uitleggen. Daarna gingen de drie verschillende groepen apart zitten om na te denken over De Barke, De Moerbei en misschien wel nieuwe woonvormen. We gebruikten hiervoor een taal die iedereen begrijpt: we maakten tekeningen! 5

[close]

p. 6

Het mooiste van de namiddag moest nog komen: iedereen kreeg de opdracht in een soort toneeltje de tekeningen uit te beelden. Petten, glitterhoeden, brillen en pruiken werden bovengehaald en het raden en lachen kon beginnen. Blij en dankbaar sloten we deze namiddag af. Maar het werk is nog niet gedaan! De komende maanden zullen we nog verschillende keren samenkomen met onze gemeenschap, om met dezelfde inclusie-gedachte verder na te denken waar we nu ècht naartoe willen. En de discussie vanavond aan tafel, was het mooiste bewijs dat iedereen begreep hoe belangrijk onze samenkomst was. Alleen samen kunnen we dit groeiproces doorwandelen! 6

[close]

p. 7

Op de koffie bij de bisschop In het najaar van 2017 hebben we de bisschop van Brugge, Mgr. Lode Aerts, uitgenodigd: een avond in de Barke en een avond in de Moerbei. Twee mooie momenten waar gezelligheid troef was. Daarenboven is de bisschop tijdens de kerstperiode een derde keer langsgekomen. Hij nam er, samen met onze gasten, z’n kerstboodschap op. Mooi en zeer ontroerend. Bediend worden door de bisschop Op zijn beurt nodigde de bisschop ons op vrijdag 27 april uit op de koffietafel in het bisschopshuis. Naast koffie en taart kregen we ook een rondleiding in het gebouw. Een assistent gaf spontaan de opmerking: “Amai, de bisschop bedient ons van koffie. Dit is een mooi gebaar.” De toon was gezet en we genoten samen van deze mooie ontmoeting. Enkele foto’s geven de sfeer weer van het hartverwarmende bezoek. Rik Beernaert Gemeenschapsverantwoordelijke 7

[close]

p. 8

Wat verwarmt wat glans geeft in bloei zet, niet het verplichte niet het beloonde niet wat betaalbaar is wat laait als een vuur speelt als het licht streelt als de wind Wat alles anders maakt mensen met een Hart 8

[close]

p. 9

Veerke wuift tot afscheid. En na ruim een jaar 'mee te varen' kan ik wel zeggen dat de Ark een groot Hart heeft! Begin 2017 kreeg ik een warme verwelkoming... Op een kennismakingsavond ging ik rond en in iedere handdruk opende zich een nieuw verhaal dat ik nog ontdekken moest. Ik voelde me alvast uitgenodigd om samen op weg te gaan en ik had er veel zin in. Dat was het begin van een mooie, intense en boeiende periode. Wat is die tijd voorbij gevlogen. En toch verbaast het me ook dat het maar een goed jaar was. Nu mijn dagelijks leven zich weer wat verder van de Ark zal afspelen, zie ik hoe ruim de 'verhalen' zich geopend en verweven hebben. Hoe de verbondenheid gegroeid is en niet zomaar verdwijnt. En hoe de Barke een mooie Thuis is, ingebed in een warme Gemeenschap die veel verder reikt dan Moerkerke-Brugge. Ik had niet gedacht langs die ene 'open deur' zóveel nieuwe mensen tegen te komen, te leren kennen. Blij dat ik deze weg met jullie mocht gaan en net dat 'tikkeltje meer' van Ark zijn bij jullie mocht ervaren. Vanaf april keer ik terug naar de 'hoofdbaan' die ik al 14 jaar volg, de Christoforusgemeenschap in Munte. Daarnaast staat nu ook Ark Moerkerke-Brugge in kleur op mijn kaart met een vlag erbij, want daar valt wat te beLEVEN. Hartelijk dank allemaal ! En welkom in de Barke voor een gezelschapsspel met (verrassende?) beelden van het voorbije jaar. Veel plezier ! Verder wens ik jullie wind in de rug, stralende zon... En graag tot ziens!!! Groetjes, Veerke 9

[close]

p. 10

In de Moerbei vieren we goed feest! Vrouwendag in de Moerbei…. Op een zonnige Paasmaandag.. We hielden een vrouwen – verwen – dag in de Moerbei met alle onze dames. We starten met een lekkere maaltijd samen. Het was wel heel pikante chinees. Ook hadden we veel lekkers, paaseitjes, paaskoeken en een drankje om ons te verwennen. Sarah vertelt dat ze genoot van de handmassage en de gezichtsverzorging. Nathalie viel bijna in slaap na de ontspannende massage… We lakten onze nagels en deden onze haartjes mooi. Maaike genoot van haar gezichtsmasker en maakte haar ogen mooi met schmink. Genieten.. De mannen gingen met onze vrijwilliger Martin een terrasje gaan doen in de “verloren hoek”. Zij aten een lekkere Dame-Blanche. Ook hadden we mooie weekends de afgelopen weken. We gingen wandelen naar de kringloop en kochten filmpjes , boekjes en cd’s . We aten een heerlijke milkshake. Luc Braet en zijn vriend kwamen mee eten op maandagavond. Het was leuk. In het verjaardagsweekend in april was het rommelmarkt in de Langestraat . We waren gemist van dag , dus deden we een mooie wandeling en boodschappen in de winkel . Als afsluiter deden we een terrasje aan de Vesten en de molens. We zagen veel koetsen passeren met toeristen. We aten buiten op terras in de Moerbei in het zonnetje. We genieten volop in ons mooie binnentuin in het hartje Brugge. Liefs De Moerbei’tjes 10

