ΑΠΟΣΤΟΛΗ τ.91

 

Embed or link this publication

Description

ΑΠΟΣΤΟΛΗ τ.91

Popular Pages


p. 1

απαοσ τποολσήτολήwww.apostoli.org w w w. a p o s t o l i . o r g ὑτμῆεςῖ«ςἡἐἐμγσῆάτςρέἀσἐπνφοΚρσατυγορίλίςῳῆς» ΕΤΟΣ 26ο - ΤΕΥΧΟΣ 91 - ΜΥΤΙΛΗΝΗΕΤ2Ο0Σ1626ο - ΤΕΥΧΟΣ 91 (A´ Κορ. 9, 2) ΕΤΗΣΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΕΗΤΗΕΣΚΙΔΑΟΠΣΕΗΡΤΙΟΗΔΣΙΚΟΡΗΘΕΟΚΔΔΟΟΞΣΗΗΣΤΚΗΟΣΙΝΟΟΡΤΘΗΟΤΔΑΟΣΞ«ΗΗΣ ΟΚΣΟΙΙΑΝΘΟΩΤΗΜΤΑΑΪΣ»«Η ΟΣΙΑ ΘΩΜΑΪΣ» ὑτμῆεςῖ«ςἡἐἐμγσῆάτςρέἀσἐπφνορΚσατυγορίλςίῳῆς» (A´ Κορ. 9, 2) H ΕΥΘYΝΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙAΣ ΜΑΣ ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΝΙΚΟΥ ΑΝΑΔΙΩΤΗ σελ. 3 σελ. 7 • Γιόγκα: Ας είμαστε τουλάχιστον υποψιασμένοι σελ. 15 (σελ. 4-5) • Τρες θρησκευτικοί ηγέτες στο νησί μας (σελ. 12) • Οικογένεια: Ένας θεσμός που... τρίζει (σελ. 14-15)

[close]

p. 2

Γιατί αγαπώ τον Χριστό* Αγαπώ τον Χριστό, γιατί όταν φοβάμαι θυμάμαι ότι φοβήθηκε στον κήπο της Γεσθημανή. Αγαπώ τον Χριστό, γιατί όταν δακρύζω, θυμάμαι ότι έκλαψε μπροστά στον τάφο του φίλου Του. Αγαπώ τον Χριστό, γιατί όταν προδίδομαι, θυμάμαι ότι μαθητής Τον πρόδωσε με ένα «γλυκό» φιλί. Αγαπώ τον Χριστό, γιατί όταν πονώ, θυμάμαι τον Σταυρό Του. Αγαπώ τον Χριστό, γιατί όταν απελπίζομαι και τα στήθη μου γεμίζουν με γιατί, θυμάμαι το «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες». Αγαπώ τον Χριστό, γιατί κάθε που πεθαίνω νιώθω να με ανασταίνει. π. Λίβυος αποσ τολή * http://www.pemptousia.gr/2014/10/ giati-agapo-ton-christo ΕΤΗΣΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ «Η ΟΣΙΑ ΘΩΜΑΪΣ» ΕΤΟΣ 26ο . ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 91 . ΜΥΤΙΛΗΝΗ 2016 w w w. a p o s t o l i . o r g ΕΚΔΟΤΗΣ – ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ πρωτοπρ. Αθανάσιος Γιουσμάς Θεοφίλου Χατζημιχαήλ 78 Τ.Κ. 81100 Μυτιλήνη τηλ.: 22510 21549 e-mail: agiousmas@gmail.com ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ «Η ΟΣΙΑ ΘΩΜΑΪΣ» ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΑΠΟΣΤΟΛΗ» Θεοφίλου Χατζημιχαήλ 78 Τ.Κ. 81100 Μυτιλήνη ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ τηλ. 210-34.76.090 Φωτογραφία εξωφύλλου: Αγιορείτικη φυσική ομορφιά, με το φακό του κ. Δημήτρη Γάγγου ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ

[close]

p. 3

α Α ς π ά ρ ο υ μ ε τ η ν Κ α τ ή χ η σ η ποστολή σ τ α . . . χ έ ρ ι α μ α ς ! Με την έναρξη της νέας κατηχητικής χρονιάς, κυκλοφορεί και το περιοδικό μας. Αποτελεί μια ...έντυπη πρόσκληση για συμμετοχή όλο και περισσοτέρων στις Κατηχητικές μας Συνάξεις. Κι είναι οι Συνάξεις μας πολλές, όπως φαίνεται και στην αφίσα που φέτος κυκλοφορήσαμε. Η Κατήχηση για μένα, ήταν και είναι μία καρδιακή αποστολή και διακονία. Χρόνια τώρα... Θυμάμαι με πολλή νοσταλγία, από μαθητής Λυκείου στην Τήνο, και μετά ως σπουδαστής στην Παιδαγωγική Ακαδημία κι αργότερα, ως Διάκονος και Ιερεύς... Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες! Τη διακονία «τοῦ κατηχεῖν», την ανέλαβε η Εκκλησία μας από τον ίδιο τον Θεάνθρωπο Κύριό μας (Ματθ. 28, 19-20), τη συνέχισε μέσα στους αιώνες και τη συνεχίζει ως τις μέρες μας. Τα πρώτα Χριστιανικά χρόνια, όταν δεν είχε ακόμη επικρατήσει ο νηπιοβαπτισμός και καθώς οι άνθρωποι ασπάζονταν το Χριστιανισμό σε μεγάλη ηλικία, γινόταν από εντεταλμένους κατηχητές, σε Κατηχητικές Σχολές κανονική διδασκαλία των θείων Αληθειών, και σε καθορισμένα χρονικά διαστήματα ο Επίσκοπος εξέταζε τους Κατηχούμενους, και εάν διαπίστωνε πως όσα κατηχήθηκαν τα γνώριζαν και τα πίστευαν καλώς, τότε η Εκκλησία προχωρούσε στη Βάπτισή τους! Την εποχή της Τουρκοκρατίας - ιδιαίτερα από το 16ο μ.Χ, αιώνα - η Κατήχηση των πιστών ήταν το πρώτιστο μέλημα της πνευματικής αποστολής της Εκκλησίας. Τότε βρίσκουμε να αναπτύσσονται τα λεγόμενα «Κυριακά Σχολεία». Προέκταση των Κατηχητικών Σχολών και των Κυριακών Σχολείων, αποτελούν οι σημερινές Κατηχητικές Συνάξεις και Συντροφιές. Σήμερα, που ολοένα περιθωριοποιούνται τα Θρησκευτικά στα σχολεία, ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ εμείς οι Ορθόδοξοι και Έλληνες γονείς, ανάδοχοι και κληρικοί, ν’ αναλάβουμε τη θρησκευτική αγωγή, πρωτίστως των εαυτών μας και στη συνέχεια των παιδιών και των νέων μας. ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ τη διακονία και την ευθύνη της Κατήχησης, της διδασκαλίας και της μετάδοσης των αληθειών του Χριστού, να την ...πάρουμε στα χέρια μας. Εμείς και ο υπογράφων για άλλη μια χρονιά, με την ευλογία του Επισκόπου μας, πεισματικά συνεχίζουμε «να καταφωτίζουμε πλουσίως, τα λογικά πρόβατα του Χριστού», όπως σύμφωνα με το απολυτίκιό του, έκαμε και ο Άγιος Θεράποντας. Κι εσύ αδελφέ: «Μή κρύπτε λόγον Θεοῦ, κατάγγελλε τά θαυμάσια αὐτοῦ, ἳνα πλεονάζων τό χάρισμα, εἰσέλθεις εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου» (δοξαστικό αίνων, Όρθρου Μ. Τρίτης). «Καί εἶπαν οἱ ἄθρησκοι πού ἐβάλαμεν εἰς τόν σβέρκον μας, νά μήν μανθάνουν τά παιδιά μας Χριστόν καί Παναγίαν, διότι θά μᾶς παρεξηγήσουν οἱ ἰσχυροί. Καί ἐβγῆκαν ἀκόμα νά ᾿ποτάξουν τήν Ἐκκλησίαν, διότι ἔχει πολλήν δύναμη καί τήν φοβοῦνται. Καί εἶπαν λόγια ἄπρεπα διά τούς παπάδες. Ἐμεῖς μέ σκιάν μας τόν Τίμιον Σταυρόν ἐπολεμήσαμεν ὁλοῦθε, σέ κάστρα, σέ ντερβένια, σέ μπογάζια καί σέ ταμπούργια». (του αγωνιστή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Στρατηγού Μακρυγιάννη, Απομνημονεύματα) 3

