ΑΠΟΣΤΟΛΗ τ.92

 

Embed or link this publication

Description

ΑΠΟΣΤΟΛΗ τ.92

Popular Pages


p. 1

αποσ τολήwww.apostoli.org ΕΤΟΣ 27ο - ΤΕΥΧΟΣ 92 - ΜΥΤΙΛΗΝΗ 2017 ὑτμῆεςῖ«ςἡἐἐμγσῆάτςρέἀσἐπνφοΚρσατυγορίλίςῳῆς» (A´ Κορ. 9, 2) ΕΤΗΣΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ «Η ΟΣΙΑ ΘΩΜΑΪΣ» «Παρατήσαμε το χθες και ασχήμυνε το σήμερα»

[close]

p. 2

Δυό σκέψεις κάτι σαν Πρόσκληση Μ ε τις ευχές και ευλογίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΙΑΚΩΒΟΥ, έχουμε καθιερώσει, δεκαετίες τώρα, αρκετές Κατηχητικές Συνάξεις, που καλύπτουν όλες τις ηλικίες και τα ενδιαφέροντα. Έτσι, λοιπόν και αυτό το Κατηχητικό Έτος, ξαναρχίζουμε περιμένοντας τη δική σας θετική ανταπόκριση, τη δική σας συμμετοχή. Πάντα τέτοια εποχή θυμάμαι κάτι που έλεγε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιος: «Εκκλησία χωρίς Ιεραποστολή, είναι Εκκλησία χωρίς αποστολή»! Και όντως η Ιεραποστολή, η μετάδοση του Θείου λόγου, είναι η μόνη αποστολή της Εκκλησίας, της Ενορίας, των κληρικών και των λαϊκών. Αυτό το πιστεύω ακράδαντα. Ως μέλη της Εκκλησίας, λαϊκοί και κληρικοί, έχουμε ανάγκη και υποχρέ­ ωση να εμπλουτιζόμαστε με τον λόγο του Θεού, να συμμετέχουμε σε Κατηχητικές Συνάξεις κι έτσι να... φορτίζονται οι πνευματικές μας μπαταρίες. Θυμίζω δύο περιπτώσεις: Ο Χριστός στο σπίτι του Λαζάρου, καθώς έβλεπε τη Μαρία «παρά τους πόδας Του» να ακούει το κήρυγμά Του και τη Μάρθα να ασχολείται με τις υποχρεώσεις τής φιλοξενίας, ακούστηκε να λέει: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και φροντίζεις για πολλά, το σπουδαιότερο είναι αυτό που κάνει η αδελφή σου, η Μαρία» (Λουκ. 10, 41). Η Μαρία εκείνη τη στιγμή κατηχούνταν! Όπως η Μάρθα και εμείς «μεριμνάμε και τυρβάζουμε περί πολλών». Η γνώση όμως του λόγου του Θεού είναι το απαραίτητο, το «ἓν» (Λουκ. 10, 42), το οποίο το έχουμε μεγάλη ανάγκη. Τέλος, μια άλλη φορά, καθώς μια γυναίκα γεμάτη θαυμασμό έβαλε δυνατή φωνή και είπε στον Ιησού «ευτυχισμένη η κοιλιά που Σε γέννησε και τα στήθια που θήλασες», Αυτός της απάντησε: «Συμφωνώ μαζί σου, αλλά ευτυχείς είναι και όσοι ακούν και διαφυλάττουν τον λόγο του Θεού» (Λουκ. 11, 27-28)! Αλήθεια, εκμεταλλευόμαστε τις προσφερόμενες από την Εκκλησία μας κατηχητικές ευκαιρίες και διαφυλάττουμε στον νου και στην καρδιά μας όσα ακούμε; αποσ τολήw w w.ap ostoli.org ΕΤΗΣΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ «Η ΟΣΙΑ ΘΩΜΑΪΣ» ΕΤΟΣ 27ο . ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 92 . ΜΥΤΙΛΗΝΗ 2017 ΕΚΔΟΤΗΣ – ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ πρωτοπρ. Αθανάσιος Γιουσμάς Θεοφίλου Χατζημιχαήλ 78 Τ.Κ. 81100 Μυτιλήνη τηλ.: 22510 21549 e-mail: agiousmas@gmail.com ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ «Η ΟΣΙΑ ΘΩΜΑΪΣ» ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΑΠΟΣΤΟΛΗ» Θεοφίλου Χατζημιχαήλ 78 Τ.Κ. 81100 Μυτιλήνη ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ τηλ. 210-34.76.090 Φωτογραφία εξωφύλλου: Φωτογραφία από το Μέτσοβο, με το φακό του π. Αθανασίου Γιουσμά ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ

[close]

p. 3

Αναμνήσεις αποστολή από τη Μυτιλήνη... Ή ταν προς το τέλος του Σεπτεμβρίου του 2009 όταν ήρθα με τον γιο μου, πρωτοετή τότε φοιτητή του Πανεπιστημίου Αιγαίου, στη Μυτιλήνη. Στην πρώτη περιήγησή μας, περάσαμε από τον Ναό του Άγίου Θεράποντα. Ναός που εντυπωσιακά δεσπόζει στο κέντρο της πόλης! Στο παγκάρι βρήκαμε το περιοδικό «Αποστολή». Το φυλλομέτρησα και το βλέμμα μου έπεσε σε ένα άρθρο. Το διάβασα και με συγκίνησε! Είχε την υπογραφή του π. Αθανασίου. Ρώτησα αν είναι εκεί αυτός ο Ιερεύς. Μου είπαν πως θα ερχόταν σε λίγη ώρα. Τον συναντήσαμε και μας γνωστοποίησε τις Ενοριακές του Κατηχητικές Συνάξεις... Επειδή είχε κοιμηθεί η μητέρα μου και δεν είχα κάποια υποχρέωση να παραμείνω στον Βόλο, απ’ όπου κατάγομαι, αποφάσισα να μείνω στη Μυτιλήνη, μαζί με τον γιο μου. Έτσι, η αγάπη του Θεού, με οδήγησε στο να εκκλησιάζομαι στον �γιο Θεράποντα και να συμμετέχω στις Συνάξεις. Σε αυτές, έμαθα πολλά πράγματα που δεν γνώριζα γύρω από την Πίστη μας. �μουν, θα έλεγα, μια «χλιαρή» Χριστιανή, αλλά εκεί βρήκα ό,τι διψούσε η ψυχή μου... Τη λύτρωση και τη σωτηρία! Καρδιακά κηρύγματα, παραστατικός λόγος, αληθινές σκέψεις. Κάποιες φορές όντως λόγος Της Μαρίας Καλαϊτζόγλου αυστηρός, αλλά χωρίς διάθεση κατάκρισης. Η αλήθεια και το αυθεντικό, μας βοηθάει να προβληματιστούμε, να ξυπνήσουμε από τον λήθαργό μας. Δεν μπορώ να ξεχάσω, ακόμα και τώρα που δεν ζω πλέον στη Λέσβο, τη θαυμάσια εκείνη σειρά κηρυγμάτων που αναφερόταν στα λάθη και στις αμαρτίες των Αγίων μας... Σειρά που κυκλοφόρησε σε βιβλίο και με χαροποίησε ιδιαίτερα. Το θέμα αυτό με ενθάρρυνε, μου έδιωξε τον φόβο γύρω από τον Θεό, με έκανε να πιστέψω πως μέσω της μετάνοιας κερδίζουμε τη Βασιλεία του Θεού, όποιοι κι αν είμαστε. Στις Ενοριακές Κατηχητικές Συνάξεις του Αγίου Θεράποντα, βρήκα τις απαντήσεις που έψαχνα. Μείναμε στη Μυτιλήνη επτά χρόνια. Θυμάμαι με νοσταλγία τα πάντα, καθώς και την προσκυνηματική εκδρομή που είχαμε πραγματοποιήσει στον Πόντο και στην Καππαδοκία. Τώρα, μακριά πια, ακούω τις ομιλίες του π. Αθανασίου και του π. Ευστρατίου μέσω του διαδικτύου, που ευτυχώς αναρτώνται στην ιστοσελίδα www.apostoli. org, συνεχίζοντας έτσι να βρίσκομαι νοερά σ’ αυτή την Ενορία. Μακάρι κι άλλοι, θα έλεγα όλοι, να εκμεταλλεύονται αυτές τις Κατηχητικές ευκαιρίες της Εκκλησίας μας και να ωφελούνται πνευματικά. Φωτογραφία κ. Μίλτου Λυμπερή 3

