APOSTOLI 90

 

Embed or link this publication

Description

RELIGIOUS

Popular Pages


p. 1

α H ΕΥΘYΝΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙAΣ ΜΑΣ σελ. 3 ποστολή w w w.ap ostol i.org ΕΤΟΣ 25ο - ΤΕΥΧΟΣ 90 ΕΤΗΣΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ «Η ΟΣΙΑ ΘΩΜΑΪΣ» 25 χρόνια κυκλοφορίας! «ἡ γαρ σ φραγῖς τῆς ἐμῆς ἀ ὑμεῖς ἐσ ποστολῆς τέ ἐν Κυ ρίῳ» (A´ Κορ. 9, 2) 1990 τετρασέλιδο, τριμηνιαίο και δίχρωμο. 1998 δεκαεξασέλιδο,τριμηνιαίο και έγχρωμο. 2010 εικοσιτετρασέλιδο, τετραμηνιαίο και έγχρωμο. 2015 δεκαεξασέλιδο, έγχρωμο και στο εξής ετήσιο. ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΣ σελ. 7 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΝΙΚΟΥ ΑΝΑΔΙΩΤΗ σελ. 15

[close]

p. 2

Χαρούμενοι Τ Χριστιανοί! ο Ευαγγέλιο του Μάρκου αρχίζει με τη φράση: «Ἀρχή τοῦ εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ»! Θέλω να σταθώ σε μία μόνο λέξη, στη λέξη «ευαγγέλιο». Σύνθετη λέξη:«ευ» και «αγγελία». Δηλαδή ευχάριστη είδηση. Πιο απλά, Ευαγγέλιο είναι ένα βιβλίο με την ευχάριστη και με ευχάριστες ειδήσεις! Το χριστιανικό μήνυμα του Ευαγγελίου ήταν, όντως, ευχάριστο για την εποχή εκείνη. Γιατί, πριν τη Γέννηση του Χριστού, ο κόσμος ζούσε μέσα σε μια φρικτή αναστάτωση. Εθνικοί και Ιουδαίοι, περίμεναν ένα Μεσσία, έναν ελευθερωτή, ένα σωτήρα. Οι άνθρωποι είχαν κουραστεί από τις περιπλανήσεις τους στις διάφορες θρησκείες, από τα τερτίπια των ανύπαρκτων θεών, από τα ποικίλα φιλοσοφικά ρεύματα... Η ανθρωπότητα ζούσε, σαν τον Προμηθέα της αρχαίας τραγωδίας του Αισχύλου, μια τραγωδία! Περίμενε τον «έναν Θεό». Και όντως, ήρθε ο Ιησούς και απάλλαξε τους ανθρώπους από την ενοχή της αμαρτίας, από τη σκληρή τυπικότητα και την αηδιαστική υποκρισία. Ήρθε ο Ιησούς και Τον ένοιωσαν ως Θεό Εμμανουήλ, δηλαδή ως κοντινό τους Θεό. Τους πρόσφερε αγάπη και χαρά... Σήμερα για όλους εμάς, ο Χριστιανισμός είναι ευχάριστη είδηση; Το Ευαγγέλιο μάς δίνει ευχάριστα μηνύματα; Γιατί δεν θα είναι ευαγγέλιο, το ...Ευαγγέλιο, όταν ως Χριστιανοί είμαστε απογοητευμένοι, θλιμμένοι, πνιγμένοι στο φόβο, στο άγχος, στην ανησυχία... Δεν είναι Χριστιανός ο μονίμως ...συννεφιασμένος. Το πρώτο θαύμα του Χριστού, ήταν η μετατροπή του νερού σε κρασί, ενώ οι προσκεκλημένοι στο γάμο είχαν ήδη καταναλώσει όσο κρασί είχαν προμηθευτεί για το γλέντι! Η Μεγάλη Παρασκευή, με τις πένθιμες καμπάνες και την κατανυκτική θλίψη, είναι μια φορά το χρόνο. Όλες οι υπόλοιπες ημέρες είναι χαρούμενες κι αναστάσιμες. Ο Χριστιανισμός δεν είναι μόνο θρησκεία της αγάπης, αλλά και της χαράς. Στη Γραφή διαβάζουμε: «Να χαίρεστε πάντοτε, και πάλι θα σας το ξαναπώ, να χαίρεστε» (Φιλ. 4, 4), και «αδελφοί μου, να χαίρεστε κι όταν δοκιμάζεστε από πολλούς και διάφορους πειρασμούς» (Ιακ. 1, 2) Ας πλησιάσουμε, αδελφοί, το Χριστό. Ας μάθουμε για το Χριστό, μέσα στις Ενοριακές μας Συνάξεις. Κι ας προσπαθούμε να χαμογελάμε, ζώντας αυθεντικά κι έχοντας ήσυχη - όσο γίνεται - τη συνείδησή μας. α ποστολή w w w.ap ostoli.org ΕΤΗΣΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ «Η ΟΣΙΑ ΘΩΜΑΪΣ» ΕΤΟΣ 25ο . ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 90 . ΜΥΤΙΛΗΝΗ 2015 ΕΚΔΟΤΗΣ – ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ πρωτοπρ. Αθανάσιος Γιουσμάς Θεοφίλου Χατζημιχαήλ 78 Τ.Κ. 81100 Μυτιλήνη τηλ.: 22510 21549 e-mail: agiousmas@gmail.com ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ «Η ΟΣΙΑ ΘΩΜΑΪΣ» ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΑΠΟΣΤΟΛΗ» Θεοφίλου Χατζημιχαήλ 78 Τ.Κ. 81100 Μυτιλήνη ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ τηλ. 210-34.76.090 Φωτογραφία εξωφύλλου: Άποψη της Μυτιλήνης με το φακό τοῦ κ. Θ. Βαλσαμίδη Σ Υ Ν Δ Ρ Ο Μ Η Π Ρ ΟΑ Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Η Κ Α Ι Α ΠΑ ΡΑ Ι Τ Η Τ Η

[close]