[close]

p. 11

Moer-bijtjes Op een mooie zaterdag trokken wij van de Moerbei naar het Kortrijkse om deel te nemen aan een event georganiseerd door de Leo-club (jongeren van de Lions-club). Samen met andere groepen konden we kiezen tussen verschillende activiteiten. Wij kozen voor een bezoek aan de imker, t.t.z. een bezoek aan zijn bijen. Daarna konden we lekker eten met keuze tussen vol-au-vent, stoofvlees of spaghetti. 11

[close]

p. 12

ASF In 1914, marcheerden de Duitse troepen door de stad Dinant in Wallonie. Op brute wijze vermoorden ze 674 burgers van de stad in de leeftijd van 3 weken tot 88 jaar, en vernietigden ongeveer twee derde van de 1800 huizen. Het bloedbad van Dinant is niet of nauwelijks aanwezig in de Duitse herinnering aan de misdaden van de 20e eeuw in Belgie. Pas in 2001 heeft de Duitse regering zich officieel verontschuldigd bij de slachtoffers en hun families. In Dinant zelf zijn de daden van de Duitsers echter nog steeds erg aanwezig. Naast mijn werk in De Barke in Moerkerke, rij ik keer op keer naar seminars van mijn organisatie ASF. Na de tweede wereldoorlog opgericht, biedt ASF slachtoffers, slachtoffer-groepen en hun afstammelingen hun hulp aan en probeert ook vooral de herinnering aan de Holocaust en alle Duitse misdaad in deze tijd te behouden, om te proberen een terugval in de toekomst te voorkomen. I n april was ik samen met 13 andere vrijwilligers gedurende vijf dagen in Dinant, waar we afstammelingen van slachtoffers van het bloedbad interviewden. Samen met de historicus Axel Tixhon zullen we ze verzamelen in een klein boekje. Dit zal worden gepresenteerd tijdens de herdenking van de 100ste verjaardag van de eerste wereldoorlog in Dinant. ASF stuurt vrijwilligers naar Ark-gemeenschappen over de hele wereld, maar werkt ook samen met veel historisch-politieke projecten, waaronder het Anne Frank Huis in Asterdam, het Yad Vashem Holocaustmonument in Jeruzalem en de Kazerne Dossin in Mechelen. Andere projecten zijn in veel steden in heel België te vinden. Lukas, ASF-vrijwilliger in de Barke 12

[close]

p. 13

Boodschap aan ASF voor de toekomst We hopen en wensen dat ASF de verzoeningsboodschap die toen -in 1958- heel actueel en pertinent was, mag hertalen naar de situatie van vandaag! Want ook nu opnieuw worden in Europa hele bevolkingsgroepen gestigmatiseerd en 'gelabeld' zodat we ze zonder schroom kunnen 'apart zetten’ en beschouwen als 'Untermenschen'. Er is een gevaarlijke taalverschuiving aan de gang : van het meelevende woord 'vluchtelingen' via het al hardere woord 'asielzoekers' naar de term 'illegalen' en dit in nauwelijks 1 jaar tijd. "Alle Menschen werden Brüder"...durven we dit nu in 2018 nog zingen? Wij van de Arkgemeenschap Moerkerke-Brugge hopen van wél...En dus moét ASF blijven verder bestaan om 'alle mensen van goede wil' de moed te geven om tegen de stroom in te gaan en te durven zeggen: "Ich bin ein Gutmensch" en daar ben ik fier op! Wat wij van de vrijwilligers en het werk van ASF in het algemeen vinden ? De Arkgemeenschap Moerkerke-Brugge mocht 25 jaar lang al genieten van de vele jonge mensen die bij ons kwamen wonen! Een aantal van hen werden 'vrienden voor het leven' en anderen houden vanop afstand nog graag contact met ons. De aanwezigheid van telkens weer nieuw jong fris bloed was voor ons een geschenk én het verplichtte ons om telkens opnieuw te bevragen wat we doen en waarom we het doen. Het waren vaak 'levengevende injecties'. Dankjewel ASF om dit voor ons mogelijk te maken...Doe zo voort! De Arkgemeenschap Moerkerke - Brugge Winnaars van de “Waar is Wally ?” wedstrijd. 13