[close]

p. 4

αποστολή 4 ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ... Του Μητροπολίτου Αργολίδος Κ Α Ι Τ Ι Δ Ε Ν Ε Ι Ν Α Ικ.κ.Νεκταρίου* Α ν η μετάνοια είναι το πρώτο μέρος του Μυστηρίου, το δεύτερο είναι η Εξομολόγηση. Δηλαδή, η ενώπιον του πνευματικού ομολογία των αμαρτιών μας. Πολλοί νομίζουμε ότι η Εξομολόγηση είναι μία φιλική συζήτηση, μία τυπική εξαγόρευση κάποιων αμαρτιών. Αυτό, όμως, ποια σχέση έχει με το Μυστήριο της Μετάνοιας; Αν εξετάσουμε και τα κίνητρα που οδηγούν πολλούς από εμάς στην Εξομολόγηση και πάλι θ' απογοητευτούμε. Άλλοι πηγαίνουμε, για να βρούμε κάποια ανακούφιση ή για να α­παλλαγούμε από τις ενοχές μας. Άλλοι από τον φόβο της «τιμωρίας» από τον Θεό. Άλλοι από καθήκον ή από έθιμο, όπως κάνουμε οι περισσότεροι πριν τις μεγάλες γιορτές, για να κοινωνήσουμε, συνδέοντας την Εξομολόγηση με τη Θεία Κοινωνία. Όλα αυτά όμως, ελάχιστη ή καθόλου σχέση έχουν με την Εξομολόγηση και τη Μετάνοια. Ας το πούμε με απλά λόγια: Εξομολόγηση είναι το άδειασμα του δηλητηρίου. Όταν κανείς πιει δηλητήριο, δεν υπάρχει άλλη λύση. Το ίδιο και η Εξομολόγηση. Εκεί βγάζουμε το δηλητήριο της αμαρτίας. Διαφορετικά θα οδηγηθούμε στον θάνατο. Και για να χρησιμοποιήσουμε μίαν άλλη εικόνα: Όπως στον γιατρό δείχνουμε τις πληγές μας, αναφέρουμε τους πόνους, τις ενοχλήσεις, τις αρρώστιες μας, δίχως να κρύψουμε τίποτα, έτσι και στην Εξομολόγηση. Ξεγυμνώνουμε την ψυχή μας, αποκαλύπτουμε τις πληγές μας και τα τραύματά μας, ομολογούμε την αρρώστια μας και τον προσωπικό μας πόνο. Αν αυτό δεν γίνει, θα μείνουμε αθεράπευτοι. Οι πληγές μας θα μεγαλώσουν, η μόλυνση και η σήψη θα προχωρήσουν, η αρρώστια θα συνεχίσει να υπονομεύει την ύπαρξή μας και αργά ή γρήγορα θα μας οδηγήσει στο θάνατο. Απ' όλα αυτά, καταλαβαίνουμε ότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη την δική μας Εξομολόγηση. Εμείς την έχουμε ανάγκη. Όταν, δηλαδή, εξομολογούμαστε, δεν κάνουμε... χάρη του Θεού, όπως πολλοί νομίζουν. Άλλο, βέβαια, αν ο Θεός, σαν Πατέρας, περιμένει πάντα με πολλή αγάπη τη δική μας επιστροφή. Στο σημείο αυτό, είναι ανάγκη να υπογραμμίσουμε το εξής: Αν σε άλλες Χριστιανικές ομολογίες, η Εξομολόγηση είναι μία απρόσωπη νομικίστικη εξαγόρευση, πίσω από κάποιο παραβάν, στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, η Εξομολόγηση συνδέεται άμεσα με την πνευματική πατρότητα, την πνευματική καθοδήγηση και την προσωπική σχέση. Πολλοί π.χ. εξομολογούνται περιστασιακά όπου βρουν πνευματικό και κάθε φορά σε διαφορετικό Ιερέα. Συμβαίνει όμως κι εδώ, ό,τι και με τις σωματικές αρρώστιες. Αν κάθε φορά αλλάζουμε γιατρό, τότε η θεραπεία δεν μπορεί να είναι πλήρης. Ο μόνιμος πνευματικός μας είναι αυτός που γνωρίζει το «ιστορικό» μας, την πορεία μας, τις προηγούμενες πτώσεις μας και μπορεί να μας βοηθήσει αποτελεσματικά. Άλλοι πάλι το έχουν δίπορτο. Έχουν τον πνευματικό τους, αλλά όταν συμβεί κάτι βαρύτερο, επειδή ντρέπονται, αποφεύγουν να του το εξομολογηθούν και πηγαίνουν σε κάποιον άλλον. Μια τέτοια όμως ενέργεια είναι παιδαριώδης και εμπαιγμός του Μυστηρίου. Δείχνει πόσο μακριά βρισκόμαστε από την αληθινή μετάνοια. Είναι, λοιπόν, απαραίτητο να επιδιώξουμε να αποκτήσουμε έναν πνευματικό πατέρα, με τον οποίο θα δημιουργήσουμε μία πνευματική σχέση. Έτσι και η πορεία μας θα είναι ασφαλέστερη. Βεβαίως, υπάρχουν περιπτώσεις που επιβάλλεται να αλλάξουμε πνευματικό. Αυτό όμως θα πρέπει να γίνει με πολλή προσοχή, διάκριση και κυρίως μετά από προσεκτική εξέταση των βαθύτερων κινήτρων μας. Να ψάξουμε, δηλαδή, μέσα μας να εντοπίσουμε τα βαθύτερα αίτια και να βρούμε γιατί θέλουμε να αλλάξουμε πνευματικό. * Από σχετικό φυλλάδιο της Μητροπόλεως Αργολίδος.