p. 3

της Η Τ μοναξιάς μας π. Χαραλάμπους Παπαδοπούλου* ευθύνη αποστολή όπου δεν πραγματοποιείται συνάντηση και σχέση. Τις περισσότερες φορές η μοναξιά μας οφείλεται στο ότι δεν ανοίγουμε τα σύνορα του Εγώ μας, δεν έχουμε μάθει και δεν έχουμε την παραμικρή διάθεση να μάθουμε, να ζούμε για τους άλλους και με τους άλλους. Οι «παραξενιές» και οι υπερβολές μας, οι συνεχείς και πολλές φορές παράλογες απαιτήσεις μας, οι άδικες πράξεις και κρίσεις, οι ισοπεδωτικές παρατηρήσεις και η εν γένει πληθωρική παρουσία του «Εγώ», καταπνίγουν και εξοβελίζουν κάθε πρόσωπο που με καλή διάθεση προσπαθεί να μας πλησιάσει. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της άρνησης είναι να μένουμε μόνοι στη ζωή. Η μοναξιά δεν υπάρχει, όταν σπάσουμε την κλειστή ατομικότητά μας στο άνοιγμα του συνανθρώπου και της κτίσης ολόκληρης, ως κοινωνίας του διαφορετικού και συγχρόνως αποκαλυπτικού. Στην ομορφιά να υπάρχεις σε κοινωνία με την δημιουργία του Θεού, με αυτόν ή αυτό που ο Θεός σού έδωσε. Δεν φτάνει να λέμε ότι θέλουμε να μας αγαπάνε. Πρέπει και να το αντέχουμε ή να το επιτρέπουμε στους «άλλους». Γιατί η αγάπη είναι ζωή. Και η ζωή είναι η μέγιστη τέχνη που, δυστυχώς, δεν την γνωρίζουμε όλοι επιτυχώς. Δεν φτάνει να λέμε ότι δεν μας αρέσει η μοναξιά - πρέπει ώριμα να βαστάζουμε την παρουσία του «άλλου». Δεν αρκεί να διακηρύσσουμε την επιθυμία μας να υπάρχει ο «άλλος» στην ζωή μας. Πρέπει να του δώσουμε χώρο για να υπάρξει. Να τον «συγχωρήσουμε» μέσα μας. Να τον χωρέσουμε υπαρξιακά. ις περισσότερες φορές, ζώντας μέσα στην μοναξιά και την απόρριψη, στην ερήμωση και στην λησμονιά της ανθρώπινης παρουσίας, στρέφουμε την οργή μας σε εκείνους που μας εγκατέλειψαν. Αυτή είναι η εύκολη λύση. Άλλοτε φοράμε το κουστούμι του θύματος και ανεβαίνοντας στο σανίδι της ψυχής υποδυόμαστε τον ρόλο του μεγάλου αδικημένου. Εκείνου που πάντα αδικείται. Που αγαπάει, αλλά δεν αγαπιέται. Που προσφέρει ανιδιοτελώς, ενώ πάντες τον εκμεταλλεύονται. Που σταυρώνεται για τους άλλους, αλλά όλοι τον προδίδουν. Ωστόσο, πρέπει κάποια στιγμή να σιωπήσουμε την εγωπαθή φλυαρία και να ομολογήσουμε στον εαυτό μας την αλήθεια. Ναι, φταίω κι εγώ για την μοναξιά μου. Ίσως όχι πάντα εγώ, αλλά πολλές φορές μπορεί να φταίω μονάχα εγώ. Γιατί απομάκρυνα από κοντά μου όλους εκείνους που με είχαν πλησιάσει. Δεν άφησα να έρθουν κάποιοι άλλοι και εκείνους που το θέλησαν, τους εκδίωξα με τον τρόπο μου. Οι Πατέρες της Εκκλησίας παρομοίασαν την κόλαση σαν την αιώνια και απόλυτη μοναξιά, τον τόπο * Διαβάστε το βιβλίο του: «Όλα είναι δρόμος, ευκαιρίες συμφιλίωσης με τον χαμένο μας εαυτό», Εκδ. Αρμός. 3

[close]

p. 4

αποστολή Περί ονείρων και δαιμονικής πλάνης του Αγίου Βαρσανουφίου* Ερώτηση: Αν ένας αμαρτωλός βλέπει οπτασίες, αυτές προέρχονται από τον Θεό; Απόκριση Βαρσανουφίου: ΄Οταν συμβαίνει κάτι τέτοιο σ’ έναν αμαρτωλό, είναι φανερό ότι αυτές προέρχονται από τους δαίμονες, οι όποιοι θέλουν να απατήσουν την άθλια ψυχή του και να την οδηγήσουν στην απώλεια. Δεν πρέπει να δίνει εμπιστοσύνη στις οπτασίες, αλλά να αναγνωρίζει τις αμαρτίες του και την πνευματική καχεξία του και να διέρχεται την ζωή του πάντοτε με φόβο και τρόμο. Ερώτηση: Και όταν παρουσιάζονται με τη μορφή του Δεσπότου Χριστού; Απόκριση Βαρσανουφίου: Ποτέ να μην πλανηθείς, αδελφέ, από μια τέτοια δαιμονική και τάχα αποκαλυπτική παρουσία. Διότι οι θεϊκές οπτασίες γίνονται στους Αγίους. Και πάντοτε σ’ αυτές τις περιπτώσεις προηγείται γαλήνη, ειρήνη και χαρά στις καρδιές των Αγίων. Αλλά παρόλα αυτά, ενώ γνωρίζουν από πού προέρχεται η οπτασία, κρίνουν τους εαυτούς τους ως ανάξιους. Πολύ περισσότερο, λοιπόν, πρέπει οι αμαρτωλοί να μη δίνουν εμπιστοσύνη ποτέ σε τέτοιες οπτασίες, αφού γνωρίζουν την αναξιότητά τους. Ερώτηση: Πες μου, Γέροντα, πώς τολμά ο διάβολος να δείχνει τη μορφή του Δεσπότου Χριστού; Απόκριση Βαρσανουφίου: Δεν έχει την δύναμη ο διάβολος να δείξει τον Δεσπότη Χριστό, αλλά μας πλανά παίρνοντας το σχήμα κάποιου ανθρώπου. Δεν μπορεί να πάρει μόνο το σχήμα του Σταυρού, διότι δεν μπορεί να παρουσιάσει τον Σταυρό με διαφορετικό σχήμα. Ξέρει ότι γνωρίζουμε τον αληθινό τύπο του Σταυρού και δεν τολμά να τον χρησιμοποιήσει, γιατί μ’ αυτόν κα- 4

[close]

p. 5

αποστολή ταργήθηκε η δύναμή του κι έλαβε τη θανατηφόρα του πληγή. Τον Δεσπότη Χριστό όμως, δεν Τον έχουμε δει και γνωρίσει κατά σάρκα και προσπαθεί να μας εξαπατήσει και να μας πείσει ότι είναι αυτός, για να πιστέψουμε την πλάνη ως αλήθεια και να απολεσθούμε. Όταν λοιπόν, δεις στο όνειρό σου τον τύπο του Σταυρού, να ξέρεις ότι το όνειρο είναι αληθινό και εκ Θεού. Φρόντισε όμως, να λάβεις την ερμηνεία του ονείρου σου από το Γέροντά σου και μην πιστεύεις στον δικό σου λογισμό. Ερώτηση: Έχω ακούσει ότι αν κάποιος δει τρεις φορές τό ίδιο όνειρο, τότε το όνειρο είναι αληθινό. Αυτό είναι αλήθεια, πάτερ; Απόκριση Βαρσανουφίου: Δεν είναι αλήθεια, ούτε είναι και σωστό και ούτε πρέπει να πιστεύεις σ’ αυτό το όνειρο. Διότι αυτός πού εμφανίζεται μια φορά, για να εξαπατήσει, μπορεί αυτό να το κάνει και τρεις και πολλές φορές. Μην αφήσεις να σε εμπαίξει ο σατανάς, αλλά πρόσεχε τον εαυτό σου, αδελφέ. Ερώτηση: Υπάρχουν φορές πού διακρίνω πολύ καθαρά και πολύ βαθιά μέσα μου ότι οι πονηροί λογισμοί έχουν κυκλώσει τον νου μου σαν άγρια θηρία, αλλά δεν βλάπτομαι σε τίποτα απ’ αυτούς. Αυτό τι είναι; Απόκριση Βαρσανουφίου: Είναι απάτη του εχθρού και έχει κρυμμένη μέσα της την υψηλοφροσύνη, για να σε πείσει ότι δεν μπορούν οι πονηροί λογισμοί να σε αδικήσουν σε τίποτα και έτσι να επαρθεί η καρδιά σου. Συ όμως μην πλανηθείς, αλλά να θυμάσαι πόσο ασθενής είσαι, να θυμάσαι επίσης και τις αμαρτίες σου. Να επικαλείσαι δε το Άγιο όνομα του Θεού, το οποίο θα σε βοηθήσει εναντίον του εχθρού. Ερώτηση: Μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι στον αμαρτωλό κατοικεί το Πνεύμα το �γιο; Αν πάλι παραδεχτεί ότι δεν μπορεί να παραμείνει σ’ αυτόν το Πνεύμα το Άγιο, πώς φυλάσσονται και προστατεύονται οι αμαρτωλοί; Απόκριση Βαρσανουφίου: Οι Άγιοι καταξιώνονται να λάβουν το Πνεύμα το Άγιο και γίνονται ναός Του. Διότι λέει «θα κατοικήσω μέσα τους και θα πορεύομαι μαζί τους» (Β’ Κορ. 6,16). Ενώ οι αμαρτωλοί είναι ξένοι από μια τέτοια κατάσταση, σύμφωνα μ’ εκείνο που έχει λεχθεί: «Σε ψυχή κακόβουλη, δεν μπορεί να εισέλθει σοφία» (Σοφ. Σολ. 1,4), αλλά φυλάσσονται και προστατεύονται μόνο με την πρωτοβουλία της θεϊκής αγαθότητας. Ερώτηση: ΄Οταν στενοχωρούμαι και θλίβομαι σε κάτι, προσεύχομαι και με βοηθά η άφατη αγαθότητα του Θεού. Τότε φουσκώνει από υπερηφάνεια ο λογισμός μου, ότι εισακούστηκα. Πώς να αντιμετωπίζω αυτή την κατάσταση; Απόκριση Βαρσανουφίου: ΄Οταν προσευχηθείς και αισθανθείς ότι επέτυχες και εισακούστηκε η προσευχή σου, αλλά συγχρόνως υπερηφανευθείς, είναι φανερό ότι ούτε η προσευχή σου ήταν κατά Θεό, ούτε από τον Θεό έλαβες τη βοήθεια, αλλά η ενέργεια της προσευχής ήταν από τους δαίμονες, για να πέσει σε έπαρση η καρδιά σου. Διότι όταν η ενέργεια της προσευχής προέρχεται από την Χάρη του Θεού, η ψυχή δεν αλαζονεύεται, αλλά μάλλον ταπεινώνεται. * Ο Άγιος Βαρσανούφιος έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από την Αίγυπτο. Έζησε έγκλειστος (κλεισμένος στο κελί του) 50 ολόκληρα χρόνια, πλην όμως καθοδηγούσε πνευματικά πολλούς, απαντώντας σε ερωτήσεις που του υπέβαλαν. Γιορτάζει στις 6 Φεβρουαρίου. Το κείμενο προέρχεται από το βιβλίο: «Γερονπκόν περί ονείρων και οραμάτων», Έκδ. Ι. Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου, Γουμένισσα 1998 5

