E-Dergi 2017

 

Embed or link this publication

Description

Genckal Dergisi

Popular Pages


p. 1

GENÇKALKARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ Merhamet Eski Bir Palto Yıl: 2017 Sayı: 4 İSTİKLÂL BENİM İNSANIM Halil İNALCIK ve ''Kuruluş ve İmparatorluk Sürecinde Osmanlı'' Kitabı # Şiir BİN KÂĞIT BİR DİLEK HER İNSAN ÂŞIK OLUR PLATON'UN MAĞARA BENZETMESİ ÜZERİNE SİNEMA ÜZERİNE

[close]

p. 2

KARTAL ANADOLU LİSESİ Adına İmtiyaz Sahibi Ömer PERÇİN Okul Müdürü Yayın Yönetmeni İhsan BÜYÜKÇOLAK Yayın Kurulu Ayhan ÇELEBİ Serkan ZENGİN Gülsüm AKIN Pelin YILMAZ AYAN Ümit ERYILMAZ Fikret TAY Seçici Kurul Utku ÖZKAN Tuğba KOÇ Aleyna ARSLAN Buse BIYIKLI Zeynep KARAOĞLU Mihrican ÖZMEN Okul Aile Birliği Songül SAK Grafik-Tasarım ve Baskı: Halitpaşa Cd. Bahçetepe Sk. No:3 Atalar - Kartal / İstanbul Tel.: (0216) 306 61 13 Fax : (0216) 387 34 75 www.servetmatbaacilik.com İletişim Kartal Anadolu Lisesi Denizer Cd. Karabük Sk. No:10 Cevizli - Kartal / İST. Tel: 0216 352 11 05 Faks: 0216 305 64 36 www.kartalanadolu.meb.k12.tr * Tüm yayın hakları Kartal Anadolu Lisesi Müdürlüğüne ve yazarlara ait olup yazılar izinsiz yayınlanamaz. * Reklamların sorumluluğu firmalara, yazılardaki görüşler yazarlarına aittir. GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ Yıl: 2017 Sayı: 4 03 �������������������������������������������������������������������������� Editör’den / İhsan BÜYÜKÇOLAK 04 ���������������������������������������������������������������� Başyazı / Ömer PERÇİN (Okul Müdürü) 05 ����������������������������������������������� Merhamet Eski Bir Palto / Hatice Duygu ÖZMEN 07...................................... Bizim Mahalle: Kreuzberg / Omay Dicle GÜNDOĞDU 09 ����������������������������������������������������������������������������������������������� İstiklâl / Utku ÖZKAN 10 ������������������������������������������������������������������������������Vatanım İnsanı / Betül BALTACI 10 ��������������������������������������������������������������� Bir Destan Gecesi (şiir) / İrem CEVAHİR 11 ����������������������������������������������������������������� 2. Kurtuluş Savaşı / Kemal Mak NİKŞİÇ 12 ��������������������������������������������������������������������������������Benim İnsanım / Utku ÖZKAN 14 ����������������������������������������������������������������������������� Bin Kâğıt Bir Dilek / Tuğba KOÇ 16 �������������������������������������������������������������������������������������� Dün Bugün / Hazal ÖNCEL 16 �������������������������������������������������������������������������������������������� Kanıtlar / Büşra KURAL 17 ������������������������������������������������������Her İnsan Âşık Olur / Yaren Bilgehan SARICA 19 �����������������������������������������������������������������������������������������������15 Temmuz / Nisa DAL 19 ������������������������������������������������������������������������������������� Bitmeyen Savaş / İlhan KOÇ 20 ������������������������������������������������ Âlemlerin Rahmeti (şiir) / Abdurrahman VARAL 20 ������������������������������������������������������� Dayan Askerim (şiir) / Abdurrahman VARAL 21 ��������������������������������������������������������������������������� Aziz Şehitlerimiz / Sinem ÇORLU 21......................Gözlerimin İçinde Kurduğum Bir Ülkesin İstanbul / Güler DÖL 22 �������������������������������������������������������������������� Asırları Aşan Adama / Özlem YAZICI 23 ���������������������������������������������������������������������������� Bulut Ol / Şevval KÜÇÜKBULUT 24 ������������������������������������������������������������������������� Eğitim Yetersizliği / Başak ERDEM 25 ������������������������������������������������������������������������������������������������������E-Twinning Projesi 27 �������������������������������������������������������������������������������������������Hamle / Melike KAYNAR 28 ��������������������������������������������������������������������������������������� Kıyıda (şiir) / Zeynep AVCI 28 ������������������������������������������������������������������������������������������ Miras (şiir) / Esra ENGİN 29 �������������������������������������������� Sonsuza Uçan Kuş (şiir) / Tuğba Gizem TAŞDEMİR 29 �������������������������������������������������������������������������������Ölüm (şiir) / Sevcan GÖRGÜLÜ 29 ������������������������������������������������������������������������������������ İçindeki (şiir) / Zeynep AVCI 30 ���������������������������������������������������������������������� Minik Kanatlar (şiir) / Batu BİRCAN 30 ���������������������������������������������������������������������������������� Yeşil Çay (şiir) / Batu BİRCAN 31 ��������������������������������������������������������������������������������������Yalınız (şiir) / Batu BİRCAN 31 ������������������������������������������������������������������������������������Yüzüstü (şiir) / Batu BİRCAN 31.............................. Bir İdam Mahkumunun Son Günü / Sena Gülfem BÜYÜKÇOLAK 32 ������������������������������������������ Platon’un Mağara Benzetmesi Üzerine / Arif ÇAKIR 33 �������������������������������������������������������������������������������� Sinema Üzerine / Zeynep AVCI 35....................... Halil İnalcık ve ‘‘Kurtuluş ve İmparatorluk Sürecinde Osmanlı’’ / F.E. ÖNEL 36 ������������������������������������������������������������������������������ Ebru Sanatı / Hüsna Nur OKUR 38 ������������������������������������������������������������������������������������Objektifimden / İrem TATAR 39 �����������������������������������������Öğrenci, Okul Müdürü Olursa.../ Doğukan SÜREKLİ 40 ����������������������������������������������������������������������������������������������� ‘‘Etkinliklerimiz’’den... 2 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 3

İhsan BÜYÜKÇOLAK buyukcolakihsan@hotmail.com EDİTÖRDEN Değerli Okuyucularımız, İletişim teknolojilerinin gelişmesiyle ülkemizde veya dünyanın herhangi bir yerinde meydana gelen bir olay hakkında bilgiye ulaşma hızımız artık saniyelerle ölçülüyor. Bunun en son ve anlamlı örneğini 15 Temmuz darbe girişimi sonrasında yaşadık. Akıllı telefonlarımıza anbean gelen haber bildirimleri sayesinde halkımız, sokakları ve meydanları doldurarak milli egemenliğine ve demokrasiye sahip çıkma bilincinde olduğunu tüm dünyaya göstermiştir. Hem de yüzlerce şehit ve gazi verme pahasına da olsa. Bu şehit ve gazilerimizi rahmet ve minnetle anıyoruz. Enformasyona bu hızlı erişim ilk bakışta olumlu bir durum gibi gözükse de yoğun enformasyona maruz kalmak, herhangi bir konu hakkında doğru ve derinlemesine bilgi sahibi olmamızı engelliyor. Bilgi sahibi olmak için kitaplara başvurmak doğru bir yöntem olsa da güncel konuları derinlemesine kavramada veya önemli konuları gündeme getirmede en uygun mecralar hâlâ dergilerdir. Bu meyanda pek çok dergi, bir dosya halinde 15 Temmuz darbe girişimini ve o gece yaşananları gündemine taşımıştır. Biz de GENÇKAL olarak bu konuya kayıtsız kalamadık. 2016 - 2017 eğitim - öğretim yılının sonlarına yaklaştığımız şu günlerde, dergimiz GENÇKAL olarak 4. sayımızla yine karşınızdayız. Bu yıl da birbirinden güzel ve anlamlı yazılarımızla yine beğeninize talibiz. Milletçe maruz kaldığımız 15 Temmuz darbe girişimi ve sonrasında sahip çıktığımız milli egemenlik ve demokrasimizle ilgili yazı ve şiirler, dergimizin bu sayısına ayrı bir değer katıyor. İrem Cevahir “Bir Destan Gecesi” şiiriyle; Betül Baltacı “Vatanım İnsanım”, Kemal Mak Nikşiç “2. Kurtuluş Savaşı”, Nisa Dal “15 Temmuz”, Sinem Çorlu da “Aziz Şehitlerimize” isimli yazılarıyla bu şanlı direnişe destek vermişlerdir. Bu yazıların dışında yine şiir, hikâye ve denemeler de sizlerin beğenisine sunuluyor. Tuğba Koç “Merhamet Eski Bir Palto”, “Bin Kâğıt Bir Dilek” ve Utku Özkan “Benim İnsanım” hikâyeleriyle; Omay Dicle Gündoğdu, Utku Özkan, Büşra Kural, Hazal Öncel, Yaren Bilgehan Sarıca, Güler Döl, Şevval Küçükbulut, Başak Erdem, Melike Kaynar, Arif Çakır ve Zeynep Avcı denemeleriyle; Abdurrahman Varal, Zeynep Avcı, Esra Engin, Tuğba Gizem Taşdemir, Sevcan Görgülü ve Batu Bircan şiirleriyle; Fatma Ece Önel, Halil İnalcık’ın “Kuruluş ve İmparatorluk Sürecinde Osmanlı” kitabı ve Sena Gülfem Büyükçolak da Victor Hugo’nun “Bir İdam Mahkûmunun Son Günü” isimli romanıyla ilgili tanıtım yazılarıyla; İrem Tatar, kendi çektiği fotoğraflarıyla; E-Twinning kulübü öğrencileri, projelerini tanıtıcı yazılarıyla; Hüsna Nur Okur da kendi yaptığı ebru örnekleri ve bu sanatın tarihçesi, yapılışı ve çeşitleriyle ilgili bilgilendirici yazısıyla dergimize katkıda bulunanlardan. Sözün özü, yine emek dolu bir çalışmanın ürünü oldu bu sayı da. Destek veren bu öğrencilerimizi samimiyetleri ve cesaretlerinden dolayı tebrik ediyorum. İyi+doğru+güzel çizgisinde GENÇKAL’ın yeni sayılarında buluşmak dileğiyle… GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 3

