Genç Kal 2016 Sayı:3

 

Embed or link this publication

Description

Kartal Anadolu Lisesi Genç Kal dergisi

Popular Pages


p. 1

GENÇKAL Mevlana ve Yıl: 2016 Sayı: 3 KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ “EVE KESTİRMEDEN GİDEN ADAM”: Ernest HEMİNGWAY İlahi Aşk Feminizm Üzerine Yahya Kemal’le YOLCULUK #Şiir Kartal Anadolu Lisesinde Günümüz Yerli Sineması ve Fatih Akın

[close]

p. 2

KARTAL ANADOLU LİSESİ Adına İmtiyaz Sahibi Ömer PERÇİN Okul Müdürü Yayın Yönetmeni İhsan BÜYÜKÇOLAK Yayın Kurulu Ayhan ÇELEBİ Serkan ZENGİN Gülsüm AKIN Pelin YILMAZ AYAN Selda YERLİKAYA Fikret TAY Seçici Kurul Harun F. KARAGÜLLE Muhammet Emin ANIK Elif DURDU Ezgi AKTAŞ Berfin UĞURLU Yağmur BOZKURT Okul Aile Birliği Songül SAK Grafik-Tasarım ve Baskı: GENÇKAL KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ Yıl: 2016 Sayı: 3 03 ��������������������������������������������������������������������������� Editör’den / İhsan BÜYÜKÇOLAK 04 ����������������������������������������������������������������� Başyazı / Ömer PERÇİN (Okul Müdürü) 05 ����������������������������������������������������������������������������� Gözyaşı / Hatice Duygu ÖZMEN 07 ������������������������������������������������������������������������ Düzen (şiir) / Abdurrahman VARAL 08..............................”Eve Kestirmeden Giden Adam”: E. HEMİNGWAY / Z. AVCI 09 ����������������������������������������������������������Mavi Kadar Sonsuz / Şevval KÜÇÜKBULUT 09 �����������������������������������������������������������������������������������������Kurtuluş (şiir) / Aslı ÜNLÜ 10 ���������������������������������������������������İbrahim ERKAL ile Söyleşi / Alican YÜCEBIYIK 11...................................Gezi Günlüğü – Udens College Öğrenci Değişim Programı 12 ������������������������������������������������������������������Muhasebe (şiir) / Abdurrahman VARAL 13..................................Yeryüzüne Sağanak Sağanak İnen Kimsesizlik / Tuğba KOÇ 13 �����������������������������������������������������������������������������Zihinden Kovulmak / Tuğba KOÇ 14 ����������������������������������������������������������������������Mevlana ve İlahi Aşk / Buse TUNCER 14 ����������������������������������������������������������������������������������� Çevrecilikle Kurulan Köprüler 15 �����������������������������������������������������������������������������Var Olamamak / Ayyüce SEVİNÇ 16......................................Günümüz Yerli Sineması ve Fatih AKIN / Kübra GÜNEY 17 �����������������������������������������������������������������������������������������The Piano / Kübra GÜNEY 18 ������������������������������������������������������������������������������������������������ O (şiir) / Zeynep AVCI 19 ���������������������������������������������������������������������������������Feminizm Üzerine / Aslı ÜNLÜ 20 �������������������������������������������� Mutsuz İnsanlar, Mutlu Fotoğraflar / Özge AKTÜRK 21 �����������������������������������������������������������������������Necati / Harun Furkan KARAGÜLLE 22 ��������������������������������������������������������������������������������������Yağmur (şiir) / Zeynep AVCI 22 ��������������������������������������������������������������Kasvetimden (şiir) / Muhammet BALTACI 22 ����������������������������������������������������������������Sarmaşıklar (şiir) / Muhammet BALTACI 23 ������������������������������������������������������������������������������������������Anne (şiir) / Zeynep AVCI 24 ���������������������������������������������Düşmanın Son Nefesiydik Biz (şiir) / Özlem YAZICI 25 ����������������������������������������������������������������������������������������������Kayıp (şiir) / Aslı ÜNLÜ 26 ������������������������������������������������������������������������������������������Babama (şiir) / Aslı ÜNLÜ 27....................................Eskisinden Çok Daha Güzel (şiir) / H. Kubilay ÖZDEMİR 27 �������������������������������������������������������������������������Yokluğunda / H. Kubilay ÖZDEMİR 28............................Sonsuz Mutluluktan Sonsuz Karanlığa / H. Kubilay ÖZDEMİR 28 ����������������������������������������������� beden içi atmosferi soluşlar- (şiir) / Gamze TEMEL 29 �������������������������������������������������������������� geçilmez miydi es?- (şiir) / Gamze TEMEL 29 ��������������������������������������������������������������������������������� Sabaha Karşı (şiir) / Aslı ÜNLÜ 30............................. -yetişemeyişlerdeydim bir zaman diliminde (şiir) / G. TEMEL 31....................................... isimsiz şiirler I, II, III, IV (şiir) / Berfin Zelal ALTINTAŞ 32...............................Eminsiz İddialar Bülteni (şiir) / Harun Furkan KARAGÜLLE 32 ���������������������������������������������������������� Pinhan- (şiir) / Harun Furkan KARAGÜLLE 33..........................Kanıksanmış Anımsamalar (şiir) / Harun Furkan KARAGÜLLE 34 ������������������������������������������������������������������������������������ Sadece On Altı / İrem TATAR 36 ���������������������������������������������������������������������� Bir Yudum Boşluk (şiir) / Halil ÜNAL 36 ������������������������������������������ Zihnimize Fısıldayan Adamlar ve İnanılmaz Tespitleri 37 �������������������������������������������������������������Zafer Silah ile Kazanılmaz / Özlem YAZICI 37 ������������������������������������������������������������������Aç Gözünü (şiir) / Zeynep Sare GİRGİN 38 �������������������������������������������������������������������������������������������� Gelibolu / Hazal TURNA 40 �������������������������������������������������������������������������Hollanda / Dolunay KARADUMAN 42 �������������������������������������������������������������������Platon’un Bir Sözü Üzerine / İlknur TAŞ 43 �������������������������������������������������������������������������������������������������”Etkinliklerimiz”den… KARTAL ANADOLU LİSESİ Halitpaşa Cd. Bahçetepe Sk. No:3 Atalar - Kartal / İstanbul Tel.: (0216) 306 61 13 Fax : (0216) 387 34 75 www.servetmatbaacilik.com İletişim Kartal Anadolu Lisesi Denizer Cd. Karabük Sk. No:10 Cevizli - Kartal / İST. Tel: 0216 352 11 05 Faks: 0216 305 64 36 www.kartalanadolu.meb.k12.tr * Tüm yayın hakları Kartal Anadolu Lisesi Müdürlüğüne ve yazarlara ait olup yazılar izinsiz yayınlanamaz. * Reklamların sorumluluğu firmalara, yazılardaki görüşler yazarlarına aittir. 2 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 3