[close]

p. 4

αποστολή ΓΙΟΓΚΑ Ας είμαστε τουλάχιστον υποψιασμένοι * Ε ίναι μερικές προτάσεις του σύγχρονου πολιτισμού που μαθαίνουμε να τις αποδεχόμαστε ως άκακες και χρήσιμες, διότι μας βοηθούνε να χαλαρώσουμε από την πίεση της καθημερινότητας, διότι προβάλλονται ως εναλλακτικές μορφές άσκησης, διότι μας δίνουν την εντύπωση ότι μέσα από αυτές ερχόμαστε σε επαφή με πολιτισμούς και τρόπους ζωής που είναι άγνωστοι, ρομαντικοί και εξωτικοί, που θέλουν να μας κάνουν να αισθανθούμε αρμονικά με τον εαυτό μας, να μας απαλλάξουν από τον κόπο και την αγωνία που η πολλή σκέψη και το τρέξιμο σήμερα φέρνουν. Μία τέτοια εναλλακτική πρόταση είναι η γιόγκα. Οι πολλοί, την θεωρούν μία τεχνική χαλάρωσης και ηρεμίας. Μία γυμναστική του 4μυαλού και του σώματος, που σε κάνει να αυ- τοσυγκεντρώνεσαι και να νικάς τα άγχη, τους φόβους και τους πανικούς. Ακόμη και σε πανεπιστημιακές σχολές Γυμναστικών Ακαδημιών, οι καθηγητές-προπονητές δεν διστάζουν να την διδάξουν. Ακόμη και σε προγράμματα Μουσείων Ασιατικών Τεχνών, εκτός από τις ξεναγήσεις, προτρέπονται οι γονείς και οι δάσκαλοι να παροτρύνουν τους νεότερους να μάθουν την φιλοσοφία της. Οργανώνονται προγράμματα βασισμένα σ' αυτήν για παιδιά, για να μπορούν να περνούν ευχάριστα τον χρόνο τους, ιδίως τα Σαββατοκύριακα, που οι μεγάλοι δεν ξέρουν τι να τα κάνουν. Είναι όμως τόσο αθώα η γιόγκα, όσο μας την προβάλλουν; Πώς μπορεί μία τεχνική, μία μέθοδος η οποία είναι άμεσα συνδεδεμένη με μία θρησκεία, αυτή του ινδουισμού, και με μία φιλοσοφία καθαρά θρησκευτικής υφής

[close]

p. 5

αποστολή και στόχευσης, όπως ο διαλογισμός, να είναι απλώς ένας τρόπος για να μένουμε χαλαροί, για να καθαρίζει το μυαλό μας από σκέψεις; Τι μπορεί να μπει στο μυαλό τότε; Το τίποτα; Και γιατί, δεν είναι αρκετός ένας περίπατος, ένα παιχνίδι με φίλους, λίγο ποδήλατο ή οι ασκήσεις γυμναστικής του γυμναστηρίου και πρέπει να μυούμαστε σε μία καθαρά δαιμονικής προέλευσης φιλοσοφία; Διότι στο κενό του νου ανοίγεται τελικά ο δρόμος για τον διάβολο, ο οποίος δεσμεύει την ύπαρξη που δεν αγωνίζεται να βρει νόημα στη σχέση με τον Θεό. Διότι η γιόγκα, η οποία στηρίζεται στην αξιοποίηση σημείων του σώματος για να ξυπνά η ενέργεια και η σαρκική επιθυμία, βγάζει τον άνθρωπο από τον δρόμο της αναζήτησης της αγάπης και τον θέτει στην οδό της φιληδονίας, τον ξεγελά ότι δεν χρειάζεται να δει τον εαυτό του, την ψυχή του, τις επιλογές του, να κοπιάσει σηκώνοντας τον σταυρό του, αλλά ότι όλα είναι εύκολα χάρις στις δυνάμεις του σώματος. Διότι η γιόγκα, μας κάνει ευάλωτους σε ιδέες ανατολικών θρησκειών, όπως η «μόκσα», δηλαδή η λύτρωση από την ψεύτικη ζωή που ακολουθούμε και η ένωσή μας με τον Βράχμαν των Ινδουιστών, η μετενσάρκωση, η καύση των νεκρών, η έλλειψη πίστης στον Θεό και η απομάκρυνση από την παράδοσή μας. Δεν πειθόμαστε ότι η γιόγκα είναι ακίνδυνη, διότι ο νους μας δεν πάει στο θρησκευτικό της κομμάτι. Είμαστε βέβαιοι ότι μένουμε μόνο στο γυμναστικό και χαλαρωτικό της. Πόσο όμως μπορούμε να παίζουμε με τρόπους που μας παρουσιάζουν μόνο την κορυφή του παγόβουνου; Ξέρουμε ότι δύσκολα οι πολλοί πείθονται. Ό,τι μάλιστα προέρχεται από την Εκκλησία θεωρείται ως συντηρητικό, ξεπερασμένο, κινδυνολογικό, και η γιόγκα είναι το μοντέρνο. Ένα ακόμη μέσα στα πολλά που ο κόσμος μας έχει βρει για να αποκοιμίζει τη διάθεσή μας να αναζητούμε την αλήθεια, να κρίνουμε τι είναι αυτό που μας προβάλλεται ως ενδιαφέρον και χρήσιμο και τι μας αποπροσανατολίζει, χωρίς να μας βοηθά πραγματικά να βρούμε σκοπό και απάντηση στα άγχη μας. Ας είμαστε τουλάχιστον υποψιασμένοι. * Περιοδικό «Βήματα», Νεανική έκδοση Ι. Μη- τροπόλεως Κερκύρας, τεύχος 11/2015. 5