[close]

p. 5

αποστολή Συμβουλές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων Πσκωφ Επιμέλεια: Γρηγορίου Παπαπάντου* ΟΓέροντας Ιωάννης Κρεστιάνκιν, έζησε όλη του τη ζωή στην Ιερά Μονή των Σπηλαίων του Πσκώφ τον προηγούμενο αιώνα και κοιμήθηκε το 2006, πλήρης ημερών, έχοντας σχεδόν χάσει το φως του. Καταδικάστηκε από τις σοβιετικές αρχές και παρέμεινε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για πέντε χρόνια, «τα πιο ευτυχισμένα της ζωής του», όπως έλεγε. Τον κατήγγειλε για αντισοβιετική προπαγάνδα ο συλλειτουργός του ιερέας! Όταν συναντήθηκαν μετά την καταγγελία στο γραφείο του ανακριτή, ο π. Ιωάννης χάρηκε πολύ που είδε τον συνεφημέριό του και τον σφιχταγκάλιασε! Τότε εκείνος, από ντροπή, έχασε τις αισθήσεις του και κατέρρευσε στην αγκαλιά του. Στάθηκε πνευματικός πατέρας αναρίθμητων ψυχών, που αντλούσαν από το πρόσωπό του παραμυθία και δύναμη. Απαντούσε άοκνα σε επιστολές ανθρώπων από κάθε γωνιά της Ρωσίας μέχρι το τέλος του. Από αυτές τις επιστολές του, καταγράφουμε στη συνέχεια μερικά αποσπάσματα: Να ενεργείς πάντα με περίσκεψη και να λες: «Κύριε, βοήθει μοι! Κύριε συνέτισόν με! Να μάθεις να κυβερνάς όχι τους άλλους, αλλά τον εαυτό σου. Ο Θεός είναι αγάπη «ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἐν τῷ Θεῷ μένει». Μάθε να αγα- πάς και να συμπονάς τους άλλους κι η χαρά θα εγκατα- σταθεί στο νου και την καρδιά σου. Να κηρύσσεις όχι τόσο με τον λόγο, όσο με τη ζωή σου, με την υπομονή και την αγάπη προς τους πάσχοντες και πλανημένους ανθρώπους. Όταν ζεις χωρίς Θεό, πνίγεσαι στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, αν και βρίσκεσαι στο πλοίο της Εκκλησίας, ξε- χνώντας ότι μέσα σε αυτό βρίσκεται ο Τιμονιέρης. Πρέπει να σφίγγεσαι πάνω Του, να Τον πιστεύεις και να Του έχεις εμπιστοσύνη, όχι διαβάζοντας τυπικά το Ευαγγέλιο και τις προσευχές, αλλά πρέπει να στρέφεσαι προς τον ζώντα Θεό. Ζήστε και για τίποτα μη λυπάστε, δουλεύετε για τον Κύριο και τους ανθρώπους με πόθο και αγάπη. Παραδώστε τον εαυτό σας στη χείρα του Θεού κι Αυτός θα σας οδηγήσει στον σωστό δρόμο της σωτηρίας. Μην ξεχνάτε τον Θεό, γιατί μαζί Του είναι εύκολο να περνάς τις δυσκολίες και τη μοναξιά και η αδυναμία σας θα ενισχυθεί από τη δύναμη του Θεού. Η ταραχή του βίου μάς κυρίευσε, για να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι δεν γίνεται να ζήσουν χωρίς Θεό. Να, τώρα πολλοί πέρασαν το κατώφλι της εκκλησίας, αλλά μόνο εξωτερικά, ενώ εσωτερικά, ακόμη είναι γεμάτοι ελπίδα στον εαυτό τους, στους ανθρώπους. Όμως ο Κύριος περιμένει πότε με την καρδιά μας και σαν παιδιά θα προσκολληθούμε πάνω Του. Την ευχή του Ιησού πρέπει να την κάνετε υπό καθοδήγηση. Η καρδιακή προσευχή είναι δώρο του Θεού. Το παίρνουν όσοι επιμελώς και φιλόπονα κοπιάζουν στην προφορική προσευχή. Το να σπουδάσετε την ευχή είναι έργο μακρόχρονο και κόπος μεγάλος και χρειάζεται πολύ υπομονή. Η βαρύτερη κατάσταση που μπορεί να βρει τον άνθρωπο, είναι η θεοεγκατάλειψη, αλλά ο Κύριος δεν επιτρέπει αυτή την υπερένταση για πολύ, γνωρίζοντας την αδυναμία μας και τη δολιότητα του εχθρού σε τέτοιες στιγμές. Οι ασθένειες είναι ειδοποιητικά τηλεγραφήματα, για να μην ξεχνάμε τον Κύριο στη ζωή. Είναι σταυρός, ο οποίος καίει αμαρτίες. Αγοράστε το φάρμακο, σταυρώστε το με το σημείο του Σταυρού, όπως σταυρώνετε την τροφή, και κάνετε θεραπεία. Οι γιατροί και τα φάρμακα είναι ευλογημένα από τον Θεό προς ωφέλεια των ανθρώπων. Η σωματική υγεία θα επιστρέψει μόνο μαζί με την υγεία της ψυχής. Να εξομολογείσαι, να κάνεις Ευχέλαιο, να μεταλαμβάνεις των Αγίων Μυστηρίων του Χριστού κάθε δύο εβδομάδες κι όχι αραιότερα. Να πηγαίνετε συχνότερα στην εκκλησία. Μάθετε να ζείτε κατά τις εντολές του Θεού, να διαβάζετε καθημερινά ένα κεφάλαιο από το Ευαγγέλιο και δύο κεφάλαια Αποστόλου. Μακάρι, με τις θερμές ευχές και μεσιτείες του Αγίου Γέροντα Ιωάννη, να... μαλακώσουμε εσωτερικά και επειδή η ζωή μας είναι φουρτουνιασμένη, να αποκτήσουμε την ευλογημένη απλότητα. * Αποσπάσματα από το βιβλίο: «Με λεπτότητα και αγάπη», Επιστολές του Γέροντα Ιωάννη της Μονής των Σπηλαίων Πσκωφ, Εκδόσεις «ἐν πλῷ», 2013. Με ορισμένα παιδιά από την Ομάδα Φοιτητών της Ενορίας μας. Ανεμωτιά, Καλοκαίρι 2016.

[close]