buyukcolakihsan@hotmail.com EDİTÖRDEN Değerli Okuyucularımız, Edebiyat, hayattan kopuk, hayalleri gerçekliğin yerine oturtmaya çalışan bir uğraşı değildir. Tam tersine, üretildiği dönemin zihniyetini yansıtır yani en hayali anlatımlarında, en kurgusal hikâyelerinde, en sıra dışı dizelerinde bile yaşanan hayatın izlerini taşır. Bu bağlamda, dergimizin bu sayısında yer alan şiirler, hikâyeler ve denemeler de öğrencilerimizin duygu dünyalarını, hayata bakışlarını yansıtan birer belge niteliğinde. Öyleyse gençliği ve bu gençleri anlamak adına, yazdıklarını okumak ve anlamaya çalışmak da bir o kadar önemli ve gerekli diyoruz. Bir yılın sonunda, GENÇKAL’ın bu üçüncü sayısıyla yine birlikteyiz; sevdiğini görmeye giden bir âşığın heyecanı ve endişesi içinde. Öyle ya, insan sevdiğine eli boş gitmez. Bir yandan da getirdiklerinin beğenilip beğenilmeyeceği endişesi sarar âşığı. Getirdikleri sevdiğini sevindirsin ister âşık. Biz de öyleyiz. Gönül bahçesinde yetiştirdiğimiz en güzel çiçeklerimizi sizler için derleyip bu buketi oluşturduk. İsteriz ki beğenesiniz. Birbirinden güzel yazı ve şiirlerle dopdolu bu sayımız da. Ama daha çok da şiir ağırlıklı bir sayı oldu. Hatice Duygu Özmen, Tuğba Koç, Harun Furkan Karagülle öyküleriyle; Aslı Ünlü, Gamze Temel, Zeynep Avcı, H. Kubilay Özdemir, Muhammet Baltacı, Harun Furkan Karagülle, Halil Ünal, Abdurrahman Varal Zeynep Sare Girgin ve Berfin Zelal Altıntaş şiirleriyle; Şevval Küçükbulut, İlknur Taş, Tuğba Koç, Buse Tuncer, Aslı Ünlü, Ayyüce Sevinç ve Özlem Yazıcı denemeleriyle; Kübra Güney sinema üzerine yazılarıyla ve İrem Tatar yazı ve fotoğraflarıyla dergimize katkıda bulunanlardan. Bunun yanı sıra, Sn. İbrahim Erkal’la müziği üzerine kısa bir söyleşi gerçekleştirdi Alican Yücebıyık. Gelibolu ve Hollanda gezi izlenimleri, Çanakkale temalı yazı, şiir ve karakalem resim çalışmalarıyla daha bir zenginleşti dergimiz. Bu sayımızda da gerek toplum hizmeti gerekse kulüp etkinliği olarak gerçekleştirdiğimiz sosyal ve kültürel faaliyetlerden sizleri haberdar etmek istedik. Çünkü güzellikler, paylaşıldıkça daha bir anlamlı oluyor. Sözün özü, yine emek dolu bir çalışmanın ürünü bu dergi. Öyle mükemmel yazı ve şiirler olmasa da taşıdıkları heyecanı yansıtan samimi yazı ve şiirler. Onları bu samimiyetleri ve cesaretlerinden dolayı tebrik ediyorum. Sizlerin desteğinizin de daha iyiye doğru gitmek için ihtiyaç duyduğumuz en önemli motivasyon kaynağımız olduğunu bilmenizi isterim. İyi + doğru + güzel çizgisinde GENÇKAL’ın yeni sayılarında da birlikte olabilmek dileğiyle... GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 3 İhsan BÜYÜKÇOLAK

[close]

p. 4

Sevgili Öğrencilerim, Değerli Öğretmenlerim, Kıymetli Velilerim, G ençKAL adı ile çıkardığımız; eğitim, bilim ve kültür içerikli dergimizin üçüncü sayısında yine sizlerle birlikteyiz. Dergimizin okulumuz adına güzelliklere vesile olmasını, birlik, beraberlik ve kardeşliğimize katkı sağlamasını yürekten arzu ederim. Bizler bir insanı yaşatmanın bütün insanlığa can vermek olduğunu bildiren, insanları yok etmekle değil, yaşatmakla mükellef kılan bir kültürün müntesipleriyiz. Masum bir insanın canına kıymanın bütün insanlığı öldürmeye eşdeğer olduğunu duyuran inanç sisteminin yolcularıyız. İnandığımız bütün değerler bize gösteriyor ki hiçbir dünyevi hırs, çıkar ve ideoloji, bir insanı yaşatmaktan daha değerli olamaz. Cehaletin, bağnazlığın, kör taassubun zincirlerini kırarak; dilleri, renkleri, gelenek ve görenekleri farklı olmasına rağmen ‘iyilik ve takvada yardımlaşanlardan olmak şiarımızdır. Bu ülkenin insanları olarak, inancımızdan ve geleneklerimizden devraldığımız kardeşlik mirasını yüzyıllarca yaşattık. Asırlarca yeryüzünün muhtelif coğrafyalarında bu kardeşlik anlayışını diri tutarak bu günlere geldik. Dünyevi çıkarların, güç mücadeleleri nin, bu örnek toplumu zedelemesine fırsat tanımadık. Etnik, siyasi, mezhep ve meşrep farklılıklarımız bir ayrılık ve fitne unsuru değil önemli bir zenginlik kaynağı oldu. Dün olduğu gibi bugün de nice mazlum, mağdur ve masum milletlerin, coğrafyaların ümidi olamaya devam etmek ana hedeflerimizden olmalıdır. Yaşanan bazı müessif hadiseler sebebiyle, kardeşlik duygularımızın ve gönüllerimizin onulmaz yaralar almasına izin vermemeliyiz. Yüzlerce yıldır gönülleri bir, zihinleri bir, gayeleri bir kardeşlerin arasına ayrılık - gayrılık tohumları atılmasına asla müsaade etmemeliyiz. Birbirine muhabbet, samimiyet, ünsiyet beslemesi gereken gönüller, hırs, menfaat, bencillik, kin ve intikam ateşiyle kavrulmamalıdır. Yüreklerimizi dağlayacak, birlik ve dirliğimizi bozacak fitne ve fesat ateşleri körüklenmemelidir. Gün, birbirimize kenetlenme günüdür. Gün, kardeşliğimizi perçinleme günüdür. Gün, birbirimizin gözyaşına ortak olma günüdür. Gün, vahşete ve teröre karşı uyanık olma günüdür. Gün dayanışma günüdür. Gün birlik günüdür. Milletimiz geçmişte olduğu gibi bugün de bütün bu badireleri sebatla, metanetle, sağduyu ile aşacaktır. Biliyor ve inanıyoruz ki tarih boyunca yaşattığımız yüce değerler etrafında kenetlendiğimiz müddetçe hiçbir güç birliğimizi dirliğimizi ve huzurumuzu bozamayacaktır. Varlık sebebimiz, her şeyden önce Hakkı tanımak, O’na tabi olmak ve yaratılış amacımıza uygun bir hayat sürmektir. Bu yol, yolcusunu selamete, huzura ve felaha ulaştırır. Öyleyse Rabbimize, kendimize ve bütün yaratılmışlara karşı sorumluluk bilinciyle hareket etmek asli görevimizdir. Ne acıdır ki insanlık ailesinin ortak bahçesi olan dünyada, kendisinden başka kimseye hayat hakkı tanımayanlar, mazlum ve masum canlara acımasızca kıymaktadır. İnsanca yaşamaya, hasret kalmış nice mağdurlar evinden, yurdundan hatta canından olmaktadır. Eskiden denizler kirlenir, ölü balıklar vururdu kıyıya. Şimdi insanlık, medeniyet, vicdanlar, kalpler kirlenmiş; ölü çocuklar vuruyor kıyıya... Sorumsuzluğun sebep olduğu acının en derin örnekleri başta İslam dünyası olmak üzere, birçok bölgede yaşanmaktadır. Bu zulme dur diyecek, zalimlere haddini bildirecek adil bir güce ihtiyaç olduğu ayan beyan ortadadır. Daha önce dünyaya adalet dağıtan geleneğin temsilcileri olarak, bu görevi bizim üstlenmemizden daha doğal ne olabilir. Hiçbir güç bizi bu yoldan saptırmamalı, hakkı tutup kaldırma azim ve gayretimiz kaybolmamalıdır. İstiklal şairimiz Mehmet Akif ERSOY’un dediği gibi; Zulmü alkışlayamam, zalimi asla sevemem; Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem. Biri ecdadıma saldırdı mı, hatta boğarım! ... -Boğamazsın ki! -Hiç olmazsa yanımdan kovarım. Üç buçuk soysuzun ardından zağarlık yapamam; Hele hak namına haksızlığa ölsem tapamam. Doğduğumdan beridir, aşığım istiklale; Bana hiç tasmalık etmiş değil altın lale! Yumuşak başlı isem, kim dedi uysal koyunum? Kesilir belki, fakat çekmeye gelmez boyunum! Kanayan bir yara gördüm mü yanar ta ciğerim, Onu dindirmek için kamçı yerim, çifte yerim! Adam aldırmada geç git! , diyemem aldırırım. Çiğnerim, çiğnenirim, hakkı tutar kaldırırım! demeli ve bu ideal ile geleceğe yürümeliyiz. Mutlu bir yaşam sürmeniz ümidiyle hepinize sağlık, afiyet ve üstün başarılar temenni eder, dergimizin üçüncü sayısının hayırlara vesile olmasını dilerim. Nisan 2016 Ömer PERÇİN Kartal Anadolu Lisesi Müdürü 4 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 5