[close]

p. 4

G ENÇKAL adı ile çıkardığımız eğitim, bilim ve kültür içerikli dergimizin dördüncü sayısında sizlerle birlikteyim. Bir öğretmen, bir baba ve bir idareci olmam hasebiyle, iyi bir insan olarak yetişmenizi sağlayacak, dürüstlük, sevgi, şefkat ve merhamete dayalı davranışlar sergileyebileceğiniz örnek bir hayatınız olması için altın değerinde öğütlerim var. *Davranış haline getirmek ve yaşamaktan onur duyacağınız sağlam bir inancınız olsun. Tabiat boşluk kabul etmediği gibi gönül ve ruh dünyanız da boşluk kabul etmez. Sağlıklı ve güzel düşünceler yoksa bu alanı çirkinlikler doldurur. Manevi kap hangi düşüncelerle dolu ise dışarıya mutlaka buna paralel davranışlar sızar. *Anne-babanıza iyi davranın. Telkin ve tavsiyelerine kulak verin, incitmeyin. Hayatınız boyunca tanıyacağınız insanların hiçbirisi onlar kadar değerli değil. *Küçük büyük demeden iyilik yapmaya devam edin. Zerre miktarı bir iyiliğin bile Allah katında asla zayi olmayacağını bilin. Ayrıca büyük bir gönül huzuru duyacak, mutlu olacaksınız. *İbadet ve dua, hayatınızda daha çok yer alsın. Zira dünyanın tükenmek bilmeyen sıkıntılarıyla bunalan kalplerimizin türlü meşakkatlerle daralan zihin ve gönüllerimizin huzuru buradadır. *Etrafınızda cereyan eden iyi davranışları destekleyin, kötü olanları engellemeye çalışın. Zira bize düşen, her daim iyiliğin yanında yer almaktır. Kötülüğe boyun eğmemektir. Kötülerin hizmetkârı olmamaktır. *Başınıza gelen zorluk, bela ve musibetlere karşı sabırlı olun. Hak ve hakikat yolunda sabretmek, sizi sonunda mutlaka selamete ulaştıracaktır. *Kibirlenmeyin ve mütevazı olun. Karşınızdakini küçümseyerek alaycı bir surat ifadesiyle insanlardan yüz çevirmeyin. Bir gün sizi de içine alacak olan toprak üzerinde böbürlenerek yürümeyin. Zira Allah da kullar da kendini beğenenleri ve böbürlenenleri sevmez. *Her konuda haddinizi bilin, az konuşun, sesinizi yükseltmeyin. Zira biliniz ki seslerin en çirkini merkeplerin sesidir. Bir kütüphane duvarında şu Sevgili Öğrencilerim, yazıyı görmüştüm. “Söz bilirsen söyle, senden ibret alsınlar. Söz bilmezsen sus da seni adam sansınlar.” Atalarımız ne güzel söylemiş: “Söz büyüğün, sus küçüğün.” *Emanete ihanet etmeyin, söz verdiğinizde sözünüzde durun. Aldatmayın, aldanmamaya çalışın. Güvenilir ve itimat edilir olun. Emin ve itimat edilen bir toplum oluşturmadan, ne kadar güvenlik tedbirleri alırsak alalım, evlerimizin, çarşılarımızın, okullarımızın emniyetini sağlayamaz, şehrimizin, ülkemizin güvenliğini koruyamayız. Yüreğimizdeki iman ve güven, kâinatın, tabiatın, dünyamızın emin bir yer olmasının teminatıdır. *Zalimden değil mazlumdan yana olun. Coğrafyamız, uzun zamandan beri adeta kara bulutlarla kuşatılmış durumda. Bir taraftan Afrika’da hüküm süren kıtlık ve kuraklık neticesinde on binlerce çocuk açlıktan ölürken, diğer taraftan yanı başımızda Suriye’de yıllardır devam eden savaşta yüzbinlerce insan hayatını kaybetti. Bombaların, kimyasal silahların altında kadınlar, çocuklar, masumlar can vermeye devam ediyor. Bu vahşeti durdurmak için gereken çabanın harcanmaması insanlık için büyük bir vebaldir. Şu da bir gerçek ki mazlumların hayatını kaybetmesinden daha acı olanı, insanlığın vicdanını kaybetmesidir. Çekilen sıkıntılara, yaşanan acılara, işlenen zulümlere karşı her geçen gün duyarsızlaşmasıdır. Unutmayalım ki kötülüğün sıradanlaştığı, şiddete aldırış edilmez olduğu vakit, zulüm sadece mazlumu vurmakla kalmaz, bütün insanlığı kuşatır. Bu yüzden haksızlığa şahit olan herkes, buna karşı durmalıdır. Üzülüp yanmakla, acınıp kederlenmekle yetinmeyip zulmü ortadan kaldırmak için çalışılmalıdır. Ve unutmayın ki bu saydıklarımız, üniversiteye kaçıncı sırada yerleştiğinizden, hangi mesleği seçip kaç lira kazandığınızdan, toplumsal statünüzün ne olduğundan çok daha önemlidir. Çünkü insanı insan yapan değerler bunlardır. Mutlu bir yaşam sürmeniz ümidiyle hepinize sağlık, afiyet ve üstün başarılar temenni eder, dergimizin dördüncü sayısının hayırlara vesile olmasını dilerim. Mayıs 2017 Ömer PERÇİN Kartal Anadolu Lisesi Müdürü 4 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 5