p. 6

αποστολή Ο ΑΘΗΝΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΚΟΤΣΩΝΗΣ ΜΙΑ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΜΟΡΦΗ Του Σεβ. Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ.κ. Νικολάου* Ὑ πάρχουν μερικά πρόσωπα μέ­σα στήν ἱστορία, πού ὅσο περνᾶ ὁ καιρός, ὁ πανδαμάτωρ χρόνος τά ξεθωριάζει καί ἡ λήθη τά σύρει στήν ἀφάνεια. Ὑπάρχουν ὅμως καί ἄλλα, πού ὅσο περνᾶ ὁ χρόνος ἀναδεικνύ­ονται περισσότερο καί ἡ διαχρο­νική ἀξία τους ἀποκαλύ­πτε­ται. Ἕνα τέτοιο διαχρονικό πρό­σωπο ἀξίας, εἶ-­ ναι ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος ὁ Α΄. Ὅσο ζοῦσε, ἡ πολεμική τῶν ἐμ­ παθῶν, ὡσάν καπνός, θόλωνε τήν προσωπικότητά του καί οἱ ψευδο­ λογίες τῶν ραδιούργων ἐπηρέαζαν τή γνώμη τοῦ λαοῦ. Σήμερα, 26 χρόνια ἀπό τήν κοίμησή του († 15 Νοεμβρίου 1988), ἔχει κατασταλάξει ὁ κουρνιαχτός καί ἡ λάσπη ἔχει γίνει σκόνη. Οἱ ἀντικειμε- νικοί ἐρευνητές τῆς 6 ζωῆς καί τοῦ ἔργου του, ἀναγνωρίζουν ὅτι ὁ Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος Κοτσώνης ἦταν ἕνας ἀ­κάματος ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου καί ἀφοσιωμένος ὑπηρέτης τῶν δικαίων τῆς Ἐκκλησίας. Δοκιμασμένος στή ζωή μέ τήν ὀρφάνια καί τή στέρηση ἀπό την νηπιακή του ἡλικία, αὐτοδημιούργητος καί πάμπτωχος σέ ὅλα τά στάδια τῆς ζωῆς του καί ὡς Πρωθιερεύς τῶν Βασιλικῶν Ἀνακτόρων καί ὡς Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καί ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, δέν ἐγνώρισε τή χλιδή, οὔτ­ ε ἀγάπησε τήν πολυτέλεια, ἀλ-­ λά ἦταν προσηλωμένος στίς ἀρχές τῆς Μοναχικῆς ζωής διαμένων σ’ ἕνα μικρό κελλί τῆς Μονῆς Πετράκη μέ τήν μητέρα του Ἀγγελική, ἀπ’ ὅπου ἐκλήθηκε στόν Ἀρχιεπισκοπικό θρόνο τῶν Ἀθηνῶν. Δέν εἶναι ὑπερβολή νά λεχθεῖ ὅτι ἦταν ὁ πτωχότερος τῶν Ἀρχιεπισκόπων, μή δεχόμενος τά ἐκ τῶν Μυστηρίων τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς τυχερά, τά ὁποῖα εἶχε ἀπ' ἀρχῆς διαθέσει γιά τήν ἐνίσχυση τοῦ Νοσοκομείου Κληρικῶν Ἑλλάδος, ἀλ­ λά καί μετά, ὡς πρώην Ἀθηνῶν, διαθέτων τόν μισθό του, κατά τό μεγαλύτερο μέρος, ὑπέρ Ἱερῶν Μονῶν, Ἱδρυμάτ­ων, ἀπόρων οἰκογε­ νειῶν καί ἐχόντων ἀνάγκην συν- ανθρώπ­ων. Οἱ τότε ὑπάλληλοι τοῦ Ταχυδρομείου τῆς Τήνου ἔ-­ χουν πολλά νά διηγηθοῦν περί τῆς φιλανθρωπίας του. Τήν πτωχεία του διε­τή­ρησε μέχρι τοῦ θανάτου του, ὅπως δηλώνει ἡ Διαθήκη του, πού εἶναι ἕνα μνημεῖο ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους. Σέ ὅλη του τή ζωή προτιμούσε τή λιτότητα. Στήν τροφή του, στήν ἐνδ­υμασία του, στίς διακοπές του, στήν ἐπικοινωνία του, πάντοτε ἦταν ἁπλός καί μετρημένος. Ἔτσι λιτός ἦταν καί στήν ἔξοδό του. Ἐζήτησε νά τόν ἐνδύσουν μέ τό καλογερικό ράσο, τόν σκοῦφο καί τήν καλογερική ζώνη, δηλωτικά, ὅπως ἔγραψε στή Διαθήκη του, «ἀναξίου Μοναχοῦ». Αὐτό ἦταν τό μόνο πρωτεῖο, πού διεκδίκησε στή ζωή του. Τά ἐπιτεύγματα τῆς περιόδου τῆς Ἀρχιερατείας του ἦταν πολλά καί οὐσιαστικά γιά τό παρόν καί γιά τό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας. Ἀγωνίσθηκε νά δημιουργήσει ὑποδομές γιά τήν ἀξιοπρεπῆ ἐμφάνιση τῆς Ἐκκλησίας καί νά θέσει τίς βάσεις γιά τήν οἰκονομική αὐτονομία καί αὐτοδυναμία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Δέν πρόλαβε. Θά ἦ­ταν δυνατόν σήμερα ἡ Ἐκκλησία νά μήν ἐκλιπαρεῖ τό κράτος γιά μία θέση Ἐφημερίου καί νά μήν παρουσιάζεται ὡς πτωχή θεραπαινίδα τῆς πολιτείας. Πῆρε ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας καί Θρησκευμάτων τήν ἐκκλησιαστική ἐκπαίδευση, γιατί ἔβλεπε μακρυά αὐτά πού θά ἀκολουθοῦσαν, μέ τήν οὐσιαστική διάλυση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐκπαιδεύσεως. Ἦταν ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας καί ἐπεδίωκε ὅ,τι ὠφελοῦσε τήν Ἐκκλησία. Δέν ἦταν διπλωμάτης καί δέν χρησιμοποιοῦσε πολιτική. Εἶχε εὐθύτητα λόγων καί εἰλικρίνεια προθέσεων. Αὐτός ἦταν ὁ λόγος, πού τρεῖς φορές ὑπέβαλε στήν Ἱερά Σύνοδο τήν παραίτησή του καί στό τέλος ἀποσύρθηκε στό πατρικό του σπίτι στά Ὑστέρνια τῆς Τήνου, γιά νά σώσει αὐτό, πού κινδύνευε νά χάσει, μέσα στη διαφθορά τῶν συμφερόντων

[close]

p. 7

αποστολή καί στήν ὑποκρισία τῶν ἰσχυρῶν τῆς ἡμέρας. Ὁ Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος ὁ Α΄ ἐτάραξε τά λιμνάζοντα νερά μιᾶς περιό­δου παρακμῆς. Γι’ αὐτό οἱ πάτρωνες τῆς διαφθορᾶς, τοῦ ἐκήρυξαν ἀμείλικτο πόλεμο καί ὅταν ἦταν στή ζωή καί μετά θάνατον. Ἠθέλησαν νά σβήσουν τό ὄνομά του, νά παραμορφώσουν τό πρόσωπό του καί νά παρερμηνεύσουν τήν ἱστορία του. Ὁ ἀείμνηστος Γέροντας, ὅμως, δέν ἐνδιαφερόταν γιά παράσημα καί τιμητικούς τόμους. Ἤθελε πρωτίστως τό ὄνομά του νά γραφεῖ εἰς τό βιβλίο τοῦ Οὐρανοῦ. Πρέπει νά γνωρίζουν οἱ νεώ­τεροι, ὅτι ὅταν ἀ­κοῦνε τό ὄνομα τοῦ Ἀρ­χιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἱε­ ρων­ύμου τοῦ Α΄, πρέπει νά ταυτίζουν τήν πορεία του μέ τή γνήσια πίστη, τήν ἀνυπόκριτη ἀγάπη, τήν ἀκάματη ἐργατικότητα, τή Μοναχική ἀκτημοσύνη, τή βιωματική θεία Λατρεία, τήν πατερική σοφία, τή διαυγῆ συμπεριφορά, τή νησιώτικη εὐλάβεια, ( † 15 Νοεμβρίου 1988 ) τήν συμπαθέστατη ἀγαθωσύνη, τήν ποιμαντική διορατικότητα καί ὅλα ἐκεῖνα, πού συνθέτουν τόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Ὅσο ὁ καιρός περνάει, τόσο καί περισσότερο θά εὐλαβοῦνται τή μνήμη του. Έζησε μόνος, κηδεύτηκε από λιγοστούς και αναπαύεται μόνος σ' ένα ψήλωμα της Τήνου. * Δ ημοσιεύθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2014. Μεταμεσονύκτια αγωνία ενός Ποιμενάρχη Το παρακάτω σημείωμα βρέθηκε πρό­ σφατα στα κατάλοιπα του μακαρι­ στού Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρού Ιερωνύμου (Κοτσώνη). Γραμμένο πριν από 37 χρόνια, κάποια νύχτα στις 3 το πρωί, 6 χρόνια μετά την παραίτησή του από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο και 9 χρό­ νια πριν από την κοίμησή του. Και, σίγου­ ρα, δεν θα ήταν η μόνη φορά που ο μα­ καριστός Γέροντας ξενυχτούσε φυλάσσο­ ντας «φυλακάς της νυκτός», ζώντας στο ερημητήριό του στα Υστέρνια της Τήνου και εξυπηρετώντας, ως απλός εφημέριος, ένα μικρό παρακείμενο χωριό, την Καρ­ διανή... 9/1/1979, ώρα 3 π.μ. σρόοΓυει»αγ.ωπΔιρσεώμντόησκκφρεούπρβτάεόιμσηακσφέτπρετάοεσμμιςεαίις«οπνόαΘσεοεόίμςφαομσβατεζε-ί με τον Θεό, αλλ’ ο Θεός να είναι μαζί μας, σαν εξάρτημά μας, σαν ακόλουθός μας. Δηλαδή, εμείς να προχωρούμε και ο Θεός να μας παρακολουθεί. Δεν μ’ αρέσει να με «αακκοολλοουυθθώούενγ»ώ. Θα ήμουν ευτυχισμένος να τον Θεό, και μαζί στον ίδιο δρόμο να ήσαν όλοι οι αδελφοί μου, όλοι οι άνθρωποι. Ίσως γι’ αυτό δεν μου άρεσε ποΑτέλτλοά«γιιεαρωνναυαμκικοόυςλ»ο.υθείς τον Θεό, πρέ- πει να σου ανοίξει Εκείνος τα μάτια να βρεις το δρόμο που Εκείνος βαδίζει. Και να είσαι έτοιμος όχι απλώς να ακολουθείς, αλ- λά να Τον ακολουθείς σηκώνοντας και τον σταυρό σου. Να είσαι μαζί Του σημαίνει να είσαι μόνο με Εκείνον, με κανέναν άλλον, ούτε με τον εαυτό σου. Είναι η προϋπόθε- σβαη:σ«μἀοπύαςρμνεησκάασνθέωναἑνα,υπτρόον»π..α. Χντωόρςίςοσύυτεμβμιε- τον εαυτό σου. Θεέ μου, βοήθησέ με να σ’ ακολουθή- σω, ν’ ακολουθήσω Εσένα, μόνον Εσένα. Νιώθω όμως τόσο αδύνατος, τόσο μικρός και τόσο μεγάλο το αίτημα και τόσο δυ- σανάλογο για τα κότσια μου. Το βλέπω, το νιώθω, είμαι βέβαιος πως με τις δικές μου δυνάμεις δεν θα τα βγάλω πέρα. Είμαι έτοι- μος να με εγκαταλείψουν οι πάντες; Να με αφορίσουν; Να πεινάσω; Να μην έχω ούτε μια ασπιρίνη; Να γυμνητεύσω; Να πεθάνω εξ αιτίας αυτών, για Σένα; Και πρέπει να εί- μαι πέρα για πέρα ειλικρινής μαζί Σου. Δεν χωρούν περιστροφές και μισόλογα. Πρέπει να πω ένα ναι ή ένα όχι. Σκέτα, απλά, ολο- κάθαρα. Να πω ναι; Είναι τόσο δύσκολο... δεν το τολμώ. Και όμως, αν δεν πω το ναι, αν έστω και μόνο αναβάλω την απάντηση, ούτε αυτό το τολμώ, γιατί κι αυτό ακόμα το θεωρώ άρνηση. Ρωτάω τον εαυτό μου: Γι’ αυτό μ’ έφερε ο Θεός στον κόσμο; Γι’ αυτό με οδήγησε μέ- χρι αυτήν την ώρα; Γι’ αυτό μου έδωσε 73 χρόνια ζωής; Γι’ αυτό με έφερε σ’ αυτήν την «ωρίμανση»; Τι θα γίνει; Θα προχωρήσω μαζί Του; Δεν μπορώ· δεν μπορώ. Κύριε, οδήγησέ με, θέ- λω να είμαι μαζί Σου. Μαζί Σου. Στήριξέ με. Δυνάμωσέ με... Να είμαι μαζί Σου. 7(«ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ», αρ. τεύχους 351/2017)