Hatice Duygu ÖZMEN K GÖZYAŞI içime çekmek istediğimde yanımda olan, yaralarımı elleriyle tamir eden, acı çektiğimde merhem bulup şifa veren, ne yaparsam yapayım, ne hata işlersem işleyeyim beni sabırla dinleyen. Yine o idi. Ya da dosttu. Ya da kardeş, sevinç, mutluluk, kaygı, üzüntü, acı, gözyaşı… Her şeydi. Ruhuma şifa veren bu sessizlikti işte. Uzuvlarıma kadardı. Biri gelip de alacak olsa bu sessizliği, ruhum ölecek gibi… Düşünceler beynimi kemirirken dikkatimi, bir kedinin uzaktan gelen sesi çekti. Ses çok derinlerden bir yerden geliyordu. Kulaklarımı sesin geldiği yere doğru, duyabilmek için iyice açtım. Fakat o kadar zordu ki duymak… Soğuktan hissedemediğim bacaklarımı hareket ettirmek için beynime komut veriyordum. Fakat artık ne kadar durduysam bacağımı zar zor hareket ettirebildim. Burası düz, loş bir sokaktı. Yürürken geçtiğim yerlere dikkatle bakıyordum. Belki kedi üşüyordur da sesi az çıkıyordur diye. Ama göremiyordu gözlerim. Esen rüzgâr ıslak saçlarımı gözlerimin önüne itiyor ve ben ne kadar uğraşırsam uğraşayım, saçlarım yeniden gözlerimin önüne düşüyordu. Bir de kar vardı tabii. Ben alışıktım soğuğa. Ama küçük bir kedi ne bu soğuğa ne de şiddetli yağan kara dayanırdı. İçimi bir huzursuzluk kapladı. Aynı zamanda bir telaş… Bu duruma ayaklarım da eşlik etti ve koşar adımlarla ilerlemeye devam ettim. Ses git gide yaklaşıyordu fakat acı çeken bir sesti bu. Kalbimde bir sızı hissettim. Bir insan nasıl kendi acı çekerken canı yanmaz da hiç görmediği bir canlının acı çekmesine canı yanabilir? Adımlarımın hızlanmasıyla nefesim iyice daralırken elim, kalbime gitti. Ciğerlerim nefes için isyan ederken ben, aldırmadan o kediye doğru koşuyordum. Sanki bir melek kulağıma fısıldamıştı gitmem için. O kediyi bulmam için… Tökezledim bir an. Yere düşecektim neredeyse. Soluk soluğa kalmıştım. Nefeslerimin ardı arkası kesilmiyor, bıçak gibi kalbime saplanıyordu. Sanki kalbiniz sökülmüştü, damarlarınız tıkanmıştı, kalp atmayı unutmuştu. Çok yüklenmiştim kendime. Biraz ileri geri yavaş bir şekilde yürüdüm ve nefesimi düzene sokmaya çalıştım. Kedi sesi şimdi daha yakından geliyordu. Yaklaşmıştım demek ki… İleride iki çöp tenekesi vardı. Boştu içleri. Normaldi tabii. Benim gibi… On adım sonra çöp tenekelerinin yanına vardım. Şimdi ses daha net geliyordu. Çöp tenekelerinin kapakları kapalıydı. Ki kedi, bunların içerisinde olamazdı zaten. Uzun bir miyavlama sesi geldi kulağıma. Uzun ve acı dolu bir iç çekişi gibiydi. Yüreğim burkuldu. İçimden bir şey akmıştı adeta. ar, bulutundan kopmak istemezmiş gibi yavaş yavaş yere süzülürken gözlerim, denizin yakıcı asiliğine takıldı. Sanki bir şeyden hıncını almak istermiş gibi kıyıya vuruyordu kendini. Çığlığı kulaklarımı delip geçiyor, ürpermeme neden oluyordu. Sahi, neydi denizin düşmanlığı? Kimeydi? Hangi nedendir, Ay’ın çarşaf misali üzerine örtündüğü bu güzel kış gecesinde onu çığlık çığlığa bırakan? Gecenin o güzelliğini yıkabilecek güçte olan? Düşüncelerimden, kıyıya varmak üzere olan bir tekneyi görerek ayrıldım. Hiç hoşlanmamıştım bu tekneden. Işıkları, hem gözümü alıyor hem de Ay’ın güzelliğini örterek ahengi bozuyordu. Bakışlarımı tekneden ayırdım, yavaşça yerimden doğruldum. Önce bir tökezledim tabii, saatlerdir oturuyordum bu koca ağacın altında. Yavaş bir şekilde yürümeye başladım. Bana inat kar, şiddetini artırmış, önümü görmemi zorlaştırıyordu. Aldırmadım, böylesi daha güzeldi. Gecem, daha bir güzel oluyordu. Ayların, haftaların, günlerin, saatlerin, dakikaların, saniyelerin benim için bir önemi yoktu. Hayatım, bir filmin tekrar tekrar izlenmesi gibiydi. Ya da bir kitabı defalarca okumak… Her günüm birbirinin kopyasıydı. Aynı olaylar ve aynı ruh hâli. Yine ve yeniden. Aşinası olduğum; loş, soğuk, karanlık, bir o kadar da ıssız olan bu boş sokağa geldiğimi fark edince adımlarımı durdurdum. Bıraktığım gibiydi. Aynı sessizlik, aynı karanlık, aynı boşluk… Güzeldi burası. Bir kere ışık nedir bilinmezdi buralarda. Yakıcı soğuk nefes almama engel oluyor, ciğerlerimi sökecek şiddette esiyordu. Buna inat ben hâlâ dikiliyordum sokağın başında. Vücudum her ne kadar sıcağı istese de ruhum, soğuğu istiyordu. Ayaklarımla anlaşmışlardı sanki. Duruyordum. Sanki birisi sizi yere çivilemişti de hareket etmenize imkân yok gibiydi. Ya da daha güzeli, size zarar vereceğini bile bile bir şeyi körü körüne istemekti. Aslında düşününce içinize işleyen bir his benliğinizde hayat bulurken yaşamak o kadar da zor değil. Benim için sessizlikti bu tanım. Sessizlik… İçime işlemişti. Bir nevi annemdi. Üşüdüğümde, ağladığımda, kendimi çaresiz hissettiğimde, mutluluğumda, tebessüm ettiğimde, yalnız kaldığımda, yere düşüp dizlerim kanadığında, kendimi kötü hissettiğimde, bir omuz aradığımda, masal dinlemek istediğimde, elimden tutacak birine ihtiyacım olduğunda ya da kalbim paramparça olduğunda… Kollarını açıp, beni sarıp sarmalayan o idi. Babamdı. Kafamı boynuna gömüp güven kokusunu GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 5