[close]

p. 6

αποστολή Η ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ* π. Αθανασίου Γιουσμά 6 Η Εκκλησία αγαπά, συμπαρα­στέ­κεται, ποιμαίνει και συμβουλεύει. Αυτή η Συμβουλευτική Διακονία της Εκκλησίας μας, διενεργείται από κληρικούς, μοναχούς, μοναχές, από τον πνευματικό πατέρα, αλλά κι από λαϊκούς άνδρες, γυναίκες, θεολόγους, κατηχητές ή απλούς Χριστιανούς. Το πρόσωπο που προσφέρει αυτή τη διακονία, οφείλει να είναι...πλημμυρισμένο από αγάπη. Να έχει διάκριση, υπομονή, γνώσεις. Να εμπ­ νέει εμπιστοσύνη. Να μπορεί να ακούει, χωρίς ταμπού και παρωπίδες. Να είναι μ’ ανοιχτούς ορίζοντες και να διαθέτει ισχυρή ...κεραία, ώστε να «συλλαμβάνει» πρῶτον, τα μηνύματα του Ουρανού και δεύτερον, τις απόκρυφες σκέψεις του άλλου. Και, τέλος, να αποφεύγει την προσωπολατρία και την μόνιμη χειραγώγηση. «Χειραγωγώ σημαίνει, σου κρατ­ώ το χέρι και προχωράμε. Κρατάμε όμως, το χέρι του άλλου για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι να ενηλικιωθεί πνευματικά. Αν επιμένουμε να του το κρατάμε, αυτό θεωρώ πως του στερεί την ελευθερία και τις επιλογές, και ακόμη δηλώνει πως αποτύχαμε στη διακονία μας, πως δεν τον καταστήσαμε «ἂνδρα τέλειον» (Εφεσ. 4, 13-14). Καλό είναι, όχι μια ζωή να είμαστε το ...δεκανίκι τού άλλου, αλλά να αφήνουμε ή να μαθαίνουμε στον άλλον να ...περπατά μόνος του. Ο Χριστός, λ.χ. θεραπεύοντας τον επί τριάντα οκτώ χρόνια πα- ράλυτο, του είπε: «Σήκωσε το κρεβ­άτι σου και περπάτα». Δεν τον βοήθησε να σηκωθεί κι ούτε τον βοήθησε να μεταφέρει το κρεβάτι του στο σπίτι του! Ασκούμε την Ποιμαντική της Συμβουλευτικής, για να προτείνουμε στον άλλον έναν άλλον τρόπο ζωής, αυτόν της Ορθόδοξης πνευματικής ζωής. Να προτείνουμε, όχι να επιβάλλουμε... Κι αυτός ο άλλος τρόπος ζωής, ελεύθερα προσφέρεται μέσα από τις ποικίλες και για κάθε ηλικία, Κατηχητικές μας Συνάξεις. Συμβουλεύω, σημαίνει ακόμη και συν-χωρώ. Συγχωρώ, όχι με την έννοια «ἀφαίωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι», αλλά: «Συν» και «χωρώ», χωράω μέσα στον άλλον και ο άλλος χωράει μέσα σε μένα. Κάτι σαν το πείραμα με τα συγκοινωνούντα δοχεία! Δέχομαι, αποδέχομαι τον άλλον, όχι όπως εγώ τον θέλω, αλλά έτσι όπως ο Θεός τον δημιούργησε κι έτσι όπως εκείνος θέλει ή μπορεί να συμπεριφέρεται. Ο Αββάς Ησαΐας έλεγε: «Συμβουλῆς μέτεχε πατέρων σου καί ποιήσεις τόν ἅπαντά σου χρόνον ἀναπαύσει». Δηλαδή, για να είσαι αναπαυμένος, ξεκούραστος, να συμβουλεύεσαι τους πατέρες σου, τον πνευματικό σου. Ο Μέγας Βασίλειος υποστήριζε: «Ἀσυμβούλευτος ἂνθρωπος, πλοῖ­ον ἐστιν ἀκυβέρνητον, ὡς ἒτυχε ταῖς φοραῖς τῶν πνευμάτων ἐκδεδομένον». Ο ασυμβούλευτος άνθρωπος, μοιάζει με πλοίο ακυβέρνητο στους αντίθετους ανέμους!

[close]