[close]

p. 6

αποστολή Ποιό θεωρώ 3 3 3 Έ Παιδιά του επιτραχηλίου μου, χω παρατηρήσει πως αρκετά πρόσωπα λέ­ νε, αλλά και πιστεύουν, πως είναι «πνευματικά παι­διά του παπα-Θανάση». Μάλι­στα, δεν ξέρω γιατί, ορισμένα καυχώνται γι’ αυτό! Το έχω πει και το έχω γράψει πάρα πολλές φορές, πρώτον, πως ο παπα-Θανάσης είναι απλώς ένας πνευματικός, έχει κι αυτός τις δικές του αδυναμίες και ΠΟΤΕ δεν επεδίωξε και δεν ανέχθηκε την προσωπολατρία. Και, δεύτερον, πως είναι εντεταλμένος σ’ αυτή τη διακονία της πνευματικής πατρότητας από το Μητροπολίτη μας, πράγμα που σημαίνει πως ανά πάσα στιγμή, αυτή ενδέχεται να του αφαιρεθεί. Ή εγώ ο ίδιος, για κάποιους προσωπικούς μου λόγους, μπορεί να την αποποιηθώ. Κλείνω αυτή την ενότητα, θυμίζοντάς σας τα όσα έλεγε ο Τίμιος Πρόδρομος στους σκληροτράχηλους Ιουδαίους: «Γεννήματα της οχιάς, ποιος σας είπε πως θα ξεφύγετε από την οργή του Θεού που πλησιάζει; Αν θέλετε να γλιτώστε, κάντε έργα που να ταιριάζουν σε όποιον πραγματικά μετανοεί. Και μην αυταπατάστε λέγοντας πως κατάγεστε από τον Αβραάμ, γιατί ο Θεός, ακόμη κι από αυτές τις πέτρες, μπορεί να α­να­στήσει απογόνους του Α­ βραάμ» (Ματθ. 3, 7-9). Παιδιά μου, Θέλω ξεκάθαρα να καταθέσω στην αγάπη σας τις πιο κάτω απόψεις μου. Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς ένα πρόσωπο είναι ή θεωρεί πως είναι πνευματικό μου παιδί: ▶ Όταν δεν εκκλησιάζεται κάθε Κυριακή ανελλιπώς. Φυσικά, όχι στο Ναό που εφημερεύω, αλλά στο Ναό της Ενοριακής του Κοινότητας. ΠΟΤΕ δεν απαίτησα να εκκλησιάζεστε όπου λειτουργώ. ▶ Όταν δεν μεταλαμβάνει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας, τουλάχιστον μία φορά το μήνα. ▶ Όταν δεν το ακούω στο Ιερό Εξομολογητήριό μας. Και μάλιστα, όχι μια φορά το χρόνο, αλλά συχνά και πυκνά, κάθε φορά που προγραμματίζει να κοινωνήσει. ▶ Όταν δεν με ακούει έστω σε μια Κατηχητική Σύναξη, από τις πολλές που έχουμε χειμώνακαλοκαίρι. Σ’ αυτές, όχι μόνο γνωρίζουμε το Λόγο του Θεού, αλλά και ως πατέρας συμβουλεύω, καθοδηγώ και όλοι μαζί συζητάμε θέματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά και που δεν μπορούμε να τα διαπραγματευθούμε κατά την Εξομολόγηση. ▶ Όταν δεν μελετά τη Βίβλο ή όταν η συμπεριφορά του στο σπίτι ή στην κοινωνία μας είναι σκανδαλιστικά αδιόρθωτη. Αυτές οι θέσεις μου, δεν είναι αυστηρές ή δύσκολες στην πραγμάτωσή τους, γιατί δεν είστε αρχάριοι στην Πίστη και γιατί, όντως, θέλουμε να συν­ αυλιζόμαστε και στον Παράδεισο αιωνίως. Φυσικά, όποιοι δεν μπορούν να συμπορευτούν έτσι στοιχισμένα, είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν, απλώς πνευματικά μου παιδιά δεν μπορώ να τα θεωρώ και να είναι. Δεν πνευματικό μου παιδί