[close]

p. 6

Ç aresizdim o an. Çaresizlik; damarlarımı birbirine bağlamış, ciğerlerimden gelen nefesi kesmiş, kalbime bir ok fırlatıp atmasını engellemiş, bu soğuk kış gecesinin aksine, cehennem ateşinin içine atmıştı beni. Miyavlama sesi kesildi bir anda. Atmayı unutan kalbim bir de beni korku ateşine fırlatmıştı. Bulamıyordum kediyi. Sanki ateşin içinde kavruluyorsunuz, bir adım ötenizde serinlik var. Oraya gitmeye çalışıyorsunuz fakat o tek adım atmaya gücünüz yetmiyor, ayaklarınız hareket etmeyi unutmuş. Sanki felçmişsiniz. Huzuru görüyorsunuz fakat ulaşamıyorsunuz. Öldüğünü düşündüm bir an kedinin. Neyse ki bir miyavlama sesi daha geldi. O an o kadar rahatlamıştım ki sanki içime su atılmış da sıcağı unutuvermişim hissiyatı vardı bende. Işık çok azdı. Ama çöp tenekesinin biraz ilerisinde küçük bir ağaç vardı. Çok görünmese de varlığı anlaşılabilecek kadar belirgindi. Kedi sanırım oradaydı. Evet, oradaydı. Ağacın yanına yaklaştıkça görüntü daha belirgin ve daha anlaşılır oluyordu. Bu, bir evin odalarını karanlıkta yürüyecek kadar ezbere bilmek gibiydi. Öne atıldım hemen. Ağacın önüne geldim ve gözlerimi dallarında gezdirmeye başladım. Yaprakları hiç yoktu ağacın. Zaten tek tük ağaçlar vardı burada. İnce dalları vardı ağaçların. Kışın da yaprakları döküldü mü çırılçıplak olurdu her biri. Gözlerim, istediğini ararken ayaklarımı yere vuruyor, ellerimi birbirine çarpıyordum, dikkatini çekmek istercesine. Zorluk çeksem de dalların arasında kediyi gördüm. Gözleri kapalıydı ama gözleri uyuduğundan veya dinlendiğinden değil acıdan kapalıydı. Ağacın kenarlarından tutunup kendime oturacak bir dal bulmaya çalıştım. Gözüme sağlam bir dal kestirip ilk önce bir bacağımı sonra diğer bacağımı attım ve bakışlarımı diğer dallara çevirdim. Bu dallar pek de sağlam değildi. Kedi, sadece iki dal yukarıdaydı. Oturduğum yerden kediyi alırdım mutlaka fakat aşağıyı boylamamız da pek uzun sürmezdi. Oturduğum daldan ellerimle destek aldım ve bir üst dala çıkabildim. Şimdi çok daha rahat alabilirdim kediyi. Ellerimi ona doğru uzattım önce, sonra başını okşamaya başladım. Ürkmesin diye… Ellerim çok soğuktu. Hatta buz gibiydi. Gözleri hâlâ kapalıydı kedinin. Açamayacak kadar üşümüştü demek ki. Uzanıp aldım onu kucağıma. Tir tir titriyordu ellerimin arasında. Onun bir anneye, daha doğrusu sütünü verecek bir anneye ve sıcak bir yuvaya ihtiyacı vardı. Onun yeri dalların arasında değil de annesinin kolları arasında olmalıydı. Ellerim bir anda sıcakladı, içim gibi. Ben onu sevdikçe o bana daha çok sokuluyordu. Isınmaya çalışıyordu. Üzerimdeki ceketi ona sararak daha da ısıtmaya çalıştım. Üzerimde sadece siyah kısa kollu bir tişört kalmıştı. Miyavladı bir kere. Ve bir kere daha... Ama yapabileceğim tek şey ona sıcaklığımı vermekti. Daha yavruydu. Nerede ve nasıl yaşayacağını nereden bilebilirdi ki? Bir ağacın soğuk dalına tutunmuştu işte. Ben de öyleydim. Yalnızsak eğer, sevgiye açızdır. Güvenli bir kola, sığınacak bir limana, ağlayacak bir omuza ihtiyaç vardır her zaman. Şu an o kadar zor ki… Elinizde ölmek üzere olan bir hayvan var ve siz sadece bakıyorsunuz. Bu, şifası olmayan bir hastalık, dermanı olmayan bir dertti adeta. Ellerimin üzerinde bir ıslaklık hissettim. Gözyaşıydı bu. Uzun zamandır tadından uzak kaldığınız bir tatlı gibiydi bu his benim için. Çünkü benim gözlerimden kolay kolay firar etmez gözyaşları. Benim çaresizliğimin kanıtıydı gözyaşları… Birer birer, yavaş yavaş süzülürdü boynuma doğru. Hıçkırıklarım, ona eşlik eder ve tekrar yankılarla geri dönerdi bana. Gözyaşlarım, gözlerimden boynuma doğru bir rota izlerken elimde bir sızı hissettim. Ufak bir inilti çıktı ağzımdan. Kucağımdaki kedi patisini elime atmış, sanki yardım istermişçesine tırnaklarını derime batırıyordu. Hafif bir tebessüm belirdi dudaklarımda. Gözlerimi kapattım. Ve ölümün beraberinde getirdiği o muazzam acıyı hissetmeye çalıştım. Bu acı hiç bitmesin istiyordum. Biterse ölüm gelirdi çünkü. Son bir acı çekiş ve… Acının yok oluşu… Ağızdan oluk oluk akan kanın ellerimi boyaması ve ellerimdeki sızının yok oluşu… Duran bir nefes… Bir hayatın sonu… Sarılan bir çift kol… Ve sessiz bir çığlık… Yanaklardan dökülen çaresiz gözyaşları… 6 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 7

Abdurrahman VARAL - DÜZEN İnsan ettiğini bulur, ettiği her ne ise Asla saygı göremezsin gururun yerde ise Allah kuluna yardım eder, o kulu darda ise Muhakkak bir düzen var, muhakkak bu dünyada Gündüz geceyi doğurur, gece ise gündüzü Kış ilkbaharı aratır, ilkbahar ise güzü Dayanıp da sabredenin mutlaka güler yüzü Muhakkak bir düzen var, muhakkak bu dünyada Ay hep dünyaya bakıyor, dünya ise güneşe İnsan ölüye dönüşür, hayvanlar ise leşe Canını verir insanlar bir kutlu “diriliş”e Muhakkak bir düzen var, muhakkak bu dünyada Para ismi yüceltir de kalbi yere batırır Gençken yaşamayı, yaşlı iken zulmü tattırır Canlıyken güzel yaşatır, ölüyken tek yatırır Muhakkak bir düzen var, muhakkak bu dünyada Karınca kışın yer ama yaz boyunca çalışır Asıl düzen budur, insanlar tersine alışır Belki bir gün insanlar karıncadan örnek alır Muhakkak bir düzen var, muhakkak bu dünyada Bu güzel dünyada harika olaylar yer alır Bu harika olaylarda elbet düzen aranır Bulan insanın dilinde hep şu söz tekrarlanır: Muhakkak bir düzen var, muhakkak bu dünyada GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 7

[close]