[close]

p. 8

αποστολή Για Να Μη Σβηστουν... Από την πανήγυρη της Οσίας Θωμαΐδος (3/1/2017) Το Ιερό Λείψανο της Αγίας μας Από τον πανηγυρικό Εσπερινό Στην Ετήσια Εκδήλωσή μας μίλησε η Παιδοψυχολόγος κ. Ζαχαροπούλου Μυρτώ Στον Εσπερινό μίλησε ο π. Ευστράτιος Κομνηνός Έψαλλε ο π. Ευστράτιος Γιουσμάς με την Χορωδία του Με τα παιδιά της Κατηχητικής Συντροφιάς Δημοτικού Στη Θεία Λειτουργία μίλησε ο Πανοσ. Πρωτοσύγκελλός μας, π. Ιάκωβος Καραμούζης 8

[close]

p. 9

από τον Αδηφάγο χρόνο αποστολή Από τη Λήξη των Κατηχητικών Συνάξεων (22/4/2017) Από την πανήγυρη του Ναού μας (14/5/2017) όπου υποδεχθήκαμε την Τιμία Δεξιά του Αγίου Νεκταρίου από την Αίγινα Και κάτι ακόμη... Από την γιορτή τῶν Λεσβίων Αγίων, στο Ναό μας. 9

[close]

p. 10

αποστολή απογοητευτικά… Του κ. Λουκά Χατζηδημητρίου Είναι αλήθεια ότι η εποχή μας είναι λίγο... περίεργη, μπερδεμένη. Σχεδόν στεναχωριέται κανείς. Θεσμοί, αξίες και έννοιες, που είχαν παλαιότερα μια ιδιαίτερη βαρύτητα στη ζωή ενός ανθρώπου, τώρα αμφισβητούνται, παρεξηγούνται, διαστρεβλώνονται, απομακρύνονται. Δεν θα ήθελα να αναφέρω τις απόψεις αγίων ανθρώπων για την κατάσταση που ζούμε σήμερα, ο καθένας βλέπει και αντιλαμβάνεται. Συγκεκριμένα όμως, ο θεσμός της Εκκλησίας (και ό,τι συνδέεται με αυτόν) έχει ομολογουμένως χάσει στη συνείδηση των ανθρώπων (ή καλύτερα των πολλών) τη βαρύτητα που είχε στο παρελθόν. Οι πιστοί δεν είναι όπως ήταν. Εν πολλοίς ακατήχητοι, ανενημέρωτοι, νομίζουν δυστυχώς ότι είναι Χριστιανοί, επειδή κάποια στιγμή στη ζωή τους έτυχε να βαφτιστούν. Επειδή ανάβουν ένα κερί σε ένα ξωκλήσι. Επειδή κάνουν έναν σταυρό (στραβό κι αυτόν), άμα περνά ο Επιτάφιος. Επειδή χαίρονται με το «Χριστός Ανέστη» στις 12 και στις 12:15 χαίρονται με τα παραδοσιακά εδέσματα, ως «ανταμοιβή» για τη νηστεία που δεν έκαναν σχεδόν 60 μέρες. Επειδή τα Χριστούγεννα και κάθε άλλη γιορτή και αργία, είναι μια ακόμα ευκαιρία για να μην έρθουν στο Ναό να προσευχηθούν ευχαριστιακά. Επειδή έχουν βρει τον Θεό και άρα «γιατί να πληρώνουμε ιερείς, ως φορολογούμενοι»; Επειδή ζούμε στην εποχή, όπου ο άνθρωπος κατάφερε να εξαφανίσει την αμαρτία και να ζει όπως ακριβώς του αρέσει, χωρίς αναχρονιστικές ντροπές και κολλήματα. Επειδή... ο Ναός του Αγίου Θεράποντα ανήκει περισσότερο σε αυτούς που περνάνε απλώς από έξω, παρά σ' αυτούς που φροντίζουν και 10αγωνιούν για εκείνον, σ' αυτούς που δεν δίνουν δεκάρα (μεταφορικά, αλλά και κυριολεκτικά) για τα προβλήματα και τις ανάγκες του Ναού (του Ναού-σύμβολο, όπως ομολογούν, όλων των Μυτιληνιών. Τελικά, όντως όλων;). Αναφέρομαι βέβαια στην απίστευτη ομοβρο­ ντία που δεχθήκαμε την «Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου». Θυμάστε; Δεν ζητάμε φυσικά να συμφωνούν όλοι με την άποψή μας (ότι η εικόνα του Ναού μας δεν είχε καμία σχέση με την αφίσα και τις εκδηλώσεις του Δήμου), αυτό θα ήταν παράλογο. Όμως, ζητάμε τον απαιτούμενο σεβασμό. Τι σχέση έχουν χαρακτηρισμοί («παπαδαριό») και ειρωνείες, με την άσκηση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος; Μέχρι και τα φώτα του Αγίου Θεράποντα γράφτηκε ότι έσβησαν την ώρα που γινόταν η λιτανεία των Ρωμαιοκαθολικών στην Ερμού. Πότε έσβησαν; Γιατί η κάμερα λέει το αντίθετο. Και φυσικά, δεν μάθαμε από τον καθολικό ιερέα, τι ειπώθηκε στη συνάντησή του με τον π. Αθανάσιο. Ευτυχώς υπάρχουν δύο μάρτυρες στην τότε ειλικρινή από μέρους του π. Α­θανασίου συζήτηση. Πυροτεχνήματα!Χαρακτηριστήκαμε ως φονταμε­ νταλιστές και ο καθολικός ιερέας πήρε το