[close]

p. 7

αποστολή τους αποβάλλω. Τους δέχομαι στην Εξομολόγηση, αλλά «νίπτω τάς χεῖρας μου» για την παραπέρα πνευματική τους πορεία. Παιδιά μου και αδελφοί, Τώρα στην αρχή του Κατηχητικού Έτους, σας θυμίζω πως η αδελφή του Λαζάρου, η Μάρθα, όταν ο Ιησούς με τους μαθητές Του επισκέφθηκαν το σπιτικό τους, απορροφημένη στις δουλειές της κουζίνας, φρόντιζε πώς να περιποιηθεί καλύτερα τόσους ανθρώπους. Καλό έργο επιτελούσε. Ο Χριστός όμως, επαίνεσε την αδελφή της, τη Μαρία, η οποία άφησε κάθε άλλη ασχολία και «παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ ἤκουε τόν λόγον Αὐτοῦ» (Λουκ. 10, 39). Μιμηθείτε την κι εσείς! Μιμηθείτε την, γιατί: «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν» (Λουκ. 11, 28). Με πολλή αγάπη κι άλλη τόση ευθύνη σας έγραψα ό,τι σας έγραψα. Κλείνω με κάτι που αναφέρει ο αρχαίος Αθηναίος φιλόσοφος Πλάτων στο έργο του «Φαίδων»: «Όποιος πάει στον Άδη αμύητος και ακατήχητος, η θέ­ ση του θα είναι στο βόρβορο. Ενώ αυτός που έχει εξαγνιστεί και κατηχηθεί, θα συγκατοικήσει με τους θεούς». Παιδιά του επιτραχηλίου μου, δεν σας θέλω ...ξηρές κληματόβεργες αλλ’ «ἐν τῇ ἀμπέλῳ» (Ιωάν. 15, 1), κοντά στον Χριστό και την Εκκλησία μας, εσάς και τα παιδιά σας και τους οικείους σας. Ο πνευματικός σας 3 3 3 3 Κ Τα Ιερά Λείψανα των Αγίων μας π. Ευστρατίου Κομνηνού άθε φορά που προσκυνούμε ένα Ιερό Λείψανο σκέφτομαι: Πόσο μας ευλόγησε και μας αγαπά ο Θεός που μας άφησε τους Αγίους του για να πρεσβεύουν για μας! Και πόση παρηγοριά και δύναμη μάς δίνουν τα Ιερά Λείψανα των Αγίων! Τα Λείψανα των Αγίων δεν είναι τίποτε άλλο, παρά φορείς της Χάριτος του Θεού, αφού οι Άγιοι είχαν προσφερθεί ολοκληρωτικά στο Θεό. Λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Τα Λείψανα των Αγίων είναι πηγές· πλησίασε τις λειψανοθήκες, γιατί όπου αυτά ακουμπάνε ο τόπος χαριτώνεται. Πλησίασε και τον τόπο όπου βρίσκονται τα Ιερά Λείψανα· κι εκείνος χαριτωμένος είναι». Kάποια φορά συνέβη το εξής στο Μητροπολιτικό μας Ναό, την Κυριακή του Παραλύτου που γιορτάζουμε το θαύμα της διάσωσης της πόλης μας από την πανώλη, του Νεομάρτυρα και πολιούχου μας, του Αγίου Θεο­ δώρου. Αφού είχαμε σηκώσει τη Λάρνακά του για να τη λιτανέψουμε κάποιοι πιστοί δεν είχαν προφτάσει να την ασπαστούν και ασπάζονταν το κιβώριο εντός του οποίου βρίσκεται η Αγία Λάρνακα. Ένας με ρώτησε: «Γιατί προσκυνούν το τραπέζι, αφού δεν υπάρχει τίποτα εκεί; ». Μου ήρθε τότε στο νου, ο λόγος του Ιερού Χρυσοστόμου και του απάντησα: «Ο Άγιος Χρυσόστομος λέει πως όχι μόνο τα λείψανα των Αγίων, αλλά και ο τόπος που είναι θησαυρισμένα τα λείψανα τους, είναι χαριτωμένος». Αλήθεια, μήπως πέρασε μέρα ή νύκτα, λεπτό ή δευτερόλεπτο, που μικροί και μεγάλοι, κληρικοί και λαϊκοί, να μην επικαλεστήκαμε τους Αγίους; Ας γονατίσουμε μπροστά στα χαριτόβρυτα Λείψανα των Αγίων μας κι ας δοξάσουμε κι ας ευχαριστήσουμε το Θεό, γιατί μας αγάπησε τόσο πολύ κι έδωσε σε τούτο τον τόπο τόσους πνευματικούς θησαυρούς! Τόση χάρη! Τους Αγίους και τα Ιερά τους Λείψανα. Για να τα έχουμε ως παρηγοριά στις θλίψεις μας, ακόμη και στις χαρές μας. Με αυτή την πίστη κι αυτές τις σκέψεις υποδεχθήκαμε στον Ιερό Ναό του Αγίου Θεράποντα, από 13 μέχρι 15 Μαΐου, την Τιμία Δεξιά του Αγίου Σπυρίδωνος του Θαυματουργού. Το Ιερό Λείψανο μετεφέρθη από την Κέρκυρα για να λαμπρύνει την πανήγυρη του Αγίου μας και παράλληλα να δοθεί η ευκαιρία στους συμπολίτες μας να το προσκυνήσουν. 3 7

[close]

p. 8

αποστολή Για Να Μη Σβηστουν... Από την πανήγυρη της Αγίας Θωμαΐδος, στο Κατοικητήριό μας (3/1/2015) Με τη Σύναξη Εφήβων στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας (16/4/2015) Από την εκδρομή μας στη Ρουμανία (2-7/7/2015 Αντίγραφο της θαυματουργού εικόνας Παναγία η Φοβερά Προστασία, από την Ι. Μ. Κουτλουμουσίου, στο Ναό μας (12 & 13/6/2015) 8

[close]

p. 9

από τον Αδηφάγο χρόνο αποστολή Οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Μηθύμνης, Ελευθερουπόλεως και Μυτιλήνης στο Ναό μας, κατά την πανήγυρη των Λεσβίων Αγίων μας (13/6/2015) Σύναξη Ιερών Λειψάνων των Αγίων της Λέσβου στο Ναό του Αγίου Θεράποντα Εκδήλωση στο Κατοικητήριό μας με ομιλητή τον Πανοσ. Ηγούμενο Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους, π. Χριστόδουλο (15/6/2015) Αντίγραφο της θαυματουργού εικόνας Παναγίας της Βηματάρισσας Ι. Μ. Μ. Βατοπαιδίου, προσφορά του Alexey Demidoy από τη Ρωσία, στο Ναό του Αγίου Θεράποντα, ως εσαεί σύνδεσμο της Ι. Μονής με την ενορία μας - (7/9/2015) 9

[close]