p. 8

Zeynep AVCI “ Eve Kestirmeden Giden Adam”: E Ernest HEMİNGWAY ve kestirmeden giden adam. Nobel ödüllü ABD’li yazar William Faulkner böyle tanımlamıştı Hemingway’i. Nedeni ise 2 Temmuz 1961’de karısının bodruma kilitlediği, o çok sevdiği çiftelerinden birini alıp şakağına dayamasıyla Robert Jordan’ı, Maria’yı ve Frederic Henry’i yetim bırakmasıdır. Hemingway soyadını taşıyanlar hayata itelenmeden başlıyor olacak ki daha zamanları dolmadan oyundan çekilme kararı alıyorlar, tıpkı sahaya tezahüratlarla çıkan futbolcunun yuhalamalarla kulübeye geri dönmesi gibi. Adını babası ve amcasından alan Ernest Miller Hemingway 21 Temmuz 1899 tarihinde beş çocuklu bir ailenin iki erkek çocuğundan birisi olarak ABD’de doğar. Nedense annesi bir gece aldanarak kadın gömleği giydirir ona. Saçını da o dönemin kızları gibi kestirip komşularına Ernestie diye tanıtır. Kim bilir belki de hayatı boyunca kendisinde hâkim olan maço ve baskınlık isteği çocukluğuna dayalıdır. Ernest, yerel muhabirlik yaparken 1.Dünya Savaşı da hızla ilerliyordu. 18 yaşında cepheye gönüllü olarak gitmek istese de bir göz kusuru nedeniyle Avrupa’da Kızılhaç ambulans şoförlüğüne başladı. O sırada yakınında bulunduğu cephede top patlamasıyla kendi yaralarına aldırış etmeden diğer yaralıları olay yerinden 150 m uzağa taşıdı. Böylece İtalya’da kahraman ilan ediliyor ve madalya ile ödüllendiriliyor. İlk savaşı -toplam 5 savaş görmüştür- kısa süren Hemingway sonrasında sayıları dördü bulacak eşlerinden ilkiyle evlenir. Bu sırada Paris’e taşınarak dönemin önde gelen sanatçılarıyla tanışma fırsatı bulur. Bunlardan en önemlisi de 1925’te bir barda tanıştıkları, hayatında kendini sürekli yetersiz hissetmiş, Amerikan edebiyatının mantosu konumundaki usta yazar F. Scott Fitzgerald’tır. Bu sıralarda Fitzgerald, Caz Devri’ni anlattığı ünlü romanı The Great Gatsby’i (Muhteşem Gatsby) kaleme alan geleceği parlak yazar; Hemingway ise tanınmayan ve yolun başında olan bir yazardır. Edebiyat tarihinin en inişli çıkışlı arkadaşlık ilişkilerinden birine sahiptirler. Hatta bu iniş çıkış Fitzgerald öldükten sonra bile devam etmiştir. Paris Bir Şenliktir adlı anıt kitabında Fitzgerald’ı kaçık, iktidarsız, boş ve kılıbık bir korkak olarak anlatmıştır. Ancak edebiyat dünyası Hemingway’i bu arkadaşlığa borçludur. The Great Gatsby’i okuyan yazar o kadar beğenmiştir ki bundan sonra roman yazmaya karar vermiştir. “Hayat hakkında yazabilmek için önce onu yaşaman gerekir.” diyen yazar hayatını öyle bir yaşamıştır ki 62 yıllık bu hayata beş savaş, dört otomobil kazası, iki uçak kazası ve bir yangın sığdıran yazarın en büyük problemi alkolizm oluyor. Okuyucularını kendine bağımlı ettiği gibi kendisi de dönemin ileri gelenlerinin yanına bir kadehle sokularak sonrasında içmeyi engelleyemeyip bağımlı hale gelmiştir. Alkole olduğu kadar ava ve boğa güreşlerine de ilgili olan yazar, boğa güreşi, dağcılık ve araba yarışı dışındakileri spor olarak görmemiştir. Ava olan ilgisini çocuklarına da aşılamış olacak ki oğlu Gregory keskin nişancıdır ve Afrika safarilerinde birçok hayvanı katletmiştir. “Bir keresinde 400 tavşan vurdum.’’ diyerek basına kendisini övmüştür. Son zamanlarında insanlar onu paranoyak olarak görmüştür. Çünkü kendisinin FBI tarafından takip edildiğini ve dikkat etmesi gerektiğini çevresine yansıtmıştır. Öldükten sonra anlaşılır ki 1940’ların başından itibaren J. Edgar Hoover tarafından Küba faaliyetleri nedeniyle takip edilmiştir. 8 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 9

- MAVİ KADAR SONSUZ İnsan bir renk olacaksa mavi olmalı. Gerektiğinde sonsuz, gerektiğinde cıvıl cıvıl, gerektiğinde umutlu. Her tonuyla uyum sağlamalı hayata, asla pes etmemeli. Başka renkler engel olmamalı hayallerine, tonlarının içerisinde umut barındırmasına. Gerekirse en açık tonuyla gökyüzü olmalı, bulutsuz… Uzaklaştırabilmeli bulutları mavisinden. Gerekirse denizlerin derini olmalı; masmavi, dalgalı, hırçın… İlla olacaksa mavi olmalı insan. Diğer bütün renklerin içinde tutamadığı her şeyi içinde kaçırmadan tutmalı. Gökyüzünün sonsuzluğunu, denizin sadeliğini, derinliğini içine hapseden renk, umudun rengini seçmeli. Bazen de en koyu tonuyla yalnız olmalı, yalnız kalmalı. Olacaksa sonsuz, mutlu, umutlu, yalnız, derin, asil olmalı; mavi olmalı… Şevval KÜÇÜKBULUT Benim de kendisini tanımamı sağlayan The Old Man and The Sea (Yaşlı Adam ve Deniz) romanı Pulitzer (1953) ve Nobel (1954) kazanınca konuşmasını kısa tutarak “Bir yazar için çok uzun konuştum. Yazar dediğin söylediklerini yazmalıdır. Konuşmamalıdır.’’ demiştir. Babasının intiharından ve savaşta gördüklerinden sonra ölüm üzerinde çok düşünmüş ve düşündüklerini yazıya aktarmış olan yazar, sık sık kendini öldürmekten bahsetmiş ve 1960’ta tedavi görmeye başlamıştır. Bu zamanda hafızasını yitirmeye başlamış ve korkularını hayatı boyunca ruhunun zindanına atıp kendini dik duran sur misali gösteren yazar, artık onları saklayamaz olmuş hatta senaryolarıyla dallandırmıştır. “Kendimi öldürmeyeyim diye hayvan ve balık avlamaya o kadar uzun zaman ayırıyorum ki…” diyen yazar 1928’de babasının yaptığı, 1996’da torununun yapacağı gibi 1961’de kendisini öldürmüştür. Bu bir intihar değildir. Çünkü intihar denildiğinde hayattan bıkkınlık zihnimizde belirirken kendini öldürmede süreci hızlandırmak için girişilen eylem akla gelmelidir. Sürecini hızlandıran yazar, romanlarında anlattığı amacı için her şeyi göze almış, dik başlı, korkusuz mizacından fersah fersah uzaktadır. “Zeki insanlarda mutluluk, en ender rastladığım şey.” Döneminin en güzel mutsuzlarından olan yazarın önünde düğmelerimi başından sonuna kadar ilikleyip eğiliyorum. - KURTULUŞ Geceyi bir tabloyu izler gibi seyrettim Bir siluetti sislerin ardındaki, Buğulu bir gölge, belli belirsiz Sevgiliyi aldatıştı sis, Çehreye dokunan bir buse Nasıl da kıskandım geceyi O bile öperken günün gelişini, Bazı sevgililer hiç hissedemezler yarin tenini… Gerçek aşktan yapılmaysa bu sevda eğer, Bir narin kabuk, dikkatli ol, Sen farkında olmadan yavaşça erir gider… Belki gece şanslı gibi görünür Sevgilinin teni, onun ödülüdür Baştan çıkartan kristallerin kızılı Fakat bu bir günah ve bir bedel Ya ne olurdu sevgilisinden uzak kalan, Cennete giderse eğer? Bir kurtuluştu bu meğer Aslı ÜNLÜ GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 9

[close]

p. 10

Alican YÜCEBIYIK Ülkemizin önemli Türk halk müziği sanatçılarından Sayın İbrahim Erkal ile Türk müziği ve müzisyenlik üzerine kısa bir söyleşi yaptık. Beğeneceğinizi umarım. “ ” İBRAHİM ERKAL İLE SÖYLEŞİ S ayın İbrahim Erkal, müzisyen olmaya nasıl karar verdiniz? Karar vermeme gerek kalmadı aslında. Babam klarnet çalardı, dedem gazelhandı. Ailede pek çok Kur’an oku yan vardı. Dolayısıyla küçük yaşta müzik ile haşır neşir oldum. Ailemin ve yakınlarımın da teşviki ile ilkokuldan itibaren müzik ile uğraşmaya başladım. Okuyuculuğunuz ve bestekârlığınızla kendinizi popüler müzik dünyamızın neresinde görüyorsunuz? Bu yıl 32. sanat yılımın içindeyim. Kendimi popüler müzik dünyasının çok önünde görmüyorum ama kuytu bölümünde de değilim. Şu anda çok çabuk tüketilen müziklerin arasında durgunluk devresinin geçmesini bekliyorum. Genel anlamda iyi bir yerde olduğumu düşünüyorum. Yaptığınız müziğin, doğduğunuz yer ve yaşadığınız hayatla bir bağlantısı var mı? Mutlaka. Ben küçükken televizyonumuz yoktu ama radyodan şarkılar dinleyip istek parçalar isterdim. Bunun yanında âşıklık geleneğine çok bağlıyım. Âşık Sümmani aile büyüklerimdendir. Halk ozanlarını dinleyerek büyüdüm. Örneğin yöremde “uşşak” makamı çok kullanıldığı için benden de çok uşşak eser çıkmıştır. Âşık müziğinden çok beslenmişimdir. Kısacası yöremin müziğimdeki etkisi çok büyüktür. Türk sanat müziği ve Türk halk müziği hakkındaki görüşlerinizi bizimle paylaşır mısınız? Aslında Türk sanat müziği ve Türk halk müziği, 60’lı yıllarda bölünmüş olan Türk müziğini oluşturmaktadır. Türk halk müziği, Türk müziğinin türkü formudur. Ben Türk sanat müziği ve Türk halk müziğinin ayrılmaz bir bütün olduğunu düşünüyorum. İki müziği ayırdılar, birbirine küstürdüler… En çok sevilen şarkınız olan “Canısı” nasıl ortaya çıktı? Bir hikâyesi var mı? Albümün yapımı bitmişti. O şarkı albümde yoktu. Çok basit sözleri ve müziği olan bir şarkıdır aslında “Canısı”. Çok üstünde durduğum ve emek verdiğim eserlerimden biri değildir. Bir anda oluştu. Anası, yavrusu diye düşünürken “ Can’dan öte ne olabilir?” fikriyle “Canısı” ortaya çıktı. Çaldık, klibini çektik ve bu şarkı hiç beklemezken Edirne’den Hakkâri’ye herkesin arabasına girdi. Benim için çok şaşırtıcıydı. Sizin tarzınıza yakın, beğendiğiniz sanatkârlar var mı? Eski zamanlardan sonra, günümüzde benim tarzıma yakın birini duymadım. İyi yorumcular var ama onlar da başkalarının taklidi… Kendine has yorumu olan ve kendi mutfağından beslenen 30 yıldır bilmiyorum. Bize son olarak neler söylemek istersiniz? Her insan, sevdiği mesleği yapmalıdır. Ve en önemlisi de çocuklarımızın yetenekleri küçük yaşta keşfedilmeli ve yönlendirilmelidir. Sayın İbrahim Erkal, bana zaman ayırdığınız ve sorularıma cevap verdiğiniz için teşekkür ederim. 10 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 11