p. 7

αποστολή Μπορεί σήμερα να σχηματίζεται η εντύπωση πως ο εκκοσμικευμένος σύγχρονος άνθρωπος, αποφεύγει να ζητάει συμβουλές από ανθρώπους της Εκκλησίας ή κι αν τις ζητάει, τελικά κάνει «του κεφαλιού του» για να νιώθει αυτόνομος και απελευθερωμένος. Οι πάντες, όμως, διαπιστώνουμε πως παιδιά, νέοι, έφηβοι και ενήλικες καταφεύγουν κι εμπιστεύονται την Εκκλησία. Η Συμβουλευτική της Εκκλησίας μας, κατανοεί πως ο άνθρωπος σήμερα - ανήλικος και ενήλικος - είναι εγκλωβισμένος και ολοένα εγκλωβίζεται, σε χίλιους δυο λαβυρίνθους, γι’ αυτό έρχεται και προσφέρει όχι έναν αλλά και περισσότερους «μίτους», για να ελευθερωθούμε και να απεγκλωβιστούμε, για να λυτρωθούμε. Ας μην περιθωριοποιούμε, ας μην κανονιοβολούμε ΚΑΙ ας μην επιτρέπουμε να περιθωριοποιούν και να κανονιοβολούν την Μητέρα μας Εκκλησία. Η Εκκλησία μας, διαθέτει μια μακραίωνη παράδοση και εμπειρία. Βοήθησε και βοηθά. Συμπαραστάθηκε και συμπαραστέκεται στον κάθε άνθρωπο. Και ακόμη, συνεχίζει να αποτελεί το θησαυροφυλάκιο του Αγίου Πνεύματος, που φωτίζει, ανακουφί- ζει, γαληνεύει και σώζει «πάντα ἂνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον». «Ἔρχου καί ἴδε». «Γεύσασθε καί ἴδετε». * Σκέψεις από σχετική Εισήγη- ση σε Διημερίδα με θέμα «Εκπαίδευση και Συμβουλευτική Ενηλίκων», που διοργάνωσε στην πόλη μας, το Κέντρο Συμβουλευτικής και Προσ­ανατολισμού μαζί με το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Μυτιλήνης, στις 19 και 20 Ιουνίου 2015. Για περισσότερες σκέψεις επί του θέματος, αναζητείστε το βιβλίο του Αλεξάνδρου Μ. Σταυροπούλου «Ορθόδοξη Συμβ­ ουλευτική Ποιμαντική», εκδόσεις «Αρμός». Άγιος Πορφύριος και «Γεροντολατρεία»* Ο Γέροντας να είναι στη σκιά Η παιδαγωγική τέχνη του Οσίου Πορφυρίου ήταν ανεπανάληπτη. Δεν ήταν αυταρχική και εξουσιαστική, ώστε να προκαλέσει προσωπικές εξαρτήσεις, προσκολλήσεις και ειδωλοποιήσεις, που συχνά καταλήγουν σε επαναστάσεις ανεξαρτησίας. Δεν ήταν δειλή και εξουθενωτική, ώστε να προκαλέσει ανασφάλειες, φοβίες και άγχη. Δεν ήταν ανθρωποκεντρική, με τις ποικίλες ιδιορρυθμίες, αυθαιρεσίες και αδυναμίες της. Ο Γέροντας δεν καλλιεργούσε την προσωπολατρία, με τη μορφή της «Γεροντολατρείας», δεν επεδίωκε να συνδέσει τους πολυπληθείς επισκέπτες του με το πρόσωπό του, δεν ήθελε να κάνει «πνευματική φατρία», δεν ήθελε να αποκτήσει «οπαδούς». Αντίθετα, με τη θεανθρωποκεντρική πορεία του, ζώντας ο ίδιος «ἐν τῷ Χριστῷ», προσπαθούσε, με διακριτικό ζήλο, να συνδέσει ολοκληρωτικά τις ανθρώπινες ψυχές με τον Χριστό, να γίνει νυμφαγωγός τους προς τον ουράνιο Νυμφίο, μένοντας ο ίδιος στο περιθώριο και στη σκιά, γιατί γνώριζε, ότι μόνον έτσι εξασφαλίζεται η σωτηρία. * Από το βιβλίο «Ανθολόγιο Συμβουλών» Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου, Έκδ. «Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος» Μήλεσι Αττικής, 2007, σελ. 132. 7

[close]

p. 8

αποστολή Η ομιλήτρια, κ. Σπύρου Στέλλα, κλινική ψυχολόγος αναπτύσσει το θέμα: «Συνεργασία Εκκλησίας και Ψυχολογίας στην κρίση του ατόμου και της οικογένειας» (3/1/2016). 8 Για Να Μη Σβηστουν... Η φετινή αφίσα από την πανήγυρη της Αγίας μας. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. ΙΑΚΩΒΟΣ λειτούργησε στην πανήγυρη της Αγίας Θωμαΐδος (3/1/2016). ΙάΠκρωΤωβοτοθοςεσΚίούαγλρκόαεγλμολοόύκςζήηρμςυα(ξς3ε,/Αο1/ρΠ2χ0αιμ1ν.6οπ)σ... Άποψη από την Ετήσια Εσπερινή Εκδήλωση της Ορθόδοξης Κοινότητάς μας (3/1/2016). Με τα παιδιά της Κατηχητικής Συντροφιάς Δημοτικού. Με ορισμένα παιδιά της Συντροφιάς Εφήβων στο Πέραμα Λέσβου (10/4/2016). Από την Κοινή Γιορτή Λήξης των Κατηχητικών Συνάξεων Αγίου Θεράποντα και Αγίων Πατέρων Άνω Χάλικα (7/5/2016).

[close]

p. 9

από τον Αδηφάγο χρόνο αποστολή Ο Πανοσ. Αρχιμ. π. Βησσαρίων Καραλάσκος, Ιεροκήρυκας της Ι. Μητροπόλεως Ελασσώνος, προσκομίζει στον Ναό του Αγίου Θεράποντα, την Τιμία Κάρα του Αγίου Ιερομάρτυρα Ελευθερίου (13/5/2016). Την υποδέχονται οι Σεβασμιώτατοι Αρχιερείς πρ. Αυλώνος Χριστόδουλος, Μηθύμνης Χρυσόστομος, Ζιχνών Ιερόθεος και Μυτιλήνης Ιάκωβος... ... μαζί με δεκάδες Ιερείς και πλήθος πιστών (13/5/2016). Επάνω: Η Τιμία Κάρα του Αγίου Ιερομάρτυρος Ελευθερίου. Αριστερά: Κατά την αναχώρηση, ο π. Ευστράτιος Κομνηνός, με την Τιμία Κάρα. Με μια μικρή ομάδα, στο Άγιο Όρος (23/5/2016). Η ενορία μας παραχωρεί σε δύο φοιτητές, τριάρι διαμέρισμα εντελώς δωρεάν! Η φετινή αφίσα από την πανήγυρη της Παναγίας Βηματάρισσας. 9

[close]