p. 10

αποστολή ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ Π Της Κυριακής Σπυροπούλου - Κοινωνιολόγου οιο να είναι άραγε το θέλημα του Θεού; Θέλει ό,τι θέλουμε κι ό,τι Του ζητάμε; Είναι γεγονός, πως αρκετές φορές το θέλημα του Θεού είναι διαφορετικό από το δικό μας. Κι ας αρνούμαστε να το δεχτούμε. Γνωρίζοντας την παντοδυναμία Του, τη φιλευσπλαχνία και τη στοργικότητά Του, προσευχόμαστε να μας τα …φέρνει πάντα, όπως εμείς επιθυμούμε. Βέβαια, μας έχει πει κι Εκείνος: «Ζητάτε και θα σας δοθεί» (Ματθ. 7, 7), αλλά λέμε κι εμείς στην Κυριακή προσευχή: «Γενηθήτω το θέλημά Σου» (Ματθ. 6, 10)! Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε την «ανυπακοή» Του; Την προσωρινή ή και παντοτινή απουσία απάντησης στο πρόβλημά μας; Δε νομίζω. Όταν δεν υπακούσει σε μας, τότε κυριαρχούμαστε από απογοήτευση, εγωισμό, πόνο, θλίψη… Μήπως όμως, ο Θεός επιτρέπει ό,τι επιτρέπει, για κάποιο συγκεκριμένο λόγο; Ο Θεός μάς έχει δώσει απόλυτη ελευθερία. Όλοι, δαίμονες και άνθρωποι, μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Γιατί να μην επιτρέπουμε και στο Θεό, να κάνει αυτό που θέλει ή που «νομίζει» πως είναι σωστότερο για μας; Γιατί να μη δεχόμαστε πως ενδέχεται ο Θεός να «διαφωνεί» με το αίτημά μας; Κι έπειτα, είναι ή δεν είναι Πατέρας; Ας αφεθούμε στην πρόνοιά Του και στην αγάπη Του. Κι ας κοιτάζουμε όχι μόνο πόσες φορές δεν πραγματοποίησε ο Θεός το αίτημά μας, αλλά και πόσες άλλες φορές «λύγισε» ο Θεός στο θέλημά μας, υπακούοντας στην ταπεινή προσευχή μας και στο δάκρυ μας. Είναι Φιλεύσπλαχνος ο Θεός μας! Τα πάντα τα καταθέτουμε στον Χριστό. Προβλήματα, αρρώστιες, ζητήματα, ταλαιπωρίες… Συνεχίζουμε να Του ζητάμε ό,τι θέλουμε, αλλά όχι εγωιστικά και επίμονα. Και Τον αφήνουμε ν’ απαντήσει, όπως και όποτε θέλει. Για ν’ απαντήσει, θέλει κι ο Θεός το …χρόνο Του και την εμπιστοσύνη μας. ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ Του Θεοδόση Θεοδοσίου - Στρατιωτικού 10 ιάβασα πρόσφατα το βιβλίο: «Le prix à Payer - Το τίμημα» του Joseph Fadelle. Επίκαιρη αναφορά, αναλογιζόμενος τα δεινά, τα βασανιστήρια τόσων Χριστιανών σε διάφορες περιοχές του πλανήτη μας... Μεταφέρω στη συνέχεια ένα μικρό απόσπασμα: « - Είναι αρρώστια σου ο Χριστός και δεν υπάρχει φάρμακο. Ο θείος μου έβγαλε ένα όπλο.. Η αναπνοή μου πάγωσε. Από πίσω του με προκαλούσαν με τα βλέμματά τους τ΄ αδέλφια μου. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως τα μέλη της ίδιας μου της οικογένειας ήθελαν να με σκοτώσουν. Πώς έφτασαν στο σημείο να με μισήσουν τόσο; Γιατί δεν θέλουν απλώς να αποδεχτούν την καινούργια μου ζωή; Δεν μπορώ να επιστρέψω, είμαι βαπτισμένος Χριστιανός! τους είπα. Μα βλέπω πως δε με ακούνε. Για εκείνους δεν υπάρχει παρά ένα πρόβλημα, που είναι εύκολο να λυθεί με χρήματα. Όμως εγώ αρνούμαι να ξαναγίνω Μουσουλμάνος. Ξαφνικά, ο τόνος ανέβηκε. Η επιθετικότητά τους ήταν πλέον χειροπιαστή, απειλητική. Για εκείνους πλέον είμαι ένας αποστάτης. - Γνωρίζεις το νόμο μας, που διατάζει να σε σκοτώσουμε, αν δεν ξαναγίνεις ένας καλός Μουσουλμάνος! μου είπαν. Δεν ήθελαν να συζητήσουν άλλο. Απέναντι σε ένα τέτοιο κακό, χρησιμοποίησαν τον Ισλαμικό νόμο, τη σαρία. Ήξερα πλέον τι θα συμβεί. Αφού ο θείος μου ανέφερε τη διαταγή του θανάτου μου, ήταν υποχρεωμένος από φόβο, μη θεωρηθεί άπιστος ή προδότης, να φτάσει μέχρι τέλους. Αντιμέτωπος με το μοιραίο ξέσπασα: - Αν θέλεις να με σκοτώσεις, κάν΄ το! … Η εκπυρσοκρότηση του όπλου ήταν εκκωφαντική. Από θαύμα δεν κατάφερε ο θείος μου να με πετύχει. Μέσα μου, σαν να άκουσα μια φωνή: «Ehroub - Φύγε!». Γύρισα την πλάτη μου κι άρχισα να τρέχω …» . Ο Μοχάμεντ, Ιωσήφ πλέον, επέζησε. Ήταν Μουσουλμάνος και καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Γνώρισε τον Χριστιανισμό και συνειδητά απέρριψε το Ισλάμ. Πέρασαν χρόνια ολόκληρα, που κρυφά από την πατρική του οικογένεια, προσπαθούσε να συμμετέχει στη λατρευτική ζωή της τοπικής Εκκλησίας και να βαπτιστεί. Ο φόβος, όμως, των αντιποίνων για τον προσηλυτισμό του στο Χριστιανισμό, εμπόδιζε τους Χριστιανούς να τον αποδεχθούν. Όταν το μυστικό του αποκαλύπτεται, ομολογεί την πίστη του στο Χριστό και φυλακίζεται. Γνωρίζει βασανιστήρια. Όμως υπομένει κι επιμένει. Απελευθερώνεται. Και σε βάθος ετών, με πίστη στην Πρόνοια του Θεού, υπερβαίνοντας εμπόδια, εγκαταλείπει την πατρική του οικογένεια, την οικονομική του άνεση, την πατρίδα του και μεταναστεύει μαζί με τη σύζυγό και τα παιδιά του, ώστε ελεύθερα να βαπτιστούν Χριστιανοί και να λατρεύουν το γλυκύτατο Ιησού. Άραγε, πόσοι άλλοι «Μοχάμεντ» υπάρχουν, που ως σύγχρονοι ομολογητές, δοξάζουν το όνομα του Θεού, πληρώνοντας το τίμημα της πίστης τους σ΄ Εκείνον; Και άραγε πόσο «γνήσιος Χριστιανός» είμαι εγώ που τους αντικρίζω περιφρονητικά, όταν έρχονται στην πατρίδα μας ως …«λαθρομετανάστες»; Δ

[close]