3-10 KASIM 2015 KARTAL ANADOLU LİSESİ – UDENS COLLEGE ÖĞRENCİ DEĞİŞİM PROGRAMI Hollanda Udens College ile bu yıl 9. öğrenci değişim programımızı düzenliyoruz. Programın ilk ayağında 3-10 Kasım 2015 tarihleri arasında Hollanda’yı ziyaret ettik. İlk gün, öğrencilerimiz Hollandalı partnerleri ve aileleriyle buluştular. Udens College’de bir oryantasyon turu düzenlenerek okul tanıtımı yapıldı. 2. gün, 2. Dünya Savaşı sırasında, Almanya sınırında olması sebebiyle yanlışlıkla bombalanarak büyük oranda zarar görmüş olan Nijmegen şehrini ziyaret ettik. Burada kentin simgelerinden biri olan saat kulesine çıkarak muhteşem manzaranın fotoğraflarını çektik. Şehrin tarihi ve kültürel geçmişi hakkında bilgilendirildik. Sonrasında gruplara ayırdığımız öğrencilerimize şehrin haritasını ve tamamlamaları gereken beşer görev verip genel kültür, yabancı dil ve özgüvenlerinin desteklenmesi için keşif yapmalarını istedik. Görevleri tamamlamaları için tarihî yapıları incelemeleri, verilen adresleri bulmaları ve yerel halktan bilgi almaları gerekiyordu. Hepsi de başarılı bir şekilde görevlerinin üstesinden geldi. 3. gün, önce kuzeydeki Volendam adlı balıkçı kasabasını ziyaret ettik. Burada yöresel peynir yapımını ve geleneksel ahşap ayakkabı yapımını izledik. Son derece eğlenceli bir geziydi. 4. gün, Den Bosch şehrinde idik. Şehrin tarihî ve kültürel geçmişi ile ilgili bilgilendirildik. Tüm önemli yerlerini ziyaret ettik. St. John’s Katedrali’ni çevreleyen tarihî heykelleri inceledik. Ünlü Bosche Bolle tatlısını tattık. 5 ve 6. gün, öğrencilerimiz, Hollandalı aileleriyle birlikte hafta sonu geçirdiler. Günlük hayatları ve kültürleri ile ilgili bilgi sahibi oldular, bu iki kültürü kıyaslama şansı buldular. Öğretmenler, Hollandalı meslektaşlarıyla birlikte Brüksel’deki Avrupa Birliği Parlamentosu’nu ziyaret ettiler. Türk vatandaşların ağırlıklı yaşadığı Rotterdam şehrine gittiler. 7. gün, üçer kişilik 6 gruptan oluşan Türk öğrenciler, Hollanda ve Türkiye’yi mimari, turistik yerler, yeme içme, dinî ve millî bayramlar ve düğün gelenekleri bakımından ele alarak karşılaştırmalı birer sunum hazırladılar. Sunumu izleyen Hollandalı öğretmen ve öğrencilere ülkemiz hakkında detaylı bilgi verildi. Aynı günün akşamında, Kartal Anadolu Lisesi onuruna, veliler tarafından hazırlanan geleneksel Hollanda yemeklerinin sunulduğu, oldukça kalabalık bir veda yemeği düzenlendi. Bu yemekte tüm öğrenci, öğretmen ve veliler bir aradaydı. İngilizce Zümresi Daha sonra Amsterdam’daki dünyaca ünlü Rijksmuseum müzesini ziyaret ettik. Rembrant, Van Gogh gibi tanınmış ressamların eserlerini görüp Hollanda tarihi ve sanat geçmişi ile ilgili kapsamlı bilgi edinme şansını yakaladık. Kanalları ve kentin tarihî dokusunu, geleneksel mimarisini görebileceğimiz bir şehir turu yaptık. Aynı gün Amsterdam’da oynanacak Fenerbahçe – Ajax maçı nedeniyle çok sayıda Fenerbahçe taraftarının marşlar ve sloganlarla caddeleri doldurmuş olmaları da ayrı bir keyif kattı bu güne. GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 11 GEZİ GÜNLÜĞÜ

[close]

p. 12

Abdurrahman VARAL YERYÜZÜNE SAĞANAK SAĞANAK İNEN KİMSESİZLİK Tuğba KOÇ Dumura uğradım. Düşüncelerimin benliğimi yönetebildiğini idrak edebildiğim an dumura uğradım. Münzevi ruhumdaki merdümgiriz hallerimle yaşıyorum gerçeklikleri kavrayabildiğim ilk andan beri. Tıpkı ruhum gibi eski ve yıpranmış görünen bir bankta oturuyorum. Yaklaşık yarım saattir sağanak yağış var. Islanmamak için acele eden millete inat ayalarım ayyukta, ayaklarım çamurlu yolda dans ediyor. Başkalarının garip bakışları altında kalsam da bu durum pek de yeni sayılmaz. Demek istediğim biz insanız. Bakarız, düşünmeden konuşuruz, yargılarız ve hiçbir şey olmamış gibi yola devam ederiz. Bana bakanlar zaten soğuk bakışlarımla kesiştiklerinde hemen bakışlarını kaçırıveriyorlar. Sağanak yağıştan kaçan bir grup insan bulunduğum, kullanılamayacak kadar tahrip olmuş ara sokağa adım attıkları an yollarını değiştiriyorlar. Eh, bu da benim işime gelir. Ne kadar az insan, o kadar az sırtımı delecek bakış demek. Bu eski çocuk parkına en son yıllar önce geldiğimi hatırlıyorum. Bir daha asla buraya gelmeyeceğime dair kendime söz versem de mazoşist ruhumun kanımda çalkanmasına engel olamadım. En son buraya geldiğim gün defalarca kendimi öldürmüştüm. Ama umut kırıntılarıyla ruhum yeniden filizlenmişti her seferinde. Cebimdeki son umut kırıntısını çöpe attığım an bu eski -bir zamanlar en sevdiğim ve sürekli geldiğim yer olan- çocuk parkına çocukluğumu gömdüm. Ayağa kalktım. Çocukluğumun ne vaziyette olduğunu merak ediyorum. Mezarını sanki on - MUHASEBE Güzel görünmek için sen hep yüzünü boya Ben görünüşe bakmam, ne kiloya ne boya Bu hayatta konuşun, asla susmayın ama Bir gevezeden iyidir bana göre bir âmâ İster kalbimi istersen de gururumu kanat Kimisini kuş kimisini melek yapar kanat Duruma göre değiştim, bazen sağ bazen soldum Bana ikiyüzlü denince çiçek gibi soldum Ben üşüdüğüm zaman mevsim kış değil yazdı Ama isyan etmedim, kaderi Allah yazdı Koruması olmayan, bu hayatta çok ağlar Beni hep koruyordu çelikten güçlü ağlar Bana değer vermeyip vermediniz bir selam Elbet çok ağlarsınız okunduğunda selâ’m Şimdi gözyaşlarıyla, yatıyor yerde ölü’m Bana geldiği gibi size de gelir ölüm Önce sevmeyip sonra sevdiğiniz kişi bendim Ruhum göçüp giderken toprak olacak bendim Önceden bedenliydim, şimdi sadece ruhum Şu an burada değilim, bir yolculukta ruhum Artık bir mezarım var, sarıldım bin bir güle Hayatım bu kadarmış, haydi benden güle güle. 12 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 13