Tuğba KOÇ, 10/E MERHAMET ESKİ BİR PALTO R üzgâr, yaprakları yerle buluştururken bu kanlı şehrin sırtına aldığı ölüm sessizliğinin dışında bir şey daha vardı o gün. Kanlı bir arenaydı Srebrenitsa. maya çalışıyor, her harekette bir art niyet sezinliyordu. Arabadan görevliler indi. Her çocuğu ve ailesini sırayla arabaya alıp onları dinlediler. Ellerinden geldiğince Topraklarının suyla değil kanla ıslandığı bu şehrin yardımcı olmaya çalıştılar. Pedagog tüm dikkatini ve örselenmiş ruhlarını ve tüm acılarını gün yüzüne çıkarmanın vakti gelmişti. İşte tam da o gayeyle bir özenini çocuklar üzerinde yoğunlaştırmışken doktor da aileler ile özel olarak ilgileniyordu. Bütün bunlar araştırma arabası şehre giriş yaptı. Umutların ve be- küçük bir arabanın içinde gerçekleşiyordu. Acıların denlerin mezarı olan bu şehre varmak üzere olan kalıplara sokulduğu, sınırlandırıldığı dönemdey- araştırmacılar düşünceliydi. Birçok insanın ‘etnik te- diler. Sınırlı bir alana ve kısıtlı imkânlara sahip olan mizleme’ olarak adlandırdığı, tüm dünyanın malumu olan bu katliamda gizli özneler mevcuttu. Katliamın görevliler, harabeye dönmüş bu insanları dinlemeye gelmişlerdi. Her çocuk için itina gösteren bu araştırma en büyük şamarı tabii ki de kadınlara ve çocuklara ekibi, tüm vakalar üzerinde ayrı ayrı durmuş ve nere- atılmıştı. Tesir öyle büyüktü ki katliamın parmak izleri deyse günü yarılamıştı. Bu geçen yarım gün içinde hâlâ insanların ruhundaydı, bedenindeydi. Bu gizli annesi ve oğlu –adı Mehmet idi- bekledi, bekledi. özneler insanlığın sınır kapısından çıkalı çok olmuştu. Bazıları da sınır tellerine tırmanıp uzaklaşmıştı, Mehmet, yarım gün boyunca gözlerinin mavisi durgun olmasına karşın içinde kâh fırtınalar koparttı, insanlık denen o diyardan. Avuçlardaki kan daha kâh düşüncelerinin akıntısına kapılıp gitti. Kasketinin kurumamıştı ki yeni yaralar açtılar zavallı insanların örttüğü yara izini koparırcasına kaşıdı. Nefret ediyor- üstünde. Şehre yabancıların ayak basacağı önceden du o izden. Kasketini takmazsa çevredekilerin sorgu- duyulmuştu. Bomba kalıntılarının ve kurşunların hâlâ çocuklara oyuncak olduğu zamandaydılar. Şehrin layan bakışlarına maruz kalıyordu çünkü. Ona göre bu meydandaki herkes koyundu. Birinin kurban edilmesi meydanında büyükler de tedirgindi ama çocuklarının gerekiyordu ve tüm koyunlar birbirine benzediği için başındaydılar. Herkesten daha çok tedirgin olan bir kurbanın işaretli olması lazımdı. O, işaretli kurbanın anne, oğluyla birlikte şehrin meydanındaki kalabalığın ta kendisiydi. O işareti ‘kasabın’ biri atmıştı ona. An- içindeydi. Araştırma arabasında bulunan pedagog ve doktor, gördükleri manzara sebebiyle bir his ve nesinin yüzüne sürdüğü kahverengimsi krem ile alnını kapamayı çok denemişti ama işe yaramamıştı. düşünce çıkmazına daldılar. Bu etnik temizlemenin Çözümün başarısızlığına katlanamayan Mehmet, çocuklar üzerindeki tesirini araştırmaya kendini o gün bir masayı alaşağı etmiş, kırılan aynaya elini adamış bir enstitü, alanında uzman birer doktor ve çarpmıştı. Patırtıya koşan annesi Mehmet’i o halde pedagog görevlendirmişti. Camdan dışarı bakan pedagog, buradaki çocukların hayal dünyasını ve hislerini görünce bağrına basmış ve bütün gün duvara sırtını dayayıp ağlamıştı. Mehmet ise çırpınmış, çığlıklar atmış zedelemeden bu araştırmayı nasıl gerçekleştireceğini ve ağlamıştı. O gün en güçlü çığlığını atmış, en çok o düşünüyordu. O, bu özel sınıra nasıl dokunacağının gün ağlamıştı şu küçücük hayatında. O günün sonun- muhasebesini yapamazken birileri o renkli dünyaya da Mehmet konuşmadı bir daha. Alma, ilkin pek üste- kirli bir su dökmüştü. Nihayetinde araba kent merkezine ulaştı. İnsanların lemese bile Mehmet o gün itibariyle ne konuşmuş ne de ağlamıştı. Etrafında gelişen her şeyin bilincindeydi hüviyetlerinin ve hürriyetlerinin prangalandığı o gün- fakat konuşmamayı tercih ediyordu. Kasketini çıkarırsa lerin izi taptazeydi. Bundan dolayı insanlar sokağa çok dikkat çekeceğini düşünüyordu. Kasketi şu dört çıkmaya korkuyordu ki onları büyük bir kalabalık yılda onun parçası olmuştu. Bir de boyaları vardı. Hep beklemiyordu. Annesinin elini sıkı sıkı tutmuş, saçının sarısı ile sonbaharın sarısı birbirine karışmış bir erkek yanındaydı onlar da. Evlerinin bahçesindeki koca bir ağacın dibine çöker, bütün gün resim yapardı. En çok çocuğu, buraya hem ruhen hem de bedenen uzaktı. sulu boya yapmak hoşuna giderdi. Annesini mümkün olduğunca insanlardan uzak tut- GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 5

[close]

p. 6

Kuru boyadan hiç haz etmezdi. Kuru boya sahtekârdı ona göre. Bir silgiyle kuru boya izleri silinirken alnındaki izi silmiyordu silgi. Bunu da denemişti. Kızgındı kuru boyaya. Alnındaki izin kuru boyayla atılmış olmasını dilerdi bazen. Ama suluboya severdi. Çok severdi hem de. Onu kendisine benzetiyordu. Silmeye çalıştıkça kirlenen, mahvolan bir boyaydı o. Ona göre tüm akranları en az resim yaparken kullandığı kâğıt kadar beyaz ve temizdi. Kendisi için aynı şeyleri düşünmüyordu. Rüzgârlı ve serin bir akşamüzeri ağacının dibine çökmüş, suluboya yapıyordu. Beğendiği nadir resimlerdendi bu yaptığı ama esintiden dolayı su kabı resim kâğıdına doğru devrilmiş, resmi mahvolmuştu. Bembeyaz kâğıt artık kirlenmişti, işlevsizdi. Kendini hep o kâğıda benzetirdi. Benzetirdi benzetmesine fakat bir fark vardı. Kâğıdı çöpe atmıştı kirlendikten sonra ama kendini çöpe atamazdı ya! Denemediği şey değildi. Annesi onu öyle yakalayınca çok üzülmüştü. O da annesini üzmemek için bir daha bunu denemedi. Düşünce gemisinin ruhunda yelken açtığı vakitlerde, birinin omzuna dokunmasıyla kendine geldi. Omuzları kabardı, saldırıya hazırdı fakat omzuna dokunan annesiydi: - Hadi yavrum, sıra bize geldi. Gel, içeriye girelim. Mehmet, başını salladı. Annesi konuşarak karşılık vermesini beklemiyordu ondan. Arabaya doğru iler-lediler. Alma, besmeleyle arabaya bindi. Mehmet, her zamanki ifadesizliğini koruyordu. Arabanın içinde bir masa, etrafına konuşlanmış iki iskemle, çocukların ilgisini çekecek oyuncak ve eşyalar ile çeşitli teknolojik aygıtlar bulunmaktaydı. Alma, çocuğu oradaki masaya yönlendirip oturmasını sağladı iskemleye. Fazladan söze gerek yoktu. Bunca zamandır gözleriyle konuşan anne oğul için sözcükler olmasa da olurdu. Arabanın en uzak köşesine doğru doktor, pedagog ve Alma ilerledi. Alma tedirgindi. Bu insanların, yaraların kabuk bağlamasına bile müsaade etmeden yarayı yeniden kanatmaya çalışmalarından korkuyordu. İçgüdüsüne ne kadar güvense de şu soruyu sormaktan kendini alamadı: - Sırp değilsiniz ya? Duydukları soru ile tarumar olan ikili, başlarını iki yana salladı. Alma, rahatlamıştı. Doktor, çocuğun önüne kuru boya koydu. Yüz ifadesi değişen Mehmet, kendini tencerenin dibinde kalan yanmış yemek kadar değersiz hissetti. Alma’nın durumu fark edip ağzını açmasıyla çocuğunun boyaları elinin tersiyle itmesi aynı vakte tekabül ediyordu. Alma, adamları bilgilendirmek amacıyla söze atladı: - O, kuru boya sevmez. Sulu boyanız var mı? Bu sözlerle harekete geçen doktor, çocuğun önüne sulu boya koydu. Mehmet’in denizindeki köhne fener, boyaları görünce aydınlanmaya başladı. Masanın üzerinde bulunan tahta arabayı masadaki suyu kullanarak boyamaya başlayan Mehmet, kapılarını insanlara kapamış, üstüne üstlük kilit niyetine suluboya fırçalarını kullanmıştı. Arabanın diğer köşesinde bulunan Alma, pedagog ve doktor bir süre çocuğa bakıp önlerine döndüler. Doktor söze atıldı: - Kasketi neden o kadar önde? Görüşünü engellemiyor mu? Sorduğu soru ile annenin bam teline dokunduğunun farkında olmayan doktor, sözlerine devam edecekken onu pedagog durdurdu. Sözü o devraldı: - Neyiniz var? Şirazesini şaşıran anne, başını tutarak dibindeki iskemleye çöküverdi. Etrafına oturan pedagog ve doktor anlatılacakların sarsıcı olacağını tahmin edebiliyorlardı. Alma, anlatmaya başladı: - Bundan üç ya da dört sene evveldi. Yavrum mektepteydi. Düşmanlar elini ayağını çekmemişti henüz. Bir gün bir grup Sırp ve Hırvat asker, çocuğumun mektebini basmış ve çocukları rehin almış. İçlerinden bir çocuk seçip bir odaya kilitlemiş bir Sırp asker. Odada ikisi varmış. Mektepteki tüm talebelere işkence etmişler fakat en ağırını o çocuğa yapmışlar. Muallime Hanım dedi ki içeride o çocuğa… Duraksadı. Hıçkırmamak için dişini sıktı. Derin bir nefes aldı ve devam etti: - O çocuğa… Çocuğu o Sırp istismar etmiş, cebinden çıkardığı çakısıyla alnına haç işareti kazımış. Çocuğu baygın bir hâlde bırakmış, odanın kapısını açık bırakıp gitmiş. Muallime Hanım çocuğu o vaziyette bulunca kriz geçirmiş. Çok sonradan öğrendim ki o çocuk benim çocuğummuş. Bir ben bilirim çocuğumun o günkü ağlayışlarını, çığlıklarını, bir de Allah bilir. Alnındaki izi görenler ona acıyordu. O da alnını kapamak istedi. Çocuğum o günden beri konuşmaz. Resimleri, gözleri konuşur da dili konuşmaz. Alma sustu. Konuşacak çok şey vardı aslında. Gözleriyle konuşmayı bilen biri için dil ile konuşmanın lüzumu yoktu ya! Konuşmadı daha fazla. İşittikleri ile dumura uğrayan ikili, nefes almaya çalıştı. Hatta doktor izin isteyip nefes almak için dışarı çıktı. Pedagog Hamza, yüzünü ovuşturdu. Alma ile göz göze geldi ve söze girdi: - Müsaade ederseniz oğlunuza birtakım suallerim olacak. - Müsaade sizin, beyim. Dili dışarıda, zevkle tahta arabayı boyayan Mehmet, karşısındaki iskemlenin çekilmesiyle irkildi. - Merhaba! Adın ne arkadaşım? Ben Hamza. Mehmet, tuhaf bir bakış attı. Bu adam kimdi? Ne istiyordu ondan? Kötü birine benzemiyordu gerçi. Konuşamazdı ama. Konuşmamalıydı. Önündeki bir kâğıda adını ve yaşını yazdı. Hemen ardından yaşını soracağını biliyordu çünkü. Pedagog kâğıdı önüne çekti. Kâğıdı okudu ve söze girdi: - Adın Mehmet ve dokuz yaşındasın. Memnun oldum. Kasketini çok beğendim. Dokunabilir miyim? Rahmetli babamda da aynısı vardı. Sonra kaybettim onu. Çok üzülmüştüm. Çekinerek kasketi ona uzattı. Sarı saçları alnını nerdeyse kapasa da yara izi biraz görünüyordu. Mehmet büzüldü, yarasından utanıyordu. Mehmet, pedagogun yarasından iğrenmesini bekledi fakat onun yüz ifadesi değişmedi. Hamza, gülümsemeye devam ediyordu. 6 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 7