p. 11

αποστολή λοι σχεδόν οι Έλληνες που βαφτίστηκαν στην Εκκλησία από τους γονείς τους σε βρεφική ή νηπιακή ηλικία (κατ’ έθιμον Νηπιοβαπτισμός) δηλώνουν - λίγα χρόνια πριν - ακόμη και στις ταυτότητές των - ότι είναι «Χριστιανοί Ορθόδοξοι». Ο Νηπιοβαπτισμός καθιερώθηκε νωρίς στην Εκκλησία (β΄ αι.) ως ποιμαντική ενέργεια της Εκκλησίας, ώστε όταν οι γονείς γίνονταν Χριστιανοί, να μπορούν να βαπτίζουν και τα παιδιά τους και η Χάρις του Θεού να ευλογεί και να αγιάζει ολόκληρη την οικογένεια. Η ενέργεια αυτή της Εκκλησίας φανέρωσε ευθύς εξαρχής την κοινοτική της διάσταση. Με άλλα λόγια, έγινε φανερό, ότι ο Χριστιανισμός δεν βιώνεται ως «ατομική υπόθεση» και «ατομική επιλογή», αλλά ως κοινότητα προσώπων. Όταν κανείς γίνεται Χριστιανός δεν ζει μόνο για τον εαυτό του, αλλά συμμετέχει κατ’ αρχήν στην πίστη της χριστιανικής οικογένειάς του, «των Πατέρων του», και στη συνέχεια γίνεται ισόκυρο μέλος της ευρύτερης Χριστιανικής Κοινότητας της πόλεως ή του χωριού του. Οι πρώτοι Χριστιανοί της αρχαίας Ρώμης έλεγαν μάλιστα το εξής σύνθημα: «Unus Christianus nullus Christianus», δηλαδή, ένας Χριστιανός μόνος του (χωρίς να ανήκει σε μια χριστιανική κοινότητα) δεν μπορεί να υπάρξει. Ωστόσο, ο κοινοτικός χαρακτήρας της Εκκλησίας θέτει ορισμένα ζητήματα, τα οποία υποχρεούται να γνωρίζει ο κάθε βαπτισμένος Χριστιανός. Η σχέση του κάθε Χριστιανού με την εκκλησιαστική κοινότητα της Ενορίας του είναι αναγκαία και απαραίτητη. Οι σύγχρονοι άνθρωποι ανήκουν σε διάφορους Συλλόγους και την ιδιότητά τους αυτή την εκδηλώνουν με την τακτική συμμετοχή στις διάφορες εκδηλώσεις των συλλογικών αυτών οργανισμών. Δεν μπορεί, λοιπόν, να είναι κανείς Χριστιανός Ορθόδοξος και να μη συμμετέχει στις εκδηλώσεις της εκκλησιαστικής κοινότητος στην οποία ανήκει. Η σταδιακή ή πλήρης αποκοπή του Χριστιανού από την Εκκλησιαστική Κοινότητα ενέχει τεράστιους πνευματικούς κινδύνους. Αφ’ ενός, μόνος του, δεν μπορεί να βιώσει τον πλούτο της Χριστιανικής πίστεως και ζωής και, αφ’ ετέρου, είναι εκτεθειμένος στους πειρασμούς και τις επιθέσεις των ανθρώπων του σκότους και, ιδιαίτερα του εχθρού διαβόλου, για τον οποίο ο Απόστολος Πέτρος έγραψε: «Νήψατε, γρηγορήσατε. Ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος ὡς λέων ὡρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίη» (Α΄ 5, 8). Η Εκκλησιαστική Κοινότητα είναι θεϊκό, Αγιοπνευματικό καθίδρυμα και η συμμετοχή των πιστών στη ζωή και τις εκδηλώσεις του, προσφέρουν πνευματική ασφάλεια και πλείστα όσα πνευματικά αγαθά. Πηγή: του Α. Ε. από περιοδικό Χριστιανικής Στέγης Καλαμάτας «Σύνδεσμος», τεύχος 499/Μαίου 2015, σελ. 136. Ό Ο ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ Του αειμνήστου Μοναχού Μωυσή Αγιορείτου Κ υρίως στις αγνές και αθώες παιδικές ψυχές θα πρέπει διακριτικά και με γνώση να εμφυτευτεί ο πόθος της θεώσεως και του αγιασμού, που αποτελεί κύριο σκοπό της ζωής. Να γεμίσουν χαρά, αισιοδοξία, ελπίδα από τον πλούτο της Εκκλησίας. Σε μια αρκετά δύσκολη εποχή, όπως η δική μας, είναι απαραίτητο να μιλήσουμε για την αγάπη του Θεού, την ανταπόκρισή μας σ’ αυτή, την αγωνιστικότητα και την ωφέλεια του πλησίον. Να προταθεί ζωή νέα, εν Χριστώ, εν ειρήνη, μέσα στο φως και στην αλήθεια. Να μιλά η ίδια η ζωή του Κατηχητή. Οι εορτές του εκκλησιαστικού έτους είναι μια σημαντική ευκαιρία ενδυνάμωσης και ευλογίας, μελέτης και ενδοσκαφής. Πρότυπα είναι η Παναγία και οι Άγιοι. Καλή και συνεχής αγωνία για την αναζήτηση του Πανάγαθου Θεού. Είναι απαραίτητη μια βαθύτερη πνευματική γνώση, ένα νόημα και μια ποιότητα. Μπορούν δύο λόγια μέσα από την καρδιά μας να στηρίξουν το παιδί και τον άλλο για όλη την κατοπινή ζωή τους. Δεν νομίζουμε ότι το έργο αυτό είναι τόσο εύκολο. Μόνο με τη βοήθεια του Θεού μπορεί να γίνει κάτι. Στην εποχή μας κυκλοφορούν νέες ιδέες, επικρατούν άλλες προτεραιότητες, ορολογίες ξένες, αρετές λησμονημένες. Τα παιδιά δεν μπορούμε να τα προστατέψουμε πάντοτε εμείς. Ας αφήσουμε τα παιδιά μας στα χέρια του Θεού. Ας αυξήσουμε την ταπεινή προσευχή. Νέοι δρόμοι ανοίγονται. Η ζωντανή σχέση με το ζώντα Χριστό θα δώσει το βαθύ νόημα. Η επιστήμη, η τεχνολογία, να γίνουν χρηστικά εργαλεία προς βοήθεια και καλύτερη επικοινωνία. Αιώνιες αλήθειες να ειπωθούν απλά και με παραδείγματα. Το Ευαγγέλιο θα πρέπει οπωσδήποτε να αποτελεί μόνιμη αναφορά. Γονείς, δάσκαλοι, κατηχητές θα πρέπει να συνεργαστούν, να σκύψουν πιο πολύ στο παιδί, να το υπομείνουν, να το ακούσουν, να το προσέξουν. Η καλή αγωγή των παιδιών θέλει πολλές θυσίες. Ο Θεός να παρουσιαστεί προσιτός, ζεστός, οικείος και φιλικός. Να μιλήσουμε πολύ για την ταπείνωση και την αγάπη του Χριστού. Πηγή: http://www.diakonima.gr 11

[close]

p. 12

80XPONIA O αποστολή ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΓΚΑΙΝΙΩΝ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΡΑΠΟΝΤΑ Της Γεωργίας Σαλεβουράκη - Κοιν. Ανθρωπολόγου Ναού και Ιακώβου του Α΄ του από Δυρραχίου που τέλεσε τα εγκαίνια. Λόγους αγάπης και σοφίας, απηύθυνε στους εκκλησιαζόμενους ο Γέροντας Εφραίμ. Το ιδιαίτερο ήταν πως το απόγευμα της ίδιας ημέρας, το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ναού διοργάνωσε ειδική Επετειακή εκδήλωση. Στην εκδήλωση τίμησε το Μηχανικό κ. Μιχάλη Τσιλεβίδη για την ως σήμερα αφιλοκερδή προσφορά εργασίας στο Ναό και τον ιεροψάλτη κ. Μιχάλη Κανπάδαη για τη συμπλήρωση 35 χρόνων στο αναλόγιο του Ναού και 50 χρόνων ιεροψαλτικής διακονίας! Στη συνέχεια έγινε αναφορά στο ιστορικό των Εγκαινίων από τους εφημέριους π. Αθανάσιο και π. Ευστράτιο, ομιλία για την αρχιτεκτονική του Ναού από τον κ. Πέτρο Κουφόπουλο, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών, παράδοση της Ειδικής Μελέτης περί των προβλημάτων της στέγης του Ναού, για την ένταξή του σε Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα και ομιλία του Πανοσιολογιωτάτου Γέροντος Εφραίμ, Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους. Ο πολυσέβαστος Γέροντας είναι γεγονός πως κατέπληξε τους πιστούς με το ζωντανό λόγο του. Επειδή τα έξοδα σύνταξης της Μελέτης τα ανέλαβε η Ι. Μ. Βατοπαιδίου, το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο κατέγραψε τη Μονή στους Μεγάλους Ευεργέτες και διά του Αιδεσιμ. Προέδρου π. Αθανασίου Γιουσμά, ευχαρίστησε το Γέροντα Εφραίμ, προσφέροντάς του έναν επιστήθιο σταυρό με τη μορφή του Αγίου Θεράποντος. Ναός του Αγίου Θεράποντα στη Μυτιλήνη, αποτελεί το σήμα κατατεθέν της Λέσβου. Ξεκίνησε να χτίζεται στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας, το 1850, και εγκαινιάσθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1935, από τον Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο Α΄, τον από Δυρραχίου. Με την ευχή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Ιακώβου, η συμπλήρωση των 80 χρόνων από την ημέρα των εγκαινίων, γιορτάστηκε ιδιαίτερα στο Ναό από 7 μέχρι 9 Σεπτεμβρίου. Τη Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου, κλήρος και λαός, υ­ πο­ δεχθήκαμε στα προπύ­­ λαια του Ναού πιστό αν­ τίγραφο της Ιερής Εικόνας της Παναγίας της Βηματάρισσας, από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους. Τη συνόδευε ο Πανοσιολογιώτατος Ηγούμενος π. Εφραίμ Βατοπαιδινός. Πρώτος την ασπάστηκε ο Σεβασμιώτα­ τος Μητροπολίτης κ.κ. Ιά­ κωβος και εν συνεχεία με­ γάλο πλή­ θος πιστών. Η Θεο­ μητορική Εικόνα θα πα­ ραμένει εσαεί στο Ναό για να αποτελεί έναν ισχυρό σύνδεσμο της Μονής με την ενορία. Αποτελεί ένα έργο τέχνης και ιερότητας, αφού φιλοτεχνήθηκε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου και κοσμήθηκε με χρυσό και ασήμι, χορηγία του κ. Alexey Demidoy από τη Ρωσία. Την επομένη, Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου, τελέστηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία με Ιερό Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των αειμνήστων Μητροπολιτών Μυτιλήνης, Καλλινίκου του κτήτορος του ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΑΣΙΑΣΗ Σας συνιστούμε να προμηθευτείτε τις δυο νέες μας εκδόσεις. Απευθυνθείτε στην Έκθεση Βιβλίων του Ι. Ν. Αγίου Θεράποντα ή για ταχυδρομική αποστολή, στη διεύθυνση του περιοδικού μας. 12