yıl değil de on saniye geçmiş gibi hatırlıyorum çocukluğumun: En sevdiğim renk olan vişneçürüğü rengindeki kaydırağın altı… Ve işte orada çocukluğumun hayaletiyle karşılaşıyorum, tam da tahmin ettiğim gibi. ”Sağanak…” diye fısıldıyor bana doğru, çok sevgili(!) maktulüm. Beynimin tozlu raflarında tuttuğum notları harıl harıl çevirmeye başlıyor ruhum. Sağanak…Sağanak… “Annem!..” diye geçiriyorum içimden. ”Annem bana hep böyle seslenirdi.” Uzun zamandır işlevini yerine getirmeyen ruhum bir işi başarıyla sonuçlandırmanın sevincini yaşarken dağıttığı tozlu rafları düzenliyor bir yandan da. Bense hatıralardan kaçmak için öldürdüğüm çocukluğumun derdindeyim. Annemin hayaletiyle yaşamaktan korktuğum için çocukluğumun hayaletiyle yaşamaya mahkûm kaldım anlaşılan. En azından annem en huzurlu ölümünü gerçekleştirdi. “Ünlü iş kadını Evrem Özdeniz, yağmurdan dolayı kayan bir arabanın altında kalıp ezilerek can verdi.” Tekrar ediyorum içimden bu cümleyi, belki de milyonuncu kez. Sanki bu cümle benimle beraber nefes alıyor ve acı çekiyor. Annemin hatıralarından kurtulmam çocukluğumu öldürmemle eş değerdi. Hoş, annemsiz geçen on yılı on yaşındaki minik bedenim kaldıramayınca tedavi gördüm akıl sağlığı merkezlerinde. Verdikleri tonlarca ilaç ve iğne bana annemi geri getiremedi. Bu yüzden adımdan nefret ettim. Annem en çok sağanak yağmur severdi. “Annemin hem kurtuluşuyum hem de lanetiyim.” diye düşündüm çoğu kez: “Babasız büyüyen annesinin laneti: ünlü iş kadını ve uzman psikolog Sağanak ÖZDENİZ…” “Annesinin korkarak sevdiği yağmurda boğulan yağmur damlası.” ZİHİNDEN KOVULMAK Tuğba KOÇ Düştüğüm kuyudan çıkamadığım her saniye benimle birlikte adım atıyor yabancı ayaklar. Yabancı ayaklar zihnimi ele geçirmek istiyor. Kuyudan çıkamayacağımı anladığım zaman, yabancı ellerin umut kırıntılarından zihnime ördüğüm kapımı tıklatmasına tekabül ediyordu. Kapıya gelen her insicamsız darbe başaramayacağımı haykırıyordu adeta. Ama yabancı el ve ayaklara sahip düşünceleri zihnime buyur edip pes ettiğimi göstermiş bulundum. Sonra yabancı düşüncelerin yüzüne hiç dikkat etmediğimi idrak ettim. Kafamı kaldırıp nihayetinde yabancı düşüncelerle yüzleşme şerefine nail oldum. Suratındaki ifadesizliğin yerini sinsi bir sırıtış aldı sonra. Güçlü elleriyle beni zihnimden kapı dışarı etti. Halbuki ben ucu bucağı bulunmayan zihnimi bu kör kuyuya taşıyabilmek için ne de çok uğraşmıştım! Zihnimden kovulmanın verdiği hissiyatla bitap düşen bedenim kuyunun en uç köşesine gitti. Pis zemini umursamadan yere uzandım. Bacaklarımı karnımla birleştirip aldığım cenin pozisyonunu sabit tuttum. “Bu kadar kolaymış demek.” diye düşündüm içimden. ”Yabancı düşüncelerin ruhu ele geçirmesi ve benliği kirletmesi ne kadar zahmetsizmiş meğerse.” GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 13

[close]