p. 10

αποστολή Μια αγιασμένη μορφή …έφυγε Πενθεῖ σήμερον, 25η Ἰουνίου 2016, ἡ τοπική Ἐκκλησία τῶν Μηθυμναίων, Σεβασμιώτατε πάτερ καί Δέσποτα, διά τόν ἀπορφανισμόν της ἀπό τῆς Ὁσίας Καθηγουμένης τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μυρσινιωτίσσης, Ξένης Μοναχῆς. Ἡ ὁποία ἐδικαίωσε τό ὄνομά της καί ὡς ξένη ἔζησε 80 χρόνια εἰς τόν ἱερόν αὐτόν τόπον τῆς ἀσκήσεως, χωρίς τό παράπαν νά κατέλθῃ ποτέ εἰς τήν ἐγγύτατα εὑρισκομένην χώραν τῆς καταγωγῆς της, εἰς τήν ἐνορίαν τῶν Δαφίων. Ὑλοποίησε εἰς τήν ζωήν της τήν ξενιτείαν, μία βασική ἀρετή τῶν μοναχῶν εἰς τοιούτον βαθμόν, ὥστε νά μήν παραστῇ οὐ δέ κἄν εἰς τήν κηδείαν τοῦ πατρός της καί τῶν ἀδελφῶν της. Ἐγεννήθῃ το 1926 ἀπό γονεῖς πατρός μέν ἐξ Ἀνεμότιας, μητρός δέ ἐκ Δαφίων, τό ἐπίθετο Κονινιοῦ καί ἐκ μητρός Θεοδωρίδου, τό δέ ὄνομα αὐτῆς Παναγίτσα. Εἰς ἡλικίαν 12 ἐτ­ῶν ἦτο το 1939, ὅτε εἰσ­ῆλθε ὡς δόκιμος μον­αχή εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Μυρσινιωτίσσης καί τῆς ἐδόθη ἡ εὐκαιρία ὑπό τοῦ ἀοιδήμου καί ὄντως Ἁγίου Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Λειμῶνος, ἐκ Μανδαμάδου, Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Χατζη- Του Πανοσ. Αρχιμ. π. Νικοδήμου Παυλόπουλου, Ηγουμένου Ι.Μ. Λειμώνος Καλλονής γιάννη νά ἐκμάθῃ τήν Βυζαντινήν Μουσικήν. Καί μάλιστα παρασημαντικήν Λεσβιακή, τήν ὁποίαν μόνον αὐτή ἐγνώριζε καί ἐξετέλη θαυμασιότατα, εἰς βαθμόν ὥστε ὁ ἀείμνηστος προκάτοχός σας, Σεβασμιώτατε, Κυρός Ἰάκωβος, ἐνηβρύνετο νά ἀκούῃ παρ’ αὐτῆς ψαλλώμενον τό «Ἄνωθεν οἱ προφῆται», ἐνώ ἐνεδύετο τήν Ἀρχιερατικήν αὐτοῦ στολήν, ἐν τῷ μέσῳ τοῦ Ναοῦ. Ἐνθυμῆστε, Σεβασμιώτατε, ὅτε πρό ἐτῶν ἐπεσκέφθη τήν Ἱερά Μονή Μυρσινιωτίσσης ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικός Πατριάρχης, κ. Βαρθολομαῖος, ὅτι ἐνώπιόν του ἔψαλλε ἡ ἀοίδημος Γερόντισσα, μέ τήν γλυκεῖαν καί εὔστροφον φωνή της, καί ἐθαύμασεν αὐτήν καί ἐξεφράσθη διά τήν ἁγιότητα τῆς μορφῆς της. Ὑπῆρξεν ὄντως Ὁσία καί ὑποτύπωσις ὑγιαινόντων λόγων καί ὡς μοναχή, καρεῖσα τό 1953 καί ὡς Καθηγουμένη, διορισθεῖσα ὑπό τοῦ ἀοιδήμου προκατόχου Σας, τήν 1ην Ἰανουαρίου 1969. Αἱ μονάζουσαι, ὡς εἰς πραγματικήν μητέραν, εὕρισκον πλησίον της τήν ἀγάπη, τήν γαλήνη καί τήν ποικίλην ἀρωγήν καί βοήθειαν εἰς τά ἀπασχολοῦντα αὐτάς πνευματικά προβλήματα. Οὐδέποτε τήν εἶδέ τις νά γελάσῃ, διότι ἔζησε διά βίου τό πένθος τῆς μετανοίας καί τήν χαρμολύπη τοῦ Σταυροῦ. Οὐδέποτε, τουλάχιστον ἐγώ, τήν εἶδον νά ἐσθίῃ ἐνώπιόν μου, πιστεύω καί ἐνώπιόν Σας, Σεβασμιώτατε καί ὡς ἀληθής ἀσκήτρια, ἐβίωνε τήν ἀρετήν τῆς νηστείας ὡς ἐλαχίστη. Οὐδέποτε ἐσχολίασεν, κατά τό δή λεγόμενον «ἐκουτσομπόλεψέ» τινα. Οὐδέποτε παρεπίκρανε τήν προϊσταμένην αὐτῆς Ἐκκλησιαστικήν Ἀρχήν. Οὐδέποτε ἐπεσκέφθη τῶν ἰατρῶν, διά τάς ἐπ’ ἐσχάτων πυκνάς αὐτῆς ἀσθενείας, ἀλλά πάντοτε ἐπαφίετο εἰς τήν Πρόνοιαν τοῦ Παναγάθου Πατρός, ἄνευ τοῦ θελήματος τοῦ Ὁποίου, οὐδέν ἕν τῶν στρουθίων ἀπόλλυται. Καί ἤδη, εἰς ἡλικίαν 92 ἐτῶν, ὀρθή ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καί ἀπέναντι τῶν αὐτῆς καθηκόντων, παρέδωκε τό Πνεῦμα εἰς τόν Πανάγαθον Θεόν, τό δέ ἀσκητικότατον καί παρθενικόν αὐτῆς σῶμα, μετ’ ὀλίγον καί διά τῶν Ἁγίων Ὑμῶν χειρῶν, Σεβασμιώτατε, θά παραδοθῆ «εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθη». Καί ἀκέραιον, θά ἀναμείνη τήν ἐσχάτην σάλπιγγα καί τήν κοινήν ἐκ νεκρῶν ἐξανάστασιν, διά νά ἐπανασυνδεθῇ μετά τῆς Ὁσίας αὐτῆς ψυχῆς καί νά ἀντιμετωπίσῃ τόν ἐρχόμενον ἀδέκαστον Κριτήν. Ἵνα ἀκούσῃ τήν εὐκταῖαν Αὐτοῦ φωνήν: «Εὖ, δούλη ἀγαθή καί πιστή· ἐπ’ ὀλίγα ἦς πιστή, ἐπί πολλῶν σέ καταστήσω. Εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου». 10 (από τον επικήδειο λόγο)

[close]