[close]

p. 13

αποστολή Η ΖΩΗ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ Σ υχνά θεωρούμε τη ζωή μας δεδομένη, πιστεύουμε πως ό,τι μας έχει κατά καιρούς προσφερθεί, είναι αυτονόητο. Γι’ αυτό και, δυστυχώς, σπάνια εκτιμούμε τα απλά καθημερινά πράγματα με τα οποία μας ευλόγησε ο Θεός, σπάνια Τον ευχαριστούμε για τις μικρές αυτές ευλογίες. Μόνο όταν κάποια στιγμή ο Θεός επιτρέψει κάποια αλλαγή στη ζωή μας, συνειδητοποιούμε τη σημασία και τη μοναδικότητα της μέχρι χτες καθημερινότητάς μας. Τα τελευταία είκοσι χρόνια ζούσα μόνιμα στη Μυτιλήνη, δούλευα σε δημόσιο σχολείο ως καθηγήτρια φιλόλογος και είχα την τύχη να συμμετέχω στην ενοριακή ζωή του Αγίου Θεράποντα και μάλιστα να είμαι πνευματικό παιδί του παπα-Θανάση. Ζούσα στον τόπο που γεννήθηκα, κοντά σε συγγενείς και φίλους που μιλούσαμε λίγο-πολύ την ίδια γλώσσα – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Είχα την ευκαιρία να εκκλησιάζομαι σ’ έναν πανέμορφο Ναό και να παρακολουθώ Ακολουθίες και Κατηχητικές Συνάξεις στη γλώσσα μου. Κι όμως, πολλές φορές, σαν άλλη Μάρθα του Ευαγγελίου «ἐμερίμνων καί ἐτύρβαζον περί πολλά», όπως μου είχε συχνά επισημάνει ο πνευματικός μου πατέρας... Από την άλλη μεριά, εκτός ενορίας βρέθηκα αρκετές φορές στη θέση του «κατηγορουμένου» από «ομόδοξους», που θεωρούσαν την πνευματική ζωή αταίριαστη στη σημερινή εποχή… Μέχρι που αποφάσισα να δοκιμάσω μια διαφορετική εμπειρία, να ζήσω και να δουλέψω για λίγο στο εξωτερικό. Αποσπάστηκα στην Μπρατισλάβα της Σλοβακίας, για να διδάξω στο Πανεπιστήμιο τη Νέα Ελληνική Γλώσσα και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Για πολλούς αυτό ήταν μια τρέλα, για μένα ήταν μια πρόκληση να διευρύνω τους ορίζοντές μου και να πραγματοποιήσω ένα παιδικό μου όνειρο, που οι συνθήκες δεν μου επέτρεψαν να πραγματοποιήσω νωρίτερα. Δεν είχα οικογενειακές υποχρεώσεις και γι’ αυτό θεώρησα πως ο Θεός μού έδινε την ευκαιρία, έστω και τώρα, να βιώσω μια απωθημένη εμπειρία μου. Μπορεί και να λειτούργησα εγωιστικά˙ δεν ξέρω… Έκανα το σταυρό μου και ξεκίνησα και μπορώ να καταθέσω πως αισθάνθηκα πολλές φορές τη Θεία Προστασία. Έχω την τύχη να έχω κοντά μου στο Πανεπιστήμιο ανθρώπους που, αν και οι περισσότεροι δεν μιλάνε τη γλώσσα μου, ήταν απ’ την αρχή πρόθυμοι να με βοηθήσουν, αναγνωρίζουν τη δουλειά μου και, επιπλέον, μου προσφέρουν την ευκαιρία να συνεχίσω τις σπουδές μου στο αντικείμενο της ειδικότητάς μου, κάτι που επίσης ονειρευόμουν από τα φοιτητικά μου χρόνια. Τον τελευταίο χρόνο, μάλιστα, με μεγάλη χαρά ανακάλυψα το ενδιαφέρον των εδώ Κλασσικών Σπουδών για το Βυζάντιο και την Αγιογραφική Γλώσσα και Παράδοση! Πολλές φορές θυμήθηκα τις σχετικές με την Ορθοδοξία αναλύσεις του πνευματικού μου, που με ωφέλησαν όχι μόνο πνευματικά, αλλά και στη συνέχιση των σπουδών μου εδώ! Απ’ την άλλη μεριά όμως, τους πρώτους μήνες εκτός δουλειάς ήμουν μια ξένη. Θυμόμουν τη Μυτιλήνη, τις συνάξεις μας, τις επισκέψεις σε φίλους… Πολλές φορές αισθάνθηκα μόνη! Ο άνθρωπος είναι ανυπόμονος, ίσως και ολιγόπιστος πολλές φορές! Πώς μπορεί κανείς να έχει σ’ έναν καινούργιο τόπο τον κύκλο ανθρώπων που έχει στον τόπο που γεννήθηκε; Τα πράγματα άρχισαν μετά τους πρώτους τέσσερις μήνες να αλλάζουν… Άρχισα να έχω φίλους, να ανταλλάζω επισκέψεις, να έχω συντροφιά. Οι άνθρωποι εδώ, βέβαια, είναι πιο κλειστοί απ’ τους Έλληνες, αλλά είναι φιλικοί, συνεργάσιμοι και αρκετά εκφραστικοί, απλά χρειάζονται περισσότερο χρόνο. Επιπλέον, μου δόθηκε η ευκαιρία να συναναστραφώ και με ανθρώπους από διαφορετικές φυλές και θρησκείες. Κι εκεί έζησα μια ευχάριστη έκπληξη: Στο σπίτι μου έχω ένα μικρό «ταμιείον», αλλά και ποτέ δεν έκρυψα την πίστη μου στο Θεό. ΚΑΝΕΝΑΣ δεν σχολίασε αρνητικά τη στάση μου, κανένας δεν κορόιδεψε την ανάγκη μου να πάω στην εκκλησία! Κι ανάμεσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους υπήρχαν καθολικοί, διαμαρτυρόμενοι, ακόμα και μουσουλμάνοι! Πολυπολιτισμική κοινωνία, θα πει κανείς… Σεβασμός στο συνάνθρωπο θα πω εγώ! Ένα μικρό αγκάθι όμως υπήρχε και υπάρχει στην πνευματική ζωή μου εδώ: Στην Μπρατισλάβα υπάρχει ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ Ορθόδοξος Ναός στην άλλη άκρη της πόλης και φυσικά η Θεία Λειτουργία γίνεται στα σλοβακικά˙ επιπλέον η ακολουθία ψάλλεται κατά το ρωσικό τρόπο. Είναι, λοιπόν, πάρα πολύ δύσκολο να την παρακολουθήσω, κι αυτό ομολογώ πως κάποιες φορές λειτουργεί αποτρεπτικά… Ελληνική Θεία Λειτουργία μπορώ να παρακολουθήσω μόνο στη Βιέννη, που απέχει περίπου 1,5 ώρα με το τρένο. Πρέπει όμως να ομολογήσω πως η ατμόσφαιρα είναι κατανυκτική, επικρατεί τάξη και δίνεται η αίσθηση μιας πραγματικής Ορθόδοξης κοινότητας. Στο Ναό τα στασίδια είναι πολύ λίγα, οι πιστοί στέκονται όρθιοι και υπάρχει μόνο ένας μάλλινος διάδρομος που οδηγεί απ’ την είσοδο του Ναού στο Ιερό. Το αντίδωρο είναι λιγοστό, αλλά τη Θ. Λειτουργία εμπλουτίζει πάντα το κήρυγμα του ιερέα. Ζώντας αυτή την εμπειρία, δεν μπορώ να μην σκεφτώ την Κυριακή στη Μυτιλήνη… Είχα την ευκαιρία να προσευχηθώ και να ακούσω κήρυγμα στη γλώσσα μου, να κάθομαι στο στασίδι μου και να πατώ στο χαλί που ήταν στρωμένο απ’ άκρη σ’ άκρη, κι όμως πάλι άκουγα παράπονα ή έμπαινα στον πειρασμό να κοιμηθώ το πρωί λίγο παραπάνω! Δεν μετανιώνω για την επιλογή μου˙ άλλωστε, δεν πρόκειται για μόνιμη μετεγκατάσταση. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να προτρέψω τα αδέρφια μου να εκτιμήσουν περισσότερο αυτό που έχουν, αυτό που ευλόγησε ο Θεός να τους προσφέρει απλόχερα η ενορία μας! Της Σοφίας Χατζηγιαννάκη - Φιλολόγου 13