p. 14

MEVLANA ve İLAHİ AŞK Buse TUNCER Çağının ve yaşadığı coğrafyanın sınırlarını aşan Mevlana, düşünceleriyle insanlara sevgiyi, gerçek aşkı, hak ile hakikat yolunda örnek şahsiyet olmayı ve güzel ahlakı yaşayarak ilahi aşkı tattırmıştır. Mevlana yaradılışın özünü ve fani benliğinden yükselişini aşkta bulur. Mevlana, “Biz pergel gibiyiz. Bir ayağımız din üzerinde sağlamca durur, öteki ayağımız yetmiş iki milleti dolaşır.” sözüyle dini kaynaklara bağlılığını ifade ederek muhatabının tüm dünya insanlığı oluşuna vurgu yapar. İlk olarak Mevlana’nın söylemlerinin Allah aşkı ve vahdetivücut bağlamında anlam kazandığını bilmek gerekir. Onun içi sönmeyen bir ilahi aşkla donanmıştır. Ona göre tüm sanatların, işin gücün temeli aşktır. Bu aşk dış güzelliğe dayanan mecazi aşk değildir. Söylemleri tamamen tek bir varlığa yönelir ve Mevlana’ya göre onun varlığına karşın yok olmak gerekir. Aşk yolunun peygamber yolu olduğunu belirten Mevlana, “Aşksız yaşama ki ölü olmayasın; Aşkla öl ki diri olasın.” sözleriyle aşkın kişiyi ölümsüzleştirdiğini ifade eder. Mevlana’nın “İnsan gözdür, öte yanı deriden, etten başka bir şey değildir. Gözü neyi görürse değeri o kadardır insanın.” sözünde gözden ziyade kalp ve gönlü vurgular. Önemli olan kemik parçaları değil, onun içinde yatan cevherdir: gönüldür. İnsana aradığı şeye bakılarak değer biçilir. Ne gördüğümüz ve nasıl baktığımız mühimdir. Onun için Hakk’a bağlanan gönül muteberdir. Kalbimiz, kıskançlıklarımız, hırslarımız ancak ilahi aşkla arınır. Allah’ın tecellisi olan kul, kendi benliğinden sıyrılıp mutlak hakikat ile birleşecektir. Aşksız gönül olmaz. Aşk bir mutluluk, bazen çile, bazen ölüm sebebi... Bir gönülde aşk varsa bütün sevgiler yanar. Mevlana kişinin kendisini aşk ile keşfetmesini ister. Bu aşk, O’na ulaştıracaktır. Dış güzelliğe dayanan mecazi aşkları geçici bir heves olarak görür. Kişinin gerçek aşkı aramasına değinir. Bunu da şu sözleriyle açıklayabiliriz: “İnsan ile Allah arası bir deniz mesafesi ise, akıl bu denizde bir yüzücü, aşk ise bir gemidir. Yüzmek güzeldir ama uzun bir yolculuk için yeterli değildir. İnsan yüzerken yorulabilir ama gemiye binen hedefine ulaşır.” Sonuç olarak Mevlana’nın düşünceleri ve anlayışı dine, ilahi aşka dayanır. Bu aşk onu yakıp kavurmuştur. Aşksız geçen bir ömrü, ömür saymamıştır. “Ah mine’l aşk ve mine’l hâlâtihî...” ÇEVRECİLİKLE KURULAN KÖPRÜLER Türkiye ve Almanya Federal Cumhuriyeti’nin “Çevrecilikle Kurulan Köprüler” adı altında birlikte başlattığı bu projeye katılan on okuldan biriyiz. Türkiye çapında elde ettiğimiz başarılardan dolayı bu projede yer almaktan gurur duyuyoruz. Aralık 2015 tarihinde katıldığımız ve toplam dört gün süren bu seminer bizlere çevrecilik bilinci, gazetecilik ve blog yazma, en önemlisi ise kültürlerarası paylaşım hakkında çok şey kattı. Partner okulumuz olan Bodensee Gymnasium seminerde bizimle birlikteydi. Orada bulunduğumuz süre içerisinde birlikte birçok aktivite yaptık. Seminerin ilk üç gününü diğer okulun öğrencileri ile kaynaşmak ve çevrecilikle ilgili yeni bilgiler öğrenmek için kullandık. Örneğin, kasabanın sıcak su ihtiyacını karşılamak amacıyla kurulan bir fabrikanın nasıl çalıştığını ve bu fabrikanın sadece sıcak su sağlamadığını, aynı zamanda orada bulunan evlerin ısınmasını sağladığını da öğrendik. Ertesi gün Polonya sınırında bulunan bir ormanda yürüyüş yapıp burada ağaçların yaşını hesaplamayı ve buna benzer daha birçok gerekli bilgiyi öğrendik. Geçirdiğimiz bu iki günde seminere katkıda bulunacak birçok bilgi elde ettik. Ekonomi, ekoloji ve sosyolojinin çevrecilik ile bağıntısının ve hayatımıza etkisinin bilincine vardık. Çevreye attığımız çöplerin ne kadar sürede çözündüğünü ve nasıl zarar verdiğini öğrendik. Örneğin, bir pamuk elbise doğada 2-5 ayda çözünürken bir bebek bezinin çözünme süresi bir yıldır. Bu yoğun süreçte seminerde aldığımız bilgileri pekiştirmek ve biraz ara vermek amacı ile şehir merkezine gidip “Naturkunde Museum”u ziyaret ettik. O ana kadar öğrendiklerimizi not aldık ve böylece son günkü seminere tam olarak hazırlandık. Ertesi gün bizi neyin beklediğini bilmiyorduk. Son gün asıl semineri vermek için gelen Bay Hilger, kendi mesleği olan gazeteciliği bizlere anlattı. Daha sonra bizleri dört ayrı gruba ayırdı. Birinci grup, Slovakya’nın çöp deposundaki çöplerle yapılan yeşil folyoyu ve Balkanların oluşturduğu yeşil duvarı anlatan bir gazete yazısı inceledi. İkinci grup, Polonya-Almanya arası su arıtım tesisini konu alan bir gazete yazısını inceledi. Üçüncü grup, mutfağa gidip sadece duyu organlarını kullanarak gözlem yaptı ve son olarak dördüncü grup sığır, inek ve domuz gibi hayvanların nasıl beslendiğini, kesilirken nelere dikkat edilmesi gerektiğini inceledi. Daha sonra bu konularla ilgili her grup sunum yaptı. Son günümüzü de böylece bitirmiş olduk. Bir dahaki sefere Lindau’da görüşmek üzere sıcak duygularla ayrıldık. İdil Doğa Coşkun, Fatma Simay Arslan, İsmail Furkan İleri, Berkay Caner Özdemir, Oğuz Alp Keleş, Efekaan Özmen Baran, Öykü Ulusoy 14 • GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ

[close]

p. 15

Ayyüce SEVİNÇ Bir kuşluk vakti, Selim pencereden dışarı bakıyor. Görmüyor, yalnızca bakıyor. Penceredeki yansımasına rastlıyor, yüzünün yarısına. Sanki bir yüz değil de cansız bir parça, sivri bir taş parçası kadar anlamsız -?- olan yüzünün yarısı... Kendini çok uzaktan izler gibi -sanki Selim girdi de içeri izledi Selim’i- penceredeki yansımasını izliyor. Düşünüyor, buradan bakınca güzel bile sayılır. - Var Olamamak - Bir adada yaşıyor Selim. Burada yalnızca iki ev var. Kendininki kayanın üstündeki kulübe, denizi görebiliyor. Diğer ev ise daha uzakta. Burada güneşi gördüğünde dahi adanın üstüne çökmüş bir karanlık var. En çok Selim hissediyor. Belki bu yüzden bir kadınla yaşıyor, birkaç yıldır. Bazen hiç konuşmuyorlar. Çünkü Selim karanlıktan korkuyor -hayır nedeni elbette konuşmaktan korkuyor olması-, uyumak için güneşin doğmasını bekliyorlar; her gece, sessizce. Kadının bir adı yok, bir sesi de. Yanan lambanın altında her gece bir şeyler okuyor, Selim ise onu seyrediyor. Peki, bu kadın ne okur ya da okur mu? Selim bilmiyor. Seyrettiği kadının varlığını hissediyor yalnızca. Ama bütün diğer şeyler gibi bu da yarım. Dün gece kadın konuştu. Selim hâlâ düşünceleriyle, olmayan bir sesi duymaya dair düşünceleriyle cebelleşiyor. İnsan için aslolan insansızlıktır; hâlbuki o, yıllardır bu kadın ile yaşıyor. Hayır, o bir insan dahi sayılmaz. Yaşıyor mu, bilinmez. Selim, dedi gece. “Neden bütünüyle var olduğumu hissetmiyorum?”. Şimdiyse bir kayanın üstüne oturmuş, etrafını seyrediyor. Ürküyor Selim, zaten bu kadının bakışları hep ürkütür onu. Sanki yüzünün gerisini bir boşluk doldurur -dolduramaz- gibi. Bu boşluğu iyi bilir Selim, kadının bu boşlukta kaybolduğunu da... Bir keresinde Selim eve geldiğinde her zamanki gibi karşılamadı kadın onu. Selim, televizyonun sesine doğru yöneldi. Ekranda alevler içinde yanan bir adam vardı. Arkasına döndüğünde kadını duvara yaslanmış buldu. Elleri ile yüzünü kapamış, gözleri yine aynı boşluk ve ürkeklikle fakat bu defa dehşetle bakıyor ve ağlıyordu. Selim gidip kadının omzuna dokundu. Sanki eli bir boşluğun içinden geçer gibi. Hemen çekti elini. Bir daha dokunmayacaktı ona. Kapıya doğru ilerledi Selim. Aklında iki kadın var. Kadınlardan biri, malum son, diğerine dönüştü. Diğer adıyla, dedi Selim, “Maske”. Artık kendi cümleleri yok. Gülümsedi Selim, buldu ve sona yaklaştı. Dışarıya çıktı ve kadının yanına oturdu. Kadın ona bakıyordu. Selim cebinden defterini çıkardı, kadının omuzlarını gösterecek şekilde saçlarını attı sırtına ve geçti karşısına. Çizmeye başladı. Denize doğru yürümeyi teklif etti sonrasında, defterini cebine koyarak. Yürümeye başladılar. Deniz kenarında bir kayanın üstüne oturdu kadın. Selim düşünüyor, sinemada fade-out vardır. Sahne kararır, sahne aydınlanır. Selim çizdiği resmi yırttı. “İçini gördüm, seni ele geçirdim ve eksilttim. Umutsuz düş. Uyanmak ve...” Sustu. Sahne karardı. Belki son defa. Selim’in elleri kadına son kez dokundu. Öncesinde ise sivri bir taş parçasına. Yüzü kanlarla boyanmış kadın suyun üstünde yatıyordu. “Var olmak denen o umutsuz düş.” Selim, yorgun bacaklarını sürüyerek girdi eve. Paltosunu astı. Masaya oturdu ve yine bir şeyler okuyan kadını izlemeye başladı. Bugün, dedi, seni çizmek istemiştim. Kadın Selim’e baktı. Sahne aydınlandı. GENÇKAL KARTAL ANADOLU LİSESİ KÜLTÜR, SANAT, EDEBİYAT VE TANITIM DERGİSİ • 15

[close]

Comments

no comments yet