[close]

p. 11

αποστολή βραβείο της αγάπης, μιας αγάπης «αλιβάνιστης». Μείζον ηθικό θέμα, αλλά ας το προσπεράσουμε, μια και όλη η δημόσια σφαίρα της πόλης μας το προσπέρασε και ας συνεχίσουμε. Τελικά όμως, ο καθένας αυτό που μπορεί κάνει, «ο Θεός είναι παντού», «οι παπάδες τα ’κονομάνε», και «η Εκκλησία έχει την περιουσία, για να ξεχρεώσουμε σαν κράτος, αλλά τα κρατά όλα για τον εαυτό της»… Γεγονότα όπως αυτό, ανήμερα της εορτής του Αγί­ ου Θεράποντα θα ήταν αδιανόητα στο παρελθόν, ενώ η τιμωρία τους θα ήταν παραδειγματική. Εννοείται ότι δεν νοσταλγούμε παλαιές εποχές, δεν κλείνουμε τα μάτια σε οτιδήποτε ανάρμοστο, απ’ όπου κι αν προέρχεται, και μας αρέσει να ζούμε στο σήμερα! Άλλωστε, το ζητούμενο και το ευκταίο για εμάς, δεν είναι να τιμωρηθεί ο άνθρωπος, αλλά να γνωρίσει, να κατανοήσει, να συνειδητοποιήσει και - ναι, γιατί όχι - να ερωτευτεί και να αγαπήσει... Τι έγινε ανήμερα της εορτής της ενορίας μας; Δύο νεαρά άτομα (έχουν καταγραφεί από την κάμερα ασφαλείας) κατέβασαν κι έσκισαν τις 2 μεγάλες σημαίες στα προπύλαια του Ναού μας, νωρίς το πρωί της Κυριακής 14/5. Επίσης, κατέστρεψαν μέρος του σημαιοστολισμού που υπήρχε στον αύλειο χώρο του Ναού. Όχι, να μην τους κοπούν τα χέρια! Να βρούνε μυαλό, γιατί τέτοιες πράξεις προέρχονται από άμυαλους ανθρώπους. Πώς αυτά τα παιδιά θα υπερασπιστούν αύριο τη σημαία που ξέσκισαν; Στα παιδιά τους τι θα μεταδώσουν; Από τη μεριά μας, βέβαια, απορούμε και αναρωτιόμαστε πώς να ερμηνεύσουμε αυτήν την ενέργεια. Απέχθεια για την πατρίδα; Απέχθεια για την εξουσία; Ασέβεια; Αμφισβήτηση; Εκφοβισμός; Πώς θα μπορούσε να ερμηνεύσει κά- ποιος την ενέργεια αυτή; Σ’ αυτό το τελευταίο περιστατικό, αλήθεια, δεν αγανάκτησα ούτε θύμωσα. Στεναχω­ ρήθηκα και απογοητεύτηκα. Ε, ας το προσπεράσουμε κι αυτό, αφού κανείς άλλος δεν ασχολείται πια. Βέβαια είναι και το άλλο... Μήπως θυμάστε την προ ολίγων ετών βεβήλωση του Ναού μας και των προ­ τομών στον αύλειο χώρο με μπογιές; Πόσο κόστισε η αποκατάσταση των ζημιών; Το ξέρουν όλοι εκείνοι που θεωρούν τον Άγιο Θεράποντα σύμβολο του νησιού και της πόλης μας; Ποιος έτρεξε για όλη αυτήν την υπόθεση; Να σας πω: Αυτοί που έχουν τελικά υποχρέωση μόνο να σκουπίζουν και να καθαρίζουν χωρίς να μιλάνε… Άλλη μια ακατανόητη ενέργεια. Αλλά ας το προσπεράσουμε κι εμείς αυτό, αφού κανείς δεν φαίνεται να θυμάται τίποτα. Το άλλο περιστατικό την ώρα της Θείας Λειτουργίας το θυμάστε; Που κάποιοι προσπάθησαν να αρπάξουν το Ευαγγέλιο στην είσοδο του Ναού; Ε, ας το προσπεράσουμε κι αυτό, δεν εμφανίστηκε πουθενά. Προσπεράσαμε, άλλωστε, όλα τ' άλλα. Ας τα προσπεράσουμε, ας κλείσουμε το στόμα μας, ας σεβαστούμε την ελευθερία του άλλου, χωρίς να νοιαζόμαστε για τη δική μας, ας σεβαστούμε το «μην ενοχλείτε» του άλλου, ας υποστούμε σιωπηλά την ειρωνεία και τους χαρακτηρισμούς των άλλων, ας κλείσουμε και το στόμα, να μην λέμε την άποψή μας ή τη διαφωνία μας, ας κλείσουμε και τα μάτια και ας γράφει μόνο η κάμερα. Ή μήπως να την κλείσουμε κι αυτή, να μην στενοχωριέται, αφού κανείς πια δεν θα μιλά για όλα αυτά που κάθεται και γράφει υπομονετικά... 11

[close]