Mehmet, şaşırmıştı. Onun o kötü insanlardan olmadığını o zaman daha iyi anladı. Tebessüm etti. Annesi şaşırmıştı. Oğlunu gülümserken görmezdi. Hamza’ya sırf bu tebessüm için minnettar kalabilirdi. Pedagog konuşmaya başladı: - Seni gereksiz sorularla sıkmayacağım. Senden sadece tek bir şey yapmanı istiyorum. Konuşmadığını biliyorum. Resim yapmayı çok seviyorsun anlaşılan. Senden alnındaki iz hakkındaki düşüncelerini resimlemeni istiyorum. Yapar mısın benim için? Alma’nın nefesi kesildi. Çocuğunun saldırmasını bekledi fakat önüne kâğıtları alan oğlunu görünce şaşırdı. Hararetle resim yapan Mehmet’in resmi bitirmesi uzun sürmedi. Kâğıdı önüne alan pedagog yutkunamadı. Resimde bir mezbaha vardı. Tüm koyunlar beyazdı, biri ise siyahtı. O koyuna ‘kasabın’ biri kırmızı bir boyayla haç işareti çiziyordu. Sustu pedagog. En özel sınırına müdahale edilen bu çocuğun dünyasının resmi Hamza’yı titretmişti. Bu vahşetin gerekçesi bir din değildi. Hangi din buna izin verirdi ki? İnsanlıktan çok uzakta yaşayanların acımasızlığıydı bu. Sınırdan çıkmış olanlar bir daha geri dönmüyordu. Konuşmak gereksizdi çünkü vicdanın üç beden büyük geldiği insanların olduğu şu dünyada merhamet, üzerlerinde eskimiş bir paltoydu o insanların. Tuğba KOÇ, 10/E * Suna Kıraç öykü yarışmasında okulumuzu temsil etmiştir. Omay Dicle GÜNDOĞDU, 11/A Bizim Mahalle: KREUZBERG Geçmişte çok acılar yatıyor, takip eden bilir bence Bazen hayat çok paspal, harbi işkence Bir ara, bir ara, bir daha sor Kreuzberg City, Kottbusser Tor Mahalleye adımını attığın anda hissettiğin, Türkiye; Berlin’in ortasında kalmış bir Türk mahallesidir Kreuzberg. Türkçe rap müzikle az da olsa haşır neşir olanlar bilir; bu mahalleyi, bu mahallenin güzel insanlarının öyküsünü. Bilmeyeniniz varsa bildiklerimi anlatayım size. İkinci Dünya Savaşı sonrası Türkiye’den Almanya’ya giden misafir işçiler, önemsiz görüldükleri için savaştan arta kalan yıkıntıların arasına, Berlin Duvarı’nın kenarına atılmışlar. Duvar 1989 yılında yıkılınca da doğal olarak Kreuzberg, Berlin’in ortasında çok değerli bir yer oldu. Birkaç saat fazla uyuyabildikleri zaman mutlu olan işçi ailelerinin gözü kara çocukları, onların ülkeden gitmesini isteyen Nazilere direnmişler ve kendilerini ifade eden bir kültür yaratıp kendilerine de “36 Boys” demişler. Bu direniş sürecinde çok fazla genç hayatını yitirmiş. Geri kalanların bazıları da kolay yolu seçip uyuşturucu gibi kötü alışkanlıklara kapılmışlar. Kötü yolu seçmek kolaydır. Çoğu insan zorluklara karşı direnmez. Kimse sorunsuz bir hayat yaşamamıştır. Önemli ve zor olan şey direnmektir. GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 7

[close]

p. 8

Mekan şu anda Kreuzberg, her köşede asker Altı patlarla değil raplerimle gider sinirler Hiçbir şeye boyun eğmeyip yoluna devam eden 36 Boys, hip hop kültürü ile tanışır. Baskıcı ve sömürgeci güçlere karşı kırılmaz bir ayna gibi duran bu kültür, gerçekleri yüzüne yansıtır, kim olduğunu gösterir. Hip hopın her elementini benimseyen, dünyanın tek markalaşmış çetesi 36 Boys’dan sporcular, dansçılar, griye isyan edip Berlin’i renklendiren graffiticiler, sesini dört bir yana duyuran çok başarılı MC’ler çıkmıştır. Bu bir zaferdir. Bu zaferin öyküsünü anlatan bir belgesel de var. Berlin’e uçağınız düşerse yaşanmışlık dolu olan bu mahalleye kendinizi atın, sokağın ruhunu hissedin. Kottbusser Tor durağında indiğiniz zaman sizi koskocaman Almanca bir yazı ile “Zentrum Kreuzberg” karşılar. Buradan içeri girdiğinizde Kreuzberg’in en ünlü caddesi olan Oranienstraße’ye girmiş olursunuz. Yapmanız gereken ilk şeylerden biri aç karnınızı doyurmak olsun çünkü her tarafta seni yemeğe davet eden mekânlar var. Benim tercihim balık ekmek ve ayran oluyor. Daha sonra mutlaka Smyrna Kuruyemiş’e gidip kucağınıza bir kova çekirdek alın ve Berlin’in ortasında çitleyin. Ben daha fazla bir şey söylemeyeyim. Dolaşın sokaklarda, İstanbul’u içinize çekin. Çıkışta sizi koskocaman Türkçe bir yazı ile “Kreuzberg Merkezi” uğurlar. Killa Hakan’ı görürseniz selamımı söyleyin. Bir ara, bir ara, bir daha sor Kreuzberg City, küçük İstanbul Hiç hip hopı sevmesen sen böyle nolucan Hırçın sulardan korkuyon ama durgun sularda boğulacan 8 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 9