p. 11

Πίσω από τη δοκιμασία κρύβεται η ευλογία του Ο~εού* αποστολή Γέροντος Εφραίμ, Προηγουμένου Ι. Μονής Φιλοθέου Η θλίψη είναι κακό πράγμα. Αλλά πίσω απ’ αυτό, πίσω από τον πόνο, πίσω από τη θλίψη, πίσω από τη δοκιμασία, κρύβεται η ευλογία του Θεού, κρύβεται η αναγέννηση, η ανάπλαση του ανθρώπου, της οικογένειας. Οι πάντες σχεδόν, την μεταστροφή τους την οφείλουν σε κάποια δοκιμασία. Ο πόνος απαλύνει την καρδιά και την κάνει δεκτική των λόγων του Θεού, ενώ πρώτα ήταν σκληρή, δεν δεχόταν. Η ασθένεια και η θλίψη είναι το κατ’ εξοχήν φάρμακο της πρόνοιας του Θεού για να φέρει τον άνθρωπο κοντά Του και να αυξήσει την αρετή του. Ο Ιώβ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος πάνω στη γη, αλλά ο Θεός ήθελε να τον κάνει ακόμα καλύτερο. Και από τότε που δοκιμάστηκε, από τότε και δοξάστηκε. Ήταν καλός άνθρωπος και ευσεβής, αλλά χωρίς δοκιμασία δεν ήταν ονομαστός. Αφ’ ης στιγμής δοκιμάστηκε, και πολέμησε και αγωνίστηκε και στεφανώθηκε και πλούτισε! Από εκεί και ύστερα άρχισε η δόξα του, και απλώθηκε μέχρι σήμερα. Το παράδειγμά του, είναι φωτεινότατο και ενισχύει κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται. Αν δοκιμάστηκε αυτός που ήταν ένας ΄Αγιος, πολύ περισσότερο εμείς που είμαστε αμαρτωλοί. Και το αποτέλεσμα ήταν να τον κάνει ΄Αγιο και να του δώσει πάλι χρόνια ζωής και να τον ευλογήσει διπλά και τριπλά απ’ ότι έχασε, και έτσι να γίνει ένα φωτεινό παράδειγμα ανά τους αιώνες για κάθε πονεμένο άνθρωπο. Πίσω από κάθε δοκιμασία κρύβεται το θέλημα του Θεού και η ωφέλεια, την οποία φυσικά ίσως εκείνο τον καιρό να μην μπορεί ο άνθρωπος να την δει, αλλά με τον χρόνο θα την γνωρίζει. Έχουμε τέτοια παραδείγματα πάρα πολλά... * «Δοκιμασμένες πνευματικές νουθεσίες προς απόκτηση της ψυχικής υγείας και της σωτηρίας μας», Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη. Πηγή:www. diakonima.gr. Λίγα λόγια για το μεγάλο Γέροντα Εφραίμ O μεγάλος Γέροντας Εφραίμ, Προηγούμενος της Ι. Μονής Φιλοθέου ή αλλιώς όπως είναι γνωστός «ο Γέροντας της Αριζόνας», είναι πνευματικός γόνος του συγχρόνου Οσίου Πατρός Ιωσήφ του Ησυχαστού. Κοντά του ο Γέροντας Εφραίμ, έλαβε σπουδαία πνευματική μόρφωση και άσκηση. Μετά την κοίμησή του, ο π. Εφραίμ δημιουργεί την δική του συνοδεία και σύντομα καλείται να αναλάβει την Ιερά Μονή Φιλοθέου, στο Άγιο Όρος. Το Ιερό αυτό Κοινόβιο γνώρισε σπουδαία πνευματική άνθιση, μέσα σε ελάχιστα χρόνια και απ’ αυτό επανδρώθηκαν άλλα τρία αγιορείτικα Κοινόβια και Σκήτες. Ο αριθμός των γυναικείων Μονών που ιδρύθηκαν ή επανδρώθηκαν υπό την πνευματική του καθοδήγηση, είναι πολύ μεγαλύτερος. Αυτό όμως, που τον έχει καταστήσει παγκοσμίως γνωστό, είναι η μεγάλη πνευματική κίνηση που έχει δημιουργήσει στην Αμερική. Με κέντρο την Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου, στην Αριζόνα, έχει δημιουργήσει περίπου είκοσι Μοναστικές Αδελφότητες, με σπουδαίο και μεγάλο Ιεραποστολικό έργο. ΟΓέροντας διακατέχεται από το χάρισμα του λόγου. Αν και μιλάει πολύ απλά, τα λόγια του είναι μεστά βαθύτατων πνευματικών νοημάτων. Οι ομιλίες του είναι για όλους ένα σπουδαίο σχολείο Ορθοδόξου 11πνευματικότητος. Ομιλίες του κυκλοφορούν ευρέως, αλλά και μπορεί ο καθένας να βρει στο χώρο του διαδικτύου.

[close]

p. 12

αποστολή ΤΡΕΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΜΑΣ! του π. Ευστρατίου Κομνηνού Σ τις 16 του παρελθόντος Απριλίου, επισκέφθηκε το Νησί μας, μαζί με τον Παναγιώτατο Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο και τον Μακαρι- ώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο τον Β΄, ο Πάπας της Ρώμης κ. Φραγκίσκος, σε μια προσπάθεια, όπως ελέχθη, ευαισθητοποίησης της διεθνούς κοινότητος σε σχέση με το προσφυγικό ζήτημα. Είναι ευχής έργον το ότι κατά την επίσκεψη αυτή δεν έλαβαν χώρα περιστατικά που θα σκανδάλιζαν τους ευσεβείς Χριστιανούς, όπως συμπροσευχές ή άλλες μη επιτρεπόμενες από την Εκκλησιαστική μας Παρά- δοση πράξεις. Θα μπορούσε μάλιστα Ο Πάπας με φόντο το Ναό μας. να υποστηριχθεί ότι τα διαμειφθέ- ντα κατά τη «συνάντηση της Λέσβου», μπορούν κάλλιστα να αποτελέσουν υπόδειγμα μη υπέρβασης του μέτρου σε ανάλογες περιπτώσεις. Εδώ να ση- μειωθεί, ότι το μέτρο ασφαλώς και δεν μπορεί να είναι άλλο από «τά ὅρια ἅ οἱ πατέρες ἔθεντο». Αποτελεί πλέον κοινό τόπο η δι- απίστωση, ότι το «προσφυγικό» είναι ένα πρόβλημα το οποίο δεν είναι δυ- νατόν να το αντιμετωπίσει μόνη της η Χώρα μας και μάλιστα στην παρούσα συγκυρία. Επομένως, κάθε προσπά- θεια ευαισθητοποίησης της διεθνούς κοινότητος προκειμένου από «απαθής θεατής» ή και δεδηλωμένα απούσα, να μεταβληθεί σε συμμέτοχο και συ- μπαραστάτη στην αντιμετώπιση του προβλήματος, δεν δύναται παρά να αξιολογηθεί με θετικό πρόσημο. Αυτό ισχύει και για την συγκεκριμένη επίσκεψη. Βεβαίως, πολλές φορές ο ενθουσιασμός που προ- καλούν τα σημαντικά γεγονότα, οδηγεί στο να γίνονται κάποιες «λεκτικές υπερβολές» σε σχέση με τη σημασία 12τους. Μια τέτοια «λεκτική υπερβολή», ταπεινά φρονούμε πως είναι και το από πολλούς λεχθέν, ότι με τη «συνάντηση της Λέσβου» οι δύο Εκκλησίες (Ορθόδοξη και Λατινική) ήρθαν πιο κοντά η Μία στην Άλλη. Η «εγγύτητα» μεταξύ των Εκκλησιών δεν διαπιστώνεται με κανένα άλλο τρόπο παρά μόνον με την πιστότητα στην «ἅπαξ παραδοθεῖσαν τοῖς ἁγίοις πίστιν». Εφόσον δεν υπάρχει ταυτότητα Πίστεως, η εγγύτητα και, πολύ περισσότερο η Ενότητα, δυστυχώς, δεν αποτελεί δεδομένο, αλλά ζητούμενο και αίτημα έμπονης προσευχής. Ανεξάρτητα πάντως με την διαφορά της πίστης, έχουμε όλοι ιερό χρέος να αγαπάμε τους πάντες. Κι είναι αυτό το χρέος που μας διδάσκει και ο λαός της Νήσου μας. Αναθρεμμένος με τα νάματα της Ορθοδόξου Πίστεως, γνωρίζει βιωματικά τον λόγο του Αββά του Γεροντικού: «Είδες τον Αδελφόν σου, είδες Κύριον τον Θεόν Σου». Γι’ αυτό και παρά τις μεγάλες και δυσβάστακτες δυσκολίες με τις οποίες τον φέρνει αντιμέτωπο η σοβούσα ποικιλώνυμη κρίση, δεν παύει να συμπάσχει με το δράμα των προσφύγων και να «διαθρύπτει πεινῶσι τόν ἄρτον αὐτοῦ» . Έτσι καθημερινά ο Λεσβιακός αλλά και ολόκληρος ο Ορθόδοξος Ελληνικός Λαός, φανερώνει «τήν πίστιν τοῦ ἐκ τῶν ἔργων» του και αποδεικνύεται αληθής ο λόγος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών, πρωτοστάτου στα έργα της Αγάπης, ότι «η Ελλάδα δεν έχασε την ανθρωπιά της». Αυτή την έννοια της ανθρωπιάς, μακάρι να κατορθώσει να εμπνεύσει ο Πάπας Φραγκίσκος και σε όσους εκ της διεθνούς κοινότητος - λαούς και πρόσωπα - αποτελούν μέλη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Οι Μητροπολίτες μας με προσφυγόπουλα!