[close]

p. 14

Impressies van een reis naar Dresden….én –vooral- naar Kristin Hofmann! Voor zijn 75ste verjaardag had Luc Nachtegaele twee grote wensen: zijn vriendin Kristin Hofmann (Duitse assistente die hier 15 jaar geleden voor een jaar inwoonde) uitnodigen op zijn verjaardag…én nog es met de ‘vlieger’ op reis gaan. Kristin woont echter in het verre Dresden en is mama van 2 kleine kindjes waardoor snel es binnenspringen op het verjaardagsfeest onmogelijk was. En dus combineerden we beide wensen en stapte Luc reeds enkele weken na zijn verjaardagsfeest de ‘vlieger’ op met bestemming Berlijn en dan verder met de trein naar Dresden. Enkele reisindrukken van Luc: -Sabine en ik waren een hele dag onderweg en met veel vervoersmiddelen: eerst auto, dan trein, vliegtuig, bus, trein, tram, auto, en ’t laatste stukje te voet… -We werden daar héél goed ontvangen door Kristientje –die er goed uit ziet- en haar man Thomas: ik had mijn eigen kamer en in de badkamer was er een grote douche waar je kon inlopen. -Piet, het zoontje van Kristin heeft veel tegen mij gebabbeld! En we verstonden elkaar een beetje! En ook kleine Ruth was content met de cadotjes. -In Dresden hebben we een museum bezocht met allemaal oude auto’s en dingen van vroeger (het DDR-museum). Sabine is dan verder op verkenning gegaan in de stad maar ik ging liever met Kristin mee om kleine Piet op te halen in Stekelbees! (ook Kristin gebruikt daar nog altijd de term ‘Stekelbees’ ipv ‘Kindergarten’) -Het eten was heel lekker, we gingen iedere dag op restaurant… en de pintjes zijn daar halve liters (zie foto) -Kristin woont in een heel mooi huisje van haar opa, vlakbij Dresden aan de rand van een groot bos. We zijn daar met de kindjes gaan wandelen in de sneeuw. -Ik ben content dat ik nog es op een vlieger kon zitten, ik heb daar geen schrik van. Tot hier de impressies van Luc. Wat een cado zijn die internationale contacten toch: er komen heel vaak wereldwijde vriendschappen voor het leven uit voort. In dit feestjaar zeggen we uitdrukkelijk ‘DANK-MERCI-DANKE-GRACIAS’ aan al die jonge mensen die ooit es een jaartje bij ons inwoonden. Jullie kleurden onze geschiedenis! Luc Nachtegaele en co-voyageur Sabine Vanquaethem 14

[close]

p. 15

Hallo, ik ben Emma Hallo, ik ben Emma, 3de jaarsstudent Bio-ingenieur in Leuven. Ik zit op kot op een gemeenschapshuis van de Universitaire Parochie, wat betekent dat ik elk jaar een engagement moet kiezen om mezelf voor in te zetten. De keuzeopties gaan van workshops tot lezingen, yogasessies en verschillende soorten vrijwilligerswerk. Een weekend meeleven in een huis van de Arkgemeenschap was één ervan, en aangezien ik heel graag vrijwilligerswerk wilde doen, maar geen tijd had voor iets dat wekelijks terugkomt, was een weekend ideaal. Bovendien sprak het me heel erg aan om mensen met een beperking te ontmoeten, omdat ik denk dat het heel verrijkend kan zijn voor jezelf (omwille van de manier hoe zij in het leven staan...). En dat is exact hoe het was! Ik vond het een fantastische beleving. De bewoners gaven mij zo veel liefde en ik voelde me helemaal welkom. Het afscheid op zondagavond was dan ook niet gemakkelijk… Over het algemeen was het een rustig weekend. Er waren geen speciale activiteiten, maar dat was net het mooie. Dat we niets speciaals hoefden te doen om het leuk te hebben. Ik zie het een beetje als een weekend waarin ik 'back to basics' kon gaan. Ik was weg van sociale media, weg van de stress en problemen waar ik me anders de hele tijd druk over zou maken... Ik kon samen met de bewoners leven van moment tot moment en enorm genieten van de simpele alledaagse dingen. Zo deed ik bijvoorbeeld zaterdag een mooie wandeling met Frank, zondag een fietstocht met Luc en deed ik samen met Kaatje de voorbereidingen voor het eten zondagvoormiddag. Zaterdagnamiddag gingen we met z'n allen naar de Moerbei voor de maandelijkse viering, die in het teken stond van vertrouwen. Toepasselijk vond ik, want ik apprecieerde heel erg dat de bewoners en assistenten mij als onbekende meteen vertrouwden. Kortom was dit weekend een zeer mooie en verrijkende ervaring voor mij. Ik zou dan ook heel graag nog eens teruggaan! Vriendelijke groetjes Emma Verkinderen 15

[close]

Comments

no comments yet