Utku ÖZKAN, 11/A İSTİKLÂL Kan bürümüştü dört yanı. Mitralyözlerin güneş görevini gördüğü günlerde küffarın orduları asırlık kinlerini canlandırarak Türk eline bir sel edasıyla akıyordu. Tabii burada unutup da düştükleri bir hata vardı. Ordu millet olan Türk Milleti’nin damarına basılmıştı ve o damarların içinde dolaşan Atilla’nın, Fatih’in, Kürşad’ın, Mete’nin ve daha nice atanın kanı buna dayanamayıp kaynayıp taşmıştı. Evet, haklıydı şair. Al bayrak naz yapıyordu, uğruna canlarını yere serip de bir kere bile minnet beklemeyen şu koca yiğitlere. O yiğitlerdi ki elinden şekeri çalınan bir bala gibi mahzunlardı. Ne zaman bitecekti acaba bu cenk, ne zaman tamamıyla hürriyete kavuşacaktı bu millet? Âkif yanıtlamak için devamını bir kez daha getirdi o kutlu sözcüklerin: Dört yan hürriyet nidâları ile çalkalanıyor, Türk ordusunun kundaklayıp da kenara toz tutmaya teslim ettiği bayrak ve savaş sancakları dört yana asılıyor, kalpaklar başa geçiriliyor, gözlerinde şimşekler çakan sarışın bir kurdun yanı sıra şehadet şerbetini içmek için cepheye, yani bahadırlar meydanına doğru koşar adım gidiliyordu. İmkânsızlığı tek hamlede hürriyet ve vatan uğruna yırtıp geçen bu büyük Türk ordusunun bir marşa ihtiyacı vardı. Bu marş öyle bir marş olmalıydı ki azmi, kararlılığı, hürriyet ve vatan sevdasını Türk’ün içinde yanan ve koskoca Diyâr-ı Türkî’yi en ücra köyüne kadar saran koca koca yalımların içinde pişirip de hecelere, sözcüklere dökülmeliydi. İşte tam da bu sıralarda kalemiyle koca koca dağları devirip de dümdüz edebilecek bir şair seslendi, yeri göğü sallayan o gür sesiyle: Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım. Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım! Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım. Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım. Şair yanıtlıyordu bu soruları. Maşuk olan hürriyetin âşığı Türk Milleti, hiç kaybetmemişti ki hürriyetini. Hangi çılgın zincir vuracaktı ona? Hürriyetin tamamıyla kaybedilmiş olması için gönüllerde yatan ülkülerin silinmesi gerekirdi. Ancak bu da ülkeye vurulan darbelerle olacak iş değildi. Âkif okudu, millet yumruk olup savruldu yedi düvelin üstüne. * “İstiklâl ve İstikbâl Şairi Mehmet Akif ” konulu kompozisyon yarışmasında okulumuzu temsil etmiştir. Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak; Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak. O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak; O benimdir, o benim milletimindir ancak. Tam olarak bunlardı aranan sözcükler. Türk’ün fıtratında olan azmi, kararlılığı, hürriyet ve vatan sevdasını ortaya çıkartan kutlu sözcüklerdi bunlar. Ne zaman bu marş meydanlarda yankılandı, postalları altında koca küffarı ezen kudretli ordu daha da güce kuvvete kavuştu. Mehmet Âkif, devamını da getirdi bu dizelerin: Çatma, kurban olayım, çehreni ey nazlı hilâl! Kahraman ırkıma bir gül! Ne bu şiddet, bu celâl? Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helâl... Hakkıdır, Hakk'a tapan, milletimin istiklâl! Allah; bu millete bir daha İstiklâl Marşı yazdırmasın. Mehmet Âkif ERSOY GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 9

[close]

p. 10

VATANIM İNSANI Betül BALTACI Neydi ki darbe, güvendiğimiz askerlerimizin üzerimize ateşler açması mıydı? Vatanımızı, toprağımızı korusunlar diye emanet edilen silahların, tankların, uçakların namlusunun bizi hedef alması mıydı? Neydi bu darbe? Neden ağlattılar analarımızı 1960’ta, 1980’de, 15 Temmuz’da? Ne istediler kundaktaki bebeklerden, yüzüğü parmağına yeni takmış genç kızlardan? O kadar çok can yaktılar ki… Bir babanın yavrusuna, eşine, anasına, babasına son kez olduğunu düşündürten sarılmalarına şahit oldu bu gök kubbe. Gazilerin o geceleri aklına getirip gözyaşlarına boğulduğu o gece: 15 Temmuz 2016. Tankın önüne yatan bir can mı ararsınız o gecede, Fetih suresinin ve hıçkırık seslerinin birbirine karıştığı evler mi? Sırtlarında al bayrakla şehadete yürüyen vatan âşıklarının meydana toplandığı gecedir o gece. Bir avuç çapulcuya, cuntacıya güzelim toprağımı vereceğimi sandıkları o gece var ya hani, işte o gece çok ağladım ben. Seccadede yalvarırken Allah’a seccadem ıslandı bir gözyaşıyla, bir şehit kanıyla. Her kurşun isabet ettiğinde vatanım insanına yüreğimde bir delik açıldı. Tanklar üzerlerine sürüldüğünde şehitlerimin yaşadıkları korkuyu tüm damarlarımda hissettim ben. Şehidim Ömer HALİSDEMİR’in kararlılığını taşıyan yürekler vardı sokaklarda, meydanlarda. Camilerin durmaksızın semada yankılanan selaları… Kalplerin göğüslerinden fırlayacak gibi olması… Bir aslanın avına ilerleyişindeki hızıyla boy ölçüşebilecek Türk insanı vardı o gece. Acı bir tarihin defterlere atıldığı, görüntülerinin zihne kazındığı ve şanın, yüceliğin, toprağın her daim Türklere ait olduğunun ve olacağının tüm dünyaya duyurulduğu o gece. Alparslan’ın 1071’de Malazgirt Savaşı’nda yerleştiği bu toprak, Çanakkale’de çoluk çocuk demeden bir mermi bile olsa yeter diyerek cephane taşıdığımız bu toprak için ölürüz biz, öldük de. Albert Einstein’in de dediği gibi “Türk askeri cesurdur. Anavatanını sever ve onun için gerekirse çekinmeden canını feda eder.” Tüm vatan âşıklarına selam olsun… * “Darbeden Demokrasiye: 15 Temmuz Demokrasi Zaferi” konulu kompozisyon yarışmasında okulumuzu temsil etmiştir. BİR DESTAN GECESİ İrem CEVAHİR Gündüzü olmayan bir geceydi 15 Temmuz… Selalarla ağlama seslerinin yarıştığı, Anne feryatlarının kalplere kazındığı, Yerlerin kanla boyandığı bir geceydi. Koşmuşlardı düşünmeden vatan için; Evlerinde bekleyen çocuklarının geleceği, Annelerinin sel olan gözyaşları, Rengini şehitlerimizin kanından alan o al bayrağımız için. Ne can vermişti bu toprakta vatanın evlatları. Ne fedakârlıklarla alınmıştı bu vatan. Kolay mıydı askerle polisi ayırmak, Bir anneyi evlatsız bırakmak? Tanklara atıldı Nene Hatunlar, Şerife Bacılar. Nöbetler tutu yiğit aslanlar. Kahramanca vuruldu Halisdemirler, Bu vatan uğruna mücadele ettiler. Kapatıldı TRT, okutuldu bildiri. Hiçbiri durduramadı demokrasi nöbetlerini. Sonunda Mehmetçiklerimizin imzası olan vatanımızı kurtardık, Hainleri, rezilliğiyle cezalandırdık. Yüreklerdeki vatan sevgisinin Artmasından başka bir şey başaramadılar. Bayrağımızı, daha da fazla dalgalandırttılar. Türkiye’m, sen rahat ol, kaçıp gitti korkaklar. Biz her zaman buradayız, daima vatanımızlayız! * “Türkiye’nin Darbeler Tarihi ve 15 Temmuz Milli İrade Zaferi” konulu şiir yarışmasında okulumuzu temsil etmiştir. 10 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 11