[close]

p. 13

αποστολή Θα τους ...σκουπίσει ο Θεός! Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου* Σ ύγχυση μεγάλη υπάρχει. Μη φοβάσθε. Περάσαμε σαν Έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε την θύελλα που πάει να ξεσπάσει; Ούτε τώρα θα χαθούμε. Ο Θεός μας αγαπά. Θα είναι λίγα τα δύσκολα χρόνια. Μια μπόρα θα είναι. Ό Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προσοχή, γιατί πολλές φορές, με το να βιάζονται οι άνθρωποι να ξεμπλέξουν τα κουβάρια, τα μπλέκουν περισσότερο. Ό Θεός με υπομονή τα ξεμπλέκει. Θα πάρει σκούπα ο Θεός! Κατά το 1830, επειδή υπήρχε στο Άγιο Όρος πολύς τουρκικός στρατός, για ένα διάστημα δεν είχε μείνει στη Μονή Ιβήρων κανένας μοναχός. Είχαν φύγει οι Πατέρες, άλλοι με τα άγια Λείψανα, άλλοι για να βοηθήσουν στην Επανάσταση. Ερχόταν στο μοναστήρι μόνον ένας μοναχός από μακριά πού άναβε τα κανδήλια και σκούπιζε. Μέσα και έξω από το μοναστήρι ήταν τουρκικός στρατός, και αυτός ο καημένος σκούπιζε και έλεγε: «Παναγία μου, τι θα γίνει μ’ αυτήν την κατάσταση»; Μία φορά πού προσευχόταν με πόνο στην Παναγία, βλέπει να τον πλησιάζει μία γυναίκα - ήταν η Παναγία - που έλαμπε και το πρόσωπό της ακτινοβολούσε. Τού παίρνει την σκούπα από το χέρι και τού λέει: «Εσύ δεν ξέρεις να σκουπίζεις καλά· εγώ θα σκουπίσω». Και άρχισε να σκουπίζει. Ύστερα εξαφανίσθηκε μέσα στο Ιερό. Σε τρεις μέρες έφυγαν όλοι οι Τούρκοι! Τους έδιωξε ή Παναγία. Ό Θεός ό,τι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, άλλα δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να προκύψει από αυτό καλό. Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό, μην στενοχωρείστε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους, είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα και θα καθίσει τον καθέναν στο σκαμνί, για να απολογηθεί για το τι έπραξε, οπότε και θα τον ανταμείψει ανάλογα. Θα αμειφθούν αυτοί που θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός που κάνει το κακό. Τελικά, ο Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας, θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλοσύνη. Σήμερα προσπαθούν να γκρεμίσουν την πίστη, γι’ αυτό αφαιρούν σιγά-σιγά από καμιά πέτρα, για να σωριασθεί το οικοδόμημα της πίστεως. Όλοι, όμως, ευθυνόμαστε για το γκρέμισμα αυτό· όχι μόνον αυτοί που αφαιρούν τις πέτρες και το γκρεμίζουν, άλλα και όσοι βλέπουμε να γκρεμίζεται και δεν προσπαθούμε να το υποστυλώσουμε. Μόνο πνευματικά μπορεί να αντιμετωπισθεί η σημερινή κατάσταση, όχι κοσμικά. Θα σηκωθεί ακόμη λίγη φουρτούνα, θα πετάξει έξω κονσερβοκούτια, σκουπίδια, όλα τα άχρηστα, και μετά θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Πόσο ο Θεός, μας αγαπά! rs * Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, ΛΟ- ΓΟΙ B΄ – ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ, εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ- σαλονίκης. 1999, σελ. 19-20. Ειπώ- θηκαν τον Ιούνιο του 1985. 13

[close]

p. 14

αποστολή ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ Έ ν α ς θ ε σ μ ό ς π ο υ . . . τ ρ ί ζ ε ιΤου κ. Σαράντου Ι. Καργάκου - Ιστορικού - Συγγραφέως * T ο να προσπαθήσει κάποιος να δείξει ότι όλοι οι θεσμοί σήμερα διέρχονται κρίση, θα έμοιαζε σαν να ήθελε με ένα κερί να φωτίσει τον ήλιο. Πάντα οι θεσμοί μέσα στην εναλλαγή του χρόνου και στην ποικιλία του χώρου, διέρχονται κρίση. Διότι αυτό που ονομάζουμε κρίση θεσμών, είναι μια δυσκολία προσαρμογής σε ένα περιβάλλον που άλλαξε γρήγορα μορφή. Ούτε πρέπει μια κρίση να εκλαμβάνεται σαν κάτι φοβερό. Κρίση περνάει κάθε άνθρωπος στην εφηβική του ηλικία. Αυτό που ονομάζουμε κρίση ηλικίας, είναι απλώς μια δύσκολη καμπή, αλλά καθ' όλα αποφασιστική για την περαιτέρω εξέλιξη ενός νέου ή μία νέας. Συνεπώς, η κρίση είναι κάτι που βρίσκεται μέσα στις φυσιολογικές διαδικασίες της ζωής. Σήμερα, όμως, δεν μιλάμε για μια φυσιολογική κρίση, μιλάμε για πλήρη ανατροπή, ανατροπή δομών και θεσμών. Αποδομείται πλήρως, το κοινωνικό status. Το μεγαλύτερο μερίδιο της κρίσεως, εισ­ πράττουν οι αρχαιότεροι, άρα και οι συντηρητικό- 14τεροι (με την έννοια της συντηρήσεως) θεσμοί. Και ξέρουμε ότι πρωταρχικός πυρήνας της κοινωνίας, είναι η οικογένεια, θεσμός ο οποίος θεωρείται ο παλαιότερος και ο σημαντικότερος, επειδή από αυτόν ξεκινά η ομαλή ή η αρνητική λειτουργία του συνόλου. Από αυτήν προκύπτει το μέλλον της ανθρωπότητας, ο τρίτος λεγόμενος παράγοντας, το παιδί. Κι όμως, στη σημερινή διακεκαυμένη περίοδο, ο θεσμός αυτός έχει χάσει τον παλιό δυναμισμό του. Αν και δεν είναι το μοναδικό, πάντως κύρια αιτία για την κρίση της οικογένειας, είναι η κρίση ενός άλλου θεσμού, του θεσμού του γάμου. Και πριν ακόμη τον πολιτικό γάμο, η γαμήλια τελετή είχε χάσει εν πολλοίς τονζ θρησκευτικό μυστηριακό χαρακτήρα της και είχε γίνει κοσμικό γεγονός, όπου οι φωτογράφοι και οι καμέραμαν εκτόπιζαν και εκτοπίζουν συχνά, τον τελούντα το μυστήριο Ιερέα! Τώρα είτε από λόγους μόδας, είτε από τα κηρύγματα περί σεξουαλικής απελευθερώσεως (γράφε αποχαλινώσεως), είτε από την ύπαρξη κάποιων συγκεκριμένων δυσάρεστων εμπειριών, ο θεσμός του γάμου και της οικογενείας δέχεται έναν ισχυρότατο