p. 12

αποστολή Κ Α Τ Α Θ Ε Σ Η Της Κυριακής Σπυροπούλου-Ζιμβραγουδάκη ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΩΝ Κάποιους προβληματισμούς μου θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Εδώ και λίγους μήνες, εργάζομαι σε χώρο φιλοξενίας προσφύγων, η πλειονότητα των οποίων είναι Μουσουλμάνοι. Από την 26η Ιουνίου διανύουν την ιερή για εκείνους περίοδο του ραμαζανιού. Αρχικά πίστευα, κρίνοντας «εξ’ ιδίων τα αλλότρια», ότι θα είναι μέτρια η συμμετοχή τους σ’ αυτό, πόσο μάλλον τώρα που βρίσκονται εκτός της πατρίδας τους και υπό δύσκολες γενικά συνθήκες. Με μεγάλη μου έκπληξη, όμως, διαπίστωσα ότι μια περίπου εβδομάδα πριν, μιλούσαν όλοι ενθουσιασμένοι για το ραμαζάνι τους!!! Από όσους ρωτούσα αν θα νηστέψουν, έπαιρνα, μένοντας αποσβολωμένη, την απάντηση «Ναι, φυσικά θα νηστέψουμε». Όταν άρχισε, λοιπόν, το ραμαζάνι, έζησα και είδα αυτό που αν δεν το ζούσα και αν δεν το έβλεπα, δεν θα το πίστευα. Όλοι οι άνθρωποι του χώρου φιλοξενίας νήστευαν! Από 5 ετών και άνω, παιδιά, άντρες, γυναίκες και ηλικιωμένοι. Εντάξει, θα μου πείτε, «σιγά, το βράδυ τρώνε». Ναι, αλλά όλη την ημέρα δεν έπιναν νερό κι ας ήταν η θερμοκρασία 30 και 35 βαθμοί Κελσίου, δεν κάπνιζαν, δεν έπιναν αλκοόλ! Και δεν είναι μόνο αυτό που, ως Χριστιανή, με συγκλόνισε και με παραδειγμάτισε, αλλά και το ότι ήταν χαρούμενοι και περήφανοι για το ραμαζάνι τους! Επίσης, η σημασία που έδιναν στην προσευχή κατά την περίοδο του ραμαζανιού, ήταν συγκλονιστική! Είχα συνάδελφο διερμηνέα, ο οποίος ζητούσε διάλειμμα για να προσευχηθεί! Είχαν τα κομπολόγια τους συνέχεια μαζί τους και προσευχόντουσαν. Τους έλεγες «καλημέρα» και δεν σου απαντούσαν, γιατί μυστικά έκαναν την προσευχή τους. Απέφευγαν τις πολλές συναναστροφές, αναζητούσαν την απομόνωση για περισσότερη αυτοσυγκέντρωση. Ιδιαίτερα οι γυναίκες, ντυνόντουσαν με ένα άσπρο σεντόνι, πλενόντουσαν 12(μεγάλη πολυτέλεια μέσα στον χώρο φιλοξενίας!) και προσευχόντουσαν. Όταν πήγα μία από αυτές τις ημέρες του ραμαζανιού για καταγραφή ιστορικού, εννοείται πως δεν με δέχτηκαν! Και σε αυτό το σημείο θα αναρωτιέστε τι μας ενδιαφέρει εμάς τι κάνουν οι Μουσουλμάνοι; Και όμως, όλα αυτά είναι ενδιαφέροντα, γιατί μέσα από αυτά, μας δίνεται η ευκαιρία να προβληματιστούμε εμείς οι Χριστιανοί. Όλα αυτά για μένα, ήταν κάτι που με ταρακούνησε για να επανεκτιμήσω τη θρησκεία μου, για να δυναμώσω την πίστη μου. Ήταν καμπανάκια αφύπνισης της συν­είδησής μου. Με αφορμή, λοιπόν, όλα τα παραπάνω, εδώ και μέρες αναρωτιέμαι. Εμείς οι Χριστιανοί, που πιστεύουμε στον αληθινό και αποκαλυφθέντα Τριαδικό Θεό, τι κάνουμε; Νηστεύουμε στις καθορισμένες ημέρες και περιόδους; Κι αν ναι, νηστεύουμε, προσευχόμαστε και εκκλησιαζόμαστε με χαρά και καλή διάθεση, όπως περιέγραψα παραπάνω; Ή κάνουμε ό,τι κάνουμε από συνήθεια, για τυπικούς λόγους ή και αγανακτώντας; Προσφάτως, βρέθηκα σε βάφτιση φιλικού μου ζευγαριού στη Θεσσαλονίκη... Την Κυριακή εκείνη εκκλησιάστηκα σ’ έναν από τους μεγαλύτερους Ναούς της συμπρωτεύουσας... Και στις δυο περιπτώσεις έζησα ό,τι ζείτε κι εσείς σε παρόμοιες στιγμές. Ανομολόγητες εικόνες και εμπειρίες... Κι αναρωτιέμαι, ως Χριστιανοί πού βαδίζουμε; Ή μάλλον, βαδίζουμε ή κοιμόμαστε νωχελικά;

[close]

p. 13

Ένα μεγάλο θαύμα αποστολή  Παιδιά μου και αδελφοί, Τ α τελευταία χρόνια, κυρίως από το καλοκαίρι του 2015, ζούμε ως Λέσβιοι ιστορικές στιγμές, πρωτόγνωρες καταστάσεις. Θέλω να αναφερθώ στο λεγόμενο «προσφυγικό» πρόβλημα. Θυμάστε, οι «πρόσφυγες», οι «λαθρομετανάστες» ή «μετανάστες», έφταναν τότε να ξεπερνούν αριθμητικά και τον πληθυσμό της πόλης μας! Να κοιμούνται στις πλατείες, να βαδίζουν στους δρόμους, να αναζητούν λίγο νερό ή δυο στεγνά ρούχα. Να πνίγονται στη θάλασσα… Κι από μας, άλλοι βούρκωναν, άλλοι σχολίαζαν, άλλοι θύμωναν, άλλοι πρόσφεραν ό,τι είχαν και ήθελαν, άλλοι χρηματίζονταν, άλλοι βρήκαν μια δουλειά, άλλοι μια ευκαιρία να αυτοπροβληθούν, άλλοι φοβόντουσαν και φοβούνται κι άλλοι χαμογελούσαν και χαμογελούν απλώνοντας καλοσυνάτα το χέρι. Οι μήνες κύλησαν και είδαμε, βλέπουμε, ακούμε, λέμε, συμπεραίνουμε και προβληματιζόμαστε… Σε αυτή μας την επικοινωνία, μην περιμένετε να αναφερθώ σε πολιτικά τερτίπια ή κρίσεις, πολύ δε περισσότερο μην περιμένετε να προτείνω λύσεις για το λεγόμενο «προσφυγικό» πρόβλημα. Μια σημαντική, κατά τη γνώμη μου, επισήμανση θα κάνω και θα σας προτρέψω σε κάτι. Παιδιά μου και αδελφοί, Δεν σας φαίνεται «παράξενο» ή θαυμαστό το γεγονός ότι στο νησί μας τόσες μέρες, μήνες και χρόνια, έχουμε τόσο κόσμο άλλης νοοτροπίας, άλλης κουλτούρας και “πιστεύω” κι όμως, παραμείναμε μέχρι σήμερα αβλαβείς, χωρίς να σημειωθούν τρομακτικά γεγονότα σαν κι αυτά που ακούμε σε άλλα μέρη της γης; Τα κορίτσια μας κυκλοφορούν σε γενικές γραμμές ανενόχλητα, κι ας είναι και γδυμένα ή προκλητικά ντυμένα. Μεταδοτικές αρρώστιες δεν μας ακούμπησαν και, όπως λέει κι ο λαός μας, «δεν έλυσε ούτε ρουθούνι»… Πού να οφείλεται, άραγε, αυτό; Εγώ το αποδίδω σε ένα μεγάλο θαύμα της Παναγιάς μας! Ακριβώς εκείνη τη δύσκολη ώρα, ήρθε στο νησί μας, στο Ναό μας, όπου παρέμεινε και παραμένει η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Βηματάρισσας, από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου Αγίου Όρους! Ήταν «τυχαίο», ήρθε για τον εορτασμό των ογδόντα χρόνων από την ημέρα των εγκαινίων του Ναού μας, του Αγίου Θεράποντα. Αλλά αυτό το «τυχαίο», ήταν μια ουσιαστική παρουσία της Παναγίας μας στο νησί μας. Θυμηθείτε πως τις ημέρες του ερχομού Της, μια ομάδα συμπατριωτών μας – από το νησί μας και από άλλα μέρη της χώρας μας – ετοίμαζαν διαδηλώσεις και επεισόδια, διαμαρτυρόμενοι για τον ελεύθερο ερχομό τόσων προσφύγων. Τι έκαναν; Τι έγινε; Απολύτως τίποτα! Του π. Αθανασίου Γιουσμά της Παναγίας μας* Αυτό πιστεύω εγώ, και στα πρόσωπα που εξομολογώ κοινοποιώ αυτή μου την πίστη. Πιστεύω και διακηρύττω στην αγάπη σας, πως η Παναγιά μας και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ περιφρούρησαν και περιφρουρούν το νησί μας και όλους μας. Πνευματικοί άνθρωποι, συμπατριώτες μας που αγωνίζονται να είναι αρεστοί στον Θεό, το έχουν νοιώσει, το αισθάνονται, το ζουν. Μόνο που, καλό θα είναι να προσέξουμε τα εξής: Πρώτον, να συνεχίσουμε να προσευχόμαστε στην Παναγιά μας και στον Αρχάγγελο. Καθημερινά να τους ζητάμε να συνεχίσουν και να εντείνουν την προστασία τους. Οι μέρες, που περνάμε, είναι και γίνονται δυσκολότερες. «Τήν πᾶσαν ἐλπίδα» μας ας την αποθέσουμε στον Θεό και στην Παναγία Μητέρα Του. «Πολλὰ γὰρ ἰσχύει δέησις Μητρὸς πρὸς εὐμένειαν Δεσπότου». Αδελφοί, ας γίνουμε… ζητιάνοι προσευχόμενοι. Δεύτερον, να κρατήσουμε την Ορθόδοξη Πίστη μας, γιατί το γενικό σχέδιο των άθρησκων και αντίχριστων ξένων, απεδείχθη - και με το «προσφυγικό» λεγόμενο πρόβλημα - πως είναι η περιθωριοποίηση της Ορθοδοξίας, αν όχι η εξόντωσή Της. Σαν τα κλωσσόπουλα ας συμμαζευτούμε κι ας παραμείνουμε, κάτω από την αγκαλιά της Εκκλησίας μας. Είναι Μάνα, ήταν Μάνα και παραμένει Μάνα, ακόμη και για τα …ψυχοπαίδια Της. Να θυμάστε πως, αν στη Ρωσία νίκησε η Ορθοδοξία, παρά τον ανελέητο διωγμό που υπέστη από το Κομμουνιστικό και αθεϊστικό κράτος επί 70 ολόκληρα χρόνια, αυτό οφειλόταν στους μάρτυρες Χριστιανούς, όπως τον Άγιο Λουκά τον Ιατρό της Κριμαίας, που πεισματικά αντιστέκονταν και ομολογούσαν πίστη στον Ιησού. Και, τρίτον∙ αδελφοί, η Ελλάδα μας, η χώρα μας κινδυνεύει να γίνει …χαμένη Ατλαντίδα. Γι’ αυτό, ας παραμείνουμε όχι μόνο Ορθόδοξοι, αλλά και Έλληνες, πιστοί στις παραδόσεις μας, στα ήθη και στις αξίες της φυλής μας. Κλείνοντας, Εύχομαι και προσεύχομαι, αναστημένες να είναι οι καρδιές μας και πάντα να ανασταίνεται η χιλιοσταυρωμένη Ορθόδοξη Ρωμιοσύνη.   Με πολλή αγάπη, * Μ οιράστηκε στους εξομολογούμενους πιστούς, την περίοδο του Πάσχα 2017. 13