Kemal Mak NİKŞİÇ, 11/C 2. KURTULUŞ SAVAŞI Bu yaz, olmasından dolayı utandığım ama hayatım boyunca unutmayacağım, hep gurur duyacağım bir anım oldu. Sıradan bir gün gibi başlamıştı 15 Temmuz fakat Türkiye'm ihanete uğradı o gün. O ana kadar pek çok destan okumuştum ve kahramanların başardıklarını başarmak, yeni destanlarda yazılmak istiyordum. Bir destanın parçası olmaktan gurur duyacağımı biliyordum. 15 Temmuz gecesi gökyüzündeki ay ve yıldız hiç görmediğim kadar şiddetle parıldıyordu. 1960'ta, 1980'de ve 15 Temmuz'da milletimiz büyük badireler atlattı. O gece yıldız ayın yanına çok yaklaşmıştı. 2. Kurtuluş Savaşı’nı veriyorduk meydanda. Demokrasiye darbe girişiminde tek vücut, tek bayrak, tek yürek; bir bütün olarak meydandaydı kahramanlar. Bastonu olmadan yürüyemeyen yaşlı insanlar, Türkiye'm için bastonu olmadan koştular; düşmanın karşısında korkmadan dimdik durdular. Kadınlarımız eşlerini, çocuklarını düşünmeden çıktı sokaklara. Onlar Türklerdi ve Türkler asla esir olmaz, ölse bile bayrağının yere düşmesine izin vermez. Ezanların dinmemesi adına Kürşad gibi savaşır, Ömer Halisdemir gibi vatanı için kendini feda eder bu yolda. Türk’ün neler yapabileceğini gösterdiler dünyaya. Dünya suskundu, inanmıyordu milletin kazanacağına. Fakat onlarda olmayan bir şey vardı ruhumuzda: Vatan aşkını hiçbir şeye değişmez bu kahramanlar. Demokrasiye darbe girişiminde dik durdu Başkumandan. Halkının ne kadar güçlü olduğunu, neler yapabileceğini gösterdi tüm dünyaya. Şahadet şerbetini tatmaktan korkmuyordu halk. Halkı için milletvekilleri Meclis’te durdu. Bombalandılar, tehditler aldılar ama bu davadan vazgeçmediler. Bunu gören hainler, masumları gözünü kırpmadan vurdu. Halkın aldığı silahlarla halkı vurdu dönekler. Ama bizim iman dolu göğsümüz gibi serhaddimiz vardı. Kefenlerini giyip çıktılar bu yola. Hayâsızca akının durması için siper ettiler gövdelerini tankın önüne. Çocuklarının en güzel dinle, İslamiyet'le büyümelerini istiyorlardı. Demokrasiyi, özgürlüğü müdafaa ettiler. O gece bitmek bilmedi. Camilerde salalar, dualar ve haykırışlar yankılanıyordu. Dinin temeliydi ezanlar ve şahadetler; ebediyen yurdumun üzerinde inlemeliydi. Türkiye'nin izmihlale uğramasını görmekten ölmeyi tercih ediyordu kahramanlar. O dönekler halkın iletişimini, bağını koparmaya çalıştılar. Basına saldırdılar. Onlar Ata’mızı incittiler. Bu cennet gibi vatanı parçalamaya çalıştılar. Demokrasiyi güvence altına aldı kahramanlar. Şehit oğluydu onlar; bazıları bu şerefli mertebeye yükseldiler, bazıları da gazi oldu, bazıları da onlar gibi destana konu oldu. Onların da vatanı emanet edebileceği, güvenebileceği bir halkı ve Başkumandanı vardı. Tarihe altın harflerle yazdırdılar. O gece huzura erdi şehitlerimizin ruhu. 15 Temmuz denilince yeni bir zafer öyküsü kazındı akıllara. Bir destan yazıldı demokrasi doğrultusunda. * “Türkiye’nin Darbeler Tarihi ve 15 Temmuz Milli İrade Zaferi” konulu kompozisyon yarışmasında okulumuzu temsil etmiştir. GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 11

[close]

p. 12

Utku ÖZKAN, 11/A BENİM İNSANIM Akşamleyin saat beş sularıydı. Kadıköy’ün sokaklarında, İstanbul’un güzelliğinin bana vermiş olduğu esriklik nedeniyle gazel edasıyla bir sağa bir sola savruluyordum. Sahaflardan dışarı doğru vuran kitap kokuları, ışıltılı reyonlardaki giyitlerin göz alıcılıkları ve sanat tacirlerinin tablolarından dimağıma sıçrayan tasvirler derken, ayaklarım bana hiç çaktırmadan yine başladığım yere, rıhtımın önüne getirmişti beni. Yorulmuştum. Derince bir nefes aldım ki daha genzimden eski kitap kokuları geçmemişken taze bir deniz kokusu iliklerime doğru nüfuz etti. Tuz kokusuyla harmanlanmış bu koku, hem esrikliğime esriklik katmış hem de beni daha önce hiç duymadığım bir duyu ile irkiltmişti. Gerek ağzımdan gerekse burnumdan dışarı beş altı kere hava vermeme rağmen bu elgin haz, bir türlü bedenimden çıkmıyordu. Sanki tenimde yer edinmiş, oraya bir oba kurmuştu. Bu koku o denli güzeldi ki koskoca İstanbul sulara gömülüp de denizin en dibine varsa bu kokunun İstanbul’dan uzaklaşmayıp bengi olarak onun üstüne sineceğinden mütevellit hiç müteşekki olmazdım doğrusu. Ben tüm bunlardan ötürü gaşyolmuşken beni aciz bir şekilde yakalayan kalabalık hem arkamı hem de önümü sarmıştı. Dillerde yer yer sövgülerle karışık sloganlar vücut buluyor, rengârenk pankartlar gökyüzünü bezemeye çalışırken aksine daha da kirletiyor ve hepsinden de fena olarak gözler, asırlarca beslenmiş bir millî kin donuna girmiş, etrafa dehşet saçıyordu. Ben ne güzel İstanbul’u seyre dalmışken bu çirkin, kişinin tüm sevincini emen ve onun yerine elemi dolduran, İstanbul’un paha biçilemez siluetine aykırı düşen ve onu kirletmek için savaşım veren rezil manzara da nereden çıkmıştı? Doğal olarak bu manzara karşısında ne yapacağımı şaşırmış, elim ayağıma dolaşmıştı. Önce önümdeki kalabalığa gözlemci gözlerle baktım. Pankartlarında gökçe ve yeşil renkler ağırlıkla kullanılmışlardı. Sağ ellerini yumruk yapıp havaya kaldırmışlar ve gökçe pankartlarına hempa etmişlerdi. Her biri temiz yüzlü, boyu posu yerinde ve gür sesli gençlerdi. Tanrı’nın başyapıtlarıydı desem de yeridir çünkü muazzam şaheserlerdi her biri. Ardından arkamı döndüm ve diğer grubu incelemeye davrandım. Onların pankartlarında ise al ve sarı renkler ağırlıktaydı. Sol ellerini yumruk yapıp havaya kaldırmışlar ve al pankartlarına yoldaş etmişlerdi. Bu grubun gençleri de temiz yüzlü, boyu posu yerinde ve gür sesli gençlerden meydana gelmekteydi. Onlar da Tanrı’nın başyapıtları, muazzam şaheserleriydi. Hepsinden de mühimi, iki grup da serapa Anadolu’nun öz evlatlarıydı. Bu gençler, üzerlerine oynanan rezil oyundan mütevellit birbirlerine küsüp kinlenmişlerdi. Bakışlarından anlamaktaydım, bu rıhtımda birbirlerini kıracaklardı. Hayır, olamazdı böyle bir şey, izin veremezdim buna. Kardeş kavgası artık bir son bulmalıydı. Ortam gittikçe kızışıyor ve geriliyordu. Tam patlamaya hazır bir bomba hâline geldiği sırada elimde olmadan bir nidâ saçtım göğe: - Yeter! İki taraf da büyük bir şaşkınlıkla irkilmişti. Rıhtım benim nidâmla büyük bir sükûtun içine gömülmüş, iki grup da pür dikkat beni izlemeye koyulmuştu. O slogan curcunası içinde eneze sesimi nasıl duyurmuştum herkese, hiç bilmiyordum ancak bildiğim bir şey vardı. Artık ok yaydan çıkmış, sersem ucu elbet birine batacaktı. Hemen bir konuşmaya başlamam gerekiyordu. - Bizler şu güzel toprakların insanlarıyız. Atalarımızın bizlere kurduğu sofrada beraber oturur, ortadaki ekmek ufak da olsa büyük de olsa eşit bir şekilde bölüşüp yeriz. Aramızda salt iki farklılık vardır ki bunlardan biri şivemiz, bir diğeri ise tenimizdeki kimi renk farklılıklarıdır. Bunlar da memleketimizin gururlarıdır. Ancak şundan şüpheniz olmasın ki konuştuğumuz dil yine Türkçe, mensubu olduğumuz millet ise yine Türk Milleti’dir. Birinizin sağ elini yumruk yapması ile diğerinizin sol elini yumruk yapması da inanın aranızda hiçbir fark teşkil etmez. Mevzu bahis vatan olduğu gün emin olun ki geride kalan her şey teferruat olacak ve tek bir yumruk olmayı başaracağız. Çünkü benim insanım, yani Anadolu’nun insanı olmak hep bunu gerektirmiş, hep bunu gerektirecektir. Tahminimdir ki yad beyler kafanıza bu ayrılık düşüncelerini soktuğundan beri birbirinize bilendiniz. Ve yine tahminimdir ki şu an burada, dünyanın gözdesi İstanbul’un nadide Kadıköy’ünde birbirinizi kırmak, bardaktan boşanırcasına zıt efkârın damarlarından kan akıtmak istiyorsunuz. Böyle bir şey olabilir mi sizce? Bunu bırakın eyleme dökmek, düşünmek dahi teklif edilmemelidir. Çünkü çıkacak arbedede alınan her darbede canlarımız değil, ortak kaygımız Anadolu yanacak; yere dökülen her damla kanda damarlarımız değil, Dicle kurumaya yüz tutacaktır. Sonuç ne olacak peki, kardeşlerim biliyor musunuz? Ben sizden evvel söyleyeyim. Garplı beyler bir yandan karınlarını tuta tuta gülecekler, bir yandan da yurdumuza ektikleri nifak tohumlarının yayılıp da etkilerini göstermelerini izleyeceklerdir. 12 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 13