[close]

p. 15

αποστολή κλονισμό, που είναι ιδιαίτερα έντονος στα νεανικά στρώματα. Στην κατάσταση αυτή συνέβαλε - περισσότερο στα παλαιότερα χρόνια - και ο θεσμός της προίκας πού όσο κι αν καταργήθηκε νομικά, εξακολουθεί να υφίσταται άτυπα, πράγμα που κάνει τον γάμο να μοιάζει και σήμερα με εμπορική πράξη. Ας προστεθεί ακόμη, ότι οι ανάγκες του βιοπορισμού ή η μανία του καριερισμού κάνουν τους εγγάμους, άνδρα και γυναίκα, να βρίσκονται κατά τον περισσότερο χρόνο της ημέρας εκτός οικίας. Έτσι ή δεν κάνουν παιδιά ή αν κάνουν, τα παιδιά είναι ουσιαστικά ...ορφανά από γονείς! Την οικογένεια δεν την κάνει το ανδρόγυνο, την κάνει η ύπαρξη παιδιών. Δυστυχώς, τα παιδιά από κάποια μοντέρνα ζευγάρια θεωρούνται βάρος περιττό, εμπόδιο στη δουλειά ή στη διασκέδασή τους! Η αξία της οικογένειας ως θεσμού, αμφισβητήθηκε από τούς νέους με το κίνημα του «χιπισμού», που ξεκίνησε από την Αμερική. Τα λεγόμενα «παιδιά των λουλουδιών» δεν κατάλαβαν ότι τα καλύτερα λουλούδια είναι τα παιδιά, όταν μεγαλώνουν στη θερμή αγκαλιά μιας οικογένειας. Ο γάμος και η οικογένεια δέχτηκαν - και μάλιστα εύλογα - ισχυρότατα πλήγματα, διότι σε πολλές περιοχές, ακόμη και του Χριστιανικού κόσμου - διατήρησαν τις ξεπερασμένες αρχές της πατριαρχικής κοινωνίας. Αυτό έδωσε το πρόσχημα στις λεγόμενες φεμινίστριες, να ξεπεράσουν τα όρια της υπερβολής και να θεωρήσουν το γάμο σαν εξακολούθηση της γυναικείας δουλείας. Επιπροσθέτως, οι σύγχρονες πολιτικές και κοινωνικές τάσεις, απέσπασαν από την οικογένεια τον μορφωτικό, τον παιδαγωγικό και ψυχαγωγικό ρόλο που μέχρι το ήμισυ του περασμένου αιώ- να ήταν καθοριστικής σημασίας, για τη διάπλαση του πνευματικού και ψυχικού ήθους των παιδιών. Πόσα παιδιά σήμερα γαλουχούνται με παραμύθια της γιαγιάς; Γαλουχούνται με τα τέρατα, τούς δράκους και τούς δαίμονες, που σαν δήθεν παιδικές ταινίες προβάλλουν οι κινηματογράφοι, η τεχνολογία και το διαδίκτυο. Στέκω περισσότερο στο τελευταίο. Έχω παρατηρήσει οικογένειες, να έχουν βουλώσει τ' αυτιά τους με κάποιο ηλεκτρονικό κουμπί και να «συνομιλούν», γονείς και παιδιά, με κάποια συσκευή αλλά όχι μεταξύ τους. Τέλος, η Ελληνική Βουλή, για να προσαρμοσθεί στην καταρρέουσα ηθικά και πολιτικά Ευρώπη, ψήφισε ένα νομοσχέδιο πού μελλοντικά θα γίνει πρόξενος δεινών. Περισσότερο γι' αυτούς πού αφορά. Ουσιαστικά ο άκοσμος πολιτικός κόσμος άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Αυτοί πού έχουν περισσότερες προοπτικές ζωής, θα δουν σημεία και τέρατα. Πολλοί καλόγνωμοι άνθρωποι φοβούνται ότι κάποιοι μεθοδικά προσπαθούν να βάλουν ταφόπλακα στον θεσμό της οικογένειας. Το βλέπουμε ήδη. Αλλά η ιστορία του μέλλοντος θα δείξει ότι ταφόπλακα θα βάλουν στον εαυτό τους. Η οικογένεια θα ξανανθίσει και θα καρποφορήσει, γιατί χωρίς αυτή η ζωή θα σβήσει. Η κοινωνία μπορεί να κάνει εγκλήματα, αλλά ποτέ ως σύνολο δεν αυτοκτονεί. Ιστοσελίδα του συγγραφέως: www.sarantoskargakos.gr * Από το περιοδικό «Εκ βαθέων», Ενορίας Αγίου Γεωργίου Γιαννιτσών, Τεύχος 24 ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ Σας συνιστούμε να προμηθευτείτε το νέο μας βιβλίο. Απευθυνθείτε στην Έκθεση Βιβλίων του Ι. Ναού Αγίου Θεράποντα ή για ταχυδρομική αποστολή, στη διεύθυνση του περιοδικού μας. Μια καλοκαιρινή συνάντηση με τους Φοιτητές της Ενορίας μας, 15για έναν καφέ και λίγη συζήτηση (27/7/2016).

[close]

Comments

no comments yet