[close]

p. 14

αποστολή Η Β Της Στέλλας Ηλία-Λάγου ... ενθρόνιση της ηματάρισσας! Την Κυριακή 7 Μαΐου 2017, στο Ναό μας, τον Άγιο Θεράποντα, ζήσαμε τη μοναδική στιγμή της ενθρόνισης της εικόνας της Παναγίας της Βηματάρισσας, στο δικό Της προσκυνητάρι. Η ιερή εικόνα Της, αφιερώθηκε στο Ναό στις 7 Σεπτεμβρίου 2015, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 80 χρόνων από τα εγκαίνιά του, ως προσφορά αγάπης της Ιεράς και Μεγίστης Μονής Βατοπεδίου Αγίου Όρους και του Ηγουμένου π. Εφραίμ, με την ευλογία φυσικά του σεπτού μας Μητροπολίτη κ.κ. Ιακώβου του Γ΄. Η υποδοχή Της έγινε με τις αρμόζουσες τιμές για το πανίερο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου και πλήθος πιστών συνέρρευσαν για να Την προσκυνήσουν. Πρόκειται για μια μοναδική εικόνα, όχι μόνο γιατί αποτελεί πιστό αντίγραφο της πρωτότυπης, της Παναγίας Βηματάρισσας ή Αυτοκρατόρισσας, που αγιογραφήθηκε το 10ο μ.Χ. αιώνα, αλλά και γιατί επενδύθηκε με χρυσό, υπενθυμίζοντας έτσι τη θεοειδή λάμψη της Παναγίας μας. Από τη στιγμή εκείνη, η πρώτη έγνοια του π. Αθανασίου, ήταν να τοποθετηθεί σ’ ένα προσκυνητάρι, αντάξιο τού περικαλλούς Ναού μας. Η αγάπη του Γέροντος π. Εφραίμ και των μοναχών της Μονής Βατοπεδίου στο πρόσωπό του, ικανοποίησαν και αυτή του την επιθυμία, αναλαμβάνοντας την όλη δαπάνη στο σύνολό της. Έτσι, την Κυριακή 7 Μαΐου, όπως προανέφερα, όλοι οι πιστοί βρεθήκαμε μπροστά σ’ ένα μοναδικό κομψοτέχνημα, σ’ ένα έργο τέχνης, που μας ταξίδεψε μέσα σε συγκινησιακό και κατανυκτικό κλίμα σ’ άλλες εποχές, σ’ άλλες ιστορικές στιγμές… Τότε που η πίστη ήταν το μοναδικό αποκούμπι των Χριστιανών. Τότε που κατάφεραν, κυριολεκτικά κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των Τούρκων, να οικοδομήσουν ένα αριστούργημα, το Ναό του Αγίου Θεράποντα στη Μυτιλήνη! Το σημερινό προσκυνητάρι της Παναγίας, έργο του εξ Αγιάσου καταγόμενου κ. Χαράλαμπου Καμαρού, συνταίριαξε τόσο αρμονικά μ’ όλη την ξυλογλυπτική του Ναού, λες κι ο χρόνος σταμάτησε την ημέρα των εγκαινίων πριν από πολλές δεκαετίες, για να συνεχίσει στο σήμερα και να ολοκληρωθούν τα εγκαίνια με το Θρονί της Παναγίας! Ευχόμαστε, η Παναγία μας να μεσιτεύει πάντα στον Γιο Της, ώστε να χαρίζει σε όλους εμάς και σε όσους θα ασπάζονται τη Μορφή Της μέσα στους αιώνες, υγεία σωματική και πνευματική. Ἀπολυτίκιον Παναγίας Βηματαρίσσης (ποίημα ἀειμνήστου π. Νικοδήμου Παυλοπούλου) Ἦχος β'. Τήν ἄχραντον εἰκόνα Σου. Τήν ἄχραντον εἰκόνα σου προσκυνοῦμεν, Ἀγαθή, αἰτούμενοι συγχώρησιν τῶν πταισμάτων ἡμῶν, ὦ Βηματάρισσα. Βουλήσει γάρ ηὐδόκησας ἐλθεῖν, ἐν τῷ θείῳ ἱερῷ τοῦ Ἁγίου Θεράποντος, εἰς μόνιμον κατάθεσιν ἐν ἡμέρᾳ ἑορτῆς, ἐπετείου ὀγδοηκονταετηρίδος∙ χάρισον εὐλογίαν εἰς τήν Λέσβον, καί ἔλεος ἡμῖν, ἡ Κτητόρισσα Βατοπαιδίου Μάνδρας. 14

[close]

p. 15



[close]

Comments

no comments yet