Sizce bu, benim insanıma yani mayasından Anadolu toprağı taşan şu güzel insanıma yakışacak bir davranış mıdır? Sizler isterseniz bunu kendinizi zorlayarak yakıştırın şu güzel çehrelerinize. Ancak benden demesi; bu, benim insanıma katiyen yakışmaz. Neden yakışmaz diye soracaksanız eğer yanıtını da vereyim: Benim insanım en güçlü surlardan bile dayanıklı bir duvardır. Neresine darbe alırsa alsın, yıkılmayacak ve ellerinde balyoz barındıran bedenlerin cezasını kesecektir! Rahatlamıştım. İçimdeki efkârı dışarı vurduğumdan mütevellit rahatlamıştım. Sözlerim bu kanı kaynayan topluluğa tesirde bulunmuş muydu bilmem ancak zoruma giden manzara bir lahza olsun bozulmuştu. İçimdeki melal az da olsun dinmiş, yerini az biraz sevince bırakmıştı. İçimdeki bu melal - sevinç kavgasını seyre durmuşken ben yanıma gelen iki kişiyi seçememiş, ancak içlerinden birisi omzuma dokunduğu zaman farkına varmıştım. Görünüşlerine ve giyitlerine bakılırsa bu iki birey, iki ayrı grubun da yürüyüşteki yetkili kişileriydi. Susmuştuk. Üçümüz de lal olmuştuk ancak birbirlerine bakan gözlerimiz tüm lisanlarda anlaşabiliyordu. O kadar güzel bir söyleşi yapmıştı ki bu üç çift göz, kucaklaşma ile son bulmuştu sohbetimiz. Aralarında ben de dâhil olmak üzere birbirini tanımayan bu üç insan, birbirine kaç yüzyıllık ahbapmış çasına sarılıyordu. Sarılmamız çevreyi etkilemiş olacaktı ki etrafımızdan buram buram rap rap sesleri yükselmeye başladı. Üstümüze yürüyen iki ayrı grubun ortasında kalan bizler, bu iki grup birbirine vardığında onlara iltihak etmiş ve büyük çaplı bir sevgi seli oluşturmuştuk. Yanımızdan geçen her insan bizim sevgi selimize katıldıkça biz daha da çoğalıyor, rıhtımın sınırlarına sığmıyor, denize taşıyorduk. Biz denize taştıkça sular vasıtasıyla yurdun dört yanını geziyor, tuzla harmanlanmış birlik kokumuzla tüm Anadolu insanının ciğerlerine işliyorduk. Yeni doğan bir bebenin içine çektiği ilk hava da bizdik, kocamış bir insanın yatağında verdiği son nefes de. Yediden yetmişe herkese birlik duygumuzu ulaştırıyor, bizim insanımızın titreyip de özüne dönmesini sağlıyorduk. Şundan emindik ki yeni nesil, birlik ve beraberliğin üstüne doğuyordu. İşte benim insanım budur. Arasındaki düşünce ayrılıklarını hiç hesaba katmadan bir olmayı bilen insanlardır. Bu insanların içinden çıkmış ulu şairimiz Mehmet Âkif Ersoy da ne diyordu, bir kulak verelim: “Girmeden tefrika bir millete, düşman giremez; Toplu vurdukça yürekler, onu top sindiremez!” * Fatin Rüştü Zorlu Anadolu Lisesinin düzenlediği hikâye yarışmasında okulumuzu temsil etmiştir. GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 13

[close]

p. 14

Tuğba KOÇ, 10/E BİN KÂĞIT BİR DİLEK Ahşap zemin, sokak kapısının gürültüyle kapanmasıyla titredi. Bütün yaşanmışlıkları en ön koltuktan izleyen zemin, adam – adı Ahmet idi- yere her bastığında uğursuz bir ses çıkarıyordu. Nurgül, kulaklarını tırmalayan bu sesi duyar duymaz harekete geçti. Ocaktaki yemeğin altını kıstı. Oturma odasına yöneldi. Oğlunu aramaya koyuldu. Oğlunun sık sık ortadan kaybolmasına alışık olan anne, ilkin telaş yapmadı. Ahmet’in sesi kulaklarına ilişince tedirgin olmaya başladı. Nurgül, adamın içkilerini hazırlamaya koyuldu. Yangına körükle gitmenin lüzumu yoktu. Eve geldiğinde içkisinin masada hazır olmasını isterdi. Birkaç kere hazırlamayı unutmuştu da biliyordu bedelini nasıl ödediğini. Gündelikten eve yorgun gelmişti, o gün. Dinlenmek istemişti. Ama bacakları kopaydı da dinlenmeyeydi! Ahmet, sofranın hazır olmadığını görünce kırmızı görmüş boğa misali kudurmuş, karısını oğlunun önünde hastanelik edene kadar dövmüştü. Bir keresinde de fareler ve hamam böceklerinin uğrak yeri olan kilere kilitlemişti, bir gün boyunca. Kilere kilitlenmeyi tercih ederdi o. En azından oğlu daha az üzülürdü. Ahmet, kumarhaneden çıkıp gelmişti. Kaybetmişti, öfkesi patlamaya hazır bir volkan gibiydi bu yüzden. Hileyle kazanmıştı, ona göre kazanan. O da hile yapmasını bilirdi ama delikanlılığa(!) sığmazdı ya! Hile yapmazdı bu yüzden. Oturma odasına yöneldi. Koltuğa yayılıp ayaklarını sehpaya uzattı. Televizyonu açtı, rastgele bir kanalı tuşladı kumandadan. Mutfağa seslendi: - Ne uyuşuksun be kadın! Ahmet, söylenmeye devam ederken mutfakta yarattığı depremden habersizdi. Gerçi haberi olsa da değişen bir şey olmazdı. Nurgül’ün gözyaşları elindeki bıçağa teker teker düşüyordu. Kendine soğandan ağladığına dair telkinler veriyordu. O mu istemişti sanki bu iğrenç yaratıkla evlenmeyi? Kadınların hüviyetleri, hürriyetleri namusla prangalanmıştı. Namus bir bıçaktı. Öldürürdü. Irzına geçmişti o. Eylemi gerçekleştiren Ahmet olmasına karşın, sırt çevrilen, namussuz olan Nurgül’dü. Ailesi, kızlarını Ahmet’le evlendirip tüm bağlarını koparmıştı. Namus bir bıçaktı ya, o iletişimi kesen de oydu zaten. Oğluna bu tecavüzden gebe kalmıştı. Tek dayanağı oğluydu. Kader yine tokadını atmış, oğlunu bir şeyden mahrum bırakmıştı. Cenk, doğuştan işitme engelliydi. Şükür ki okumayı öğrenebilmişti ve dudak okuyabiliyordu. İşaret dilini de az buçuk bilen Cenk, öğretmenlerine ve annesine çok şey borçluydu. Elinin tersiyle gözünü silen Nurgül, derin bir iç çekti. Şimdi bunları düşünmenin sırası değildi. Bir an önce şu sofrayı hazırlamalıydı. Şu adam da şu evden yemeğini yiyip defolmalıydı. Mutfaktaki masaya Ahmet’in oturmasıyla, Nurgül’ün Cenk’i masanın altında görmesi aynı vakte tekabül ediyordu. Nurgül’ün gözleri doldu. Az sonra olacakların muhayyilesini zihninde canlandırabiliyordu. Hıçkırmamak için derin bir nefes aldı. Ahmet’in ayağı sert bir şeye değdi. Kaşlarını çattı. Bu da neyin nesiydi? Masanın altına kafasını soktu. Sinirden kıpkırmızı kesildi. - Ben sana bunu bir daha gözüm görmeyecek, demedim mi? Bu ne ha? Sen nesin de çocuğun ne olsun? Körler sağırlar birbirini ağırlarmış. Ahmet, Cenk’in koluna asılıp yere fırlattı. Cenk’in elindeki kâğıtlar yere saçıldı. Kâğıtları gören Ahmet’in öfkesi harlandı. Eline kâğıtları alıp şuursuzca sallamaya başladı. - Bu ne? Bu çocuğun tüm gün masanın altında, aptal kâğıtları katlayıp kuş yapmaktan başka işi yok mu? Konuşsana çocuk! Dilini mi yuttun? Cenk’e tokat attı ve pis pis gülmeye başladı. 14 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 15

Kolu acıyan Cenk’in gözleri doldu. Babasının ona bağırdığını biliyordu ve sesinin çirkin olduğunu tahmin ediyordu. Duyamadığı için şükrederdi bazen. Çünkü babasının tüm o bağırışlarına katlanmak zorunda kalmazdı. Cenk, kâğıtları yerden aldı. Köşesine çekildi. Kâğıtları katlamaya devam etti. Bu kuşu da yapabilmişti, artık kutuya koyabilirdi. Küçük kollarıyla kendinden çokça büyük olan kutuyu güçlükle getirebildi. Turna kuşu yapıyordu. Öğretmeni bir zaman sonra onun okumayı sevdiğini anlamıştı. Kitaplığından rastgele bir kitap hediye etmişti ona. Kitap, kâğıttan yapılan turna kuşları hakkındaydı. Kitabı okurken bir Japon inancı olan bin turna kuşu öyküsü zihnine silinmez bir kalemle yazılmıştı. Öğretmeninden kendisine turna kuşu yapmayı öğretmesini istemişti. O günden beri bin adet kuş yapmak için uğraşıyordu. Çünkü o inanışa göre bin adet turna kuşu yapabilenlerin en çok istediği bir şey gerçekleşirdi. O da bu amaçla yapıyordu. Duymak istiyordu. Dünyası bir nevi Charlie Chaplin filmlerini andırıyordu. Sessiz, hüzünlü fakat anlamlı. Bir kuşun kanadına takılıp gitmek varken canavarların gardiyan olduğu bir kodese tıkılıp kalmıştı. Ağzını her açışında kelimeler birbirine sarılıp bir top oluşturuyor ve boğazından aşağı yuvarlanıyordu. Her konuşmaya çalıştığında kelimelerin ona karşı bir siper oluşturduğunu hissediyordu, tıpkı işitemediği bütün sesler gibi. Ahmet’in ayyaş bedeninin sokak kapısına gidene kadar her şeyi yıkıp döktüğünü gören Cenk, onun sokağa adım atmasıyla derin bir nefes aldı. Artık rahat rahat kuşlarını yapabilirdi. Bine tamamlamasına çok az kalmıştı üstelik. Kısa bir süre sonra herkes gibi duyacağına ve konuşacağına inanıyordu. Böylelikle de babasına hesap sorabilirdi. Onun karşına çıkacağı günü harfi harfine beyninde planlamış ve bir mancınıkla zihninin dehlizlerine fırlatmıştı. Çocuk, kuşlarını yapmaya kaptırmışken kendini, evin diğer tarafında yaşananlardan habersizdi. Nurgül için ve de Cenk için sıradan bir gündü bugün. Her akşam yine aynı olaylar yaşanırdı. Ahmet söver, döver, çocuk da adam gidene kadar kuşların kanadının altına girerdi. Nurgül boyun eğer, Ahmet ezer, Ahmet bağırır, Nurgül susar ve yine Ahmet güler, Nurgül ağlardı. Ahmet gece yarılarına kadar kumarhanelerden, kahvehanelerden çıkmazdı. Bu, anne ve çocuk için kısa bir süreliğine de olsa rahata eriş demekti. Nurgül moraran gözüne, patlayan dudağına dokundu. Yüzünü buruşturdu. Bir yandan bulaşıkları yıkıyor bir yandan da içli içli ağlıyordu. Gözyaşlarını köpükle kaplanmış elinin tersiyle sildi. Bıkmıştı artık. Ruhuyla bedenini buluşturan köprü oğluydu. Köprünün bir ayağı çoktan kırılmıştı. Diğer ayağı da ha kırıldı ha kırılacaktı. Gözü tezgâhın üzerindeki bıçağa kaydı. Düşündü. Acaba dedi, içinden. Kafasını şiddetle iki yana salladı. Yapamazdı. Bunu oğluna yapamazdı. Köprü yıkılırsa şayet sular basardı her bir zerresini çocuğun. Ağlamamak için kendini zor tutuyordu. Sanki boğazında bir kayık vardı. Kayığın içinde tüm acıları vardı ve boğazına dizilen gözyaşlarının oluşturduğu denizde yüzüyordu, o kayık. Kapı zili evin içinde yankılanmaya başladığında Cenk henüz başlamıştı bininci kuşunu yapmaya. Nurgül şaşırdı. Bu evin ziline basan olmazdı. Ahmet kapıyı ya yumruklar ya da tekmelerdi. Ellerini bulaşık önlüğüne sildi. Sokak kapısına doğru yöneldi. Gıcırdayan ahşap zemine yüzünü buruşturdu. Kapıyı açtığında karşısında komşusu Semiha’yı buldu. Semiha gülümseyerek söze girdi: - Merhaba komşum, görüşmeyeli nasılsın? - İyiyim, Allah’a şükür. Kusura bakma, seni de ihmal ettim. Eve yorgun geliyorum yoksa uğrarım yanına hep, biliyorsun. - Ne kusuru canım. Saçmalama. Ben bir şey yaptım senin haberin olmadan. Semiha biraz çekiniyordu. Sonuçta onun ve çocuğunun iyiliği içindi bu yaptığı. Ahmet’in nasıl bir yaratık olduğunu mahallede bilmeyen yoktu. Nurgül’ün çığlıkları mahallenin duvarlarına çarpardı çoğu gece. O çığlıkların arasında öyle çok kelime gizliydi ki duyabilmek için Cenk olmak gerekirdi. O annesinin çığlıklarını gerçek anlamda işitemese bile hissederdi. Onun çığlıkları turna kuşlarının kanat sesleri gibiydi. - Buyur abla, dinliyorum. - Durumunu biliyorum kızım. Geçmişini, bugününü az buçuk biliyorum. Sen benim kızım sayılırsın. Dayanamadım evindeki haykırışlara. Evladına da yazık, sana da yazık. Ben… Belediyeye haber verdim. Eli kulağındadır, birazdan gelirler. Seni ve evladını sığınma evine yerleştirecekler. - Aman abla, olur mu hiç öyle şey! Aç değiliz, açıkta değiliz çok şükür. Başkaları gitsin, biz böyle idare ediyoruz çok şükür. - Olur mu öyle kızım? Rahat edersin orada. Burada gerçekten evinde gibi hissediyor musun? Kendini düşünmüyorsan çocuğunu düşün. Gözleri dolan Nurgül, başını eğdi. Annesini hatırlamıştı. Komşusu ona daha çok annelik yapmıştı gerçek annesinden. Bir duygu çıkmazına girerek komşusuna sarıldı. Sarılmasına karşılık veren Semiha tebessüm etti. Yüreğindeki sızı kanatlanıverdi. Belediye ekiplerinin gelmesinden hemen önce anne, oğluna olanları ve olacakları açıklayıcı bir biçimde anlattı. Cenk bir tepki vermedi. Son kuşunu bitiremedi çünkü annesini anlamak için görmeliydi. Aklı kuşta kalan Cenk için bu evden ayrılmak demek kodesteki canavardan kurtulmak demekti. Kuşlarını rahatça uçurabileceği bir yere gideceklerdi belki de. Sevindi. Annesine baş sallamakla yetindi. Zil çaldı. Valizler kapının eşiğindeydi. Sadece turna kuşu kolisi çıkarılacaktı oraya. Son kuşunu da tamamlayan Cenk, hepsini o koliye istifledi. Annesi onu girişe koydu. Kuşların kanat seslerini duyan Cenk gülümsedi. Annesi ile birlikte belediye arabasına ilerlediler. Görevliler de eşyaları arabaya yüklediler. Semiha gözü yaşlı bir şekilde arkalarından su döktü. Camdan dışarı bakan Cenk, özgürlüğünün anahtarı olan bu kuşları bine tamamlayarak kurtarmıştı özgürlüğü tutsaklıktan. Cenk’in ruhu ve düşünceleri gökyüzünde asılı kalmalıydı. Onlar hep taze kalmalıydılar ki turna kuşlarının daimi bekçisi Cenk olabilsin. * Hişt, hişt! Genç Sait Faik Öykü Yarışması’nda okulumuzu temsil etmiştir. GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 15

[close]

Comments

no comments yet