[close]

p. 14

αποστολή « Της Κατερίνας Ταβαντζή - Δικηγόρου Αν και ζω μακριά από την Ενορία μου, η Ενορία μου είναι ...σπίτι μου! χρόνια. Ήμουν μόλις τεσσάρων χρονών, όταν τοποθετήθηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Θεράποντα Μυτιλήνης, κι έκτοτε έμελλε να γίνει ο πνευματικός μου πατέρας. Μέσα από τα Κυριακάτικα κηρύγματα, τις Κατηχητικές Συνάξεις, πρώτα στο Δημοτικό, έπειτα στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο κι αργότερα στη Βραδινή Συντροφιά Νέων, έμαθα να αγαπώ το Χριστό. Χέρι - χέρι με τα πνευματικά μου αδέρφια, βήμα - βήμα από την παιδική ηλικία, υπό την καθοδήγησή του κοινού πνευματικού - μαζί μ’ εμένα κι άλλοι - γνωρίσαμε, αγαπήσαμε και αγωνιζόμαστε να ζούμε σύμφωνα με το θέλημα του Χριστού. Αυτό που κρατώ καλά φυλαγμένο μέσα μου είναι τα όσα έζησα στη Βραδινή Συντροφιά Νέων του Αγίου Θεράποντα. Μια παρέα νέων ανθρώπων που ξεκίνησε το φθινόπωρο του έτους 1990, σε μια προσπάθεια του πνευματικού μας, αρχικά να μας συγκεντρώσει για να γνωριστούμε μεταξύ μας και να αναπτύξουμε μια πνευματική συγγένεια και στη συνέχεια να γίνουμε μια «αλλιώτικη παρέα». Μια παρέα που μοιράζεται σκέψεις, ανησυχίες, προβληματισμούς για Το Θεό, για τους ανθρώπους, για τη φύση, για καθετί που απασχολεί το σύγχρονο άνθρωπο, από την απλή καθημερινότητά του έως τα πιο βαθιά νοήματα της Πίστης μας. Πάει καιρός τώρα, που άρχισα να νιώθω έντονα την έλλειψη της αγαπημένης μου Συντροφιάς, μια και η απόσταση της πόλης - κατοικίας μου πλέον, μου στερεί την αμεσότητα της συχνής συμμετοχής μου στις Συνάξεις του πατέρα. Έτσι αποφάσισα να απευθυνθώ στον Ιερό Ναό όπου εκκλησιάζομαι, εδώ στη Θεσσαλονίκη, και να ενταχθώ σε μία Συντροφιά Νέων αντίστοιχη με αυτήν του Αγίου Θεράποντα. Έχοντας μάλιστα υπόψη μου ότι οι Ιερείς είναι πολύ δραστήριοι και το έργο της σες φορές είχα επισκεφτεί το νησί της Μυτιλήνης, ο Ναός του Αγίου Θεράποντα ήταν πάντα αυτός που κέρδιζε το βλέμμα μου, καθώς το πλοίο έμπαινε στο λιμάνι. Όταν διορίστηκα ως εκπαιδευτικός στο νησί, στο Ναό αυτόν εκκλησιαζόμουν. Η πρόνοια του Θεού φρόντισε έτσι ώστε να βρεθώ μια Παρασκευή βράδυ στη Συντροφιά Νέων του π. Αθανασίου. Τα λόγια του μίλησαν στην καρδιά μου. Το πόσο ευπρόσδεκτη αισθάνθηκα και το πόσο η προσευχή στην αρχή, και η ομιλία στη συνέχεια, γαλήνεψαν την ψυχή μου, με ώθησαν να συμμετέχω ανελλιπώς στη Συντροφιά. Μέσα από αυτές τις ομιλίες, παρακινήθηκα να αρχίσω την προσευχή συστηματικά με προσευχητάρι, να θελήσω να μάθω να φτιάχνω πρόσφορο και κόλλυβα για τους κεκοιμημένους, να ακολουθώ τις νηστείες και να συμμετέχω πιο συχνά στο Μυστήριο της Εξομολόγησης και της Ό ταν καθόσουν στο στασίδι, τα πόδια σου δε φθάνανε μέχρι το πάτωμα», μου λέει χαρακτηριστικά ο παπα-Θανάσης, όταν αναλογίζεται πώς περάσανε τα ενορίας σημαντικό και μεγάλο, θεώρησα ότι αυτό θα ήταν κάτι αυτονόητο. Χωρίς δεύτερη σκέψη, μια Κυριακή πρωί μετά τη Θεία Λειτουργία, απευθύνθηκα σε έναν από τους Ιερείς και ενημερώθηκα για μια πληθώρα πνευματικών και καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων που λαμβάνουν χώρα κάθε εβδομάδα και οι οποίες ξεπερνούν σε αριθμό τις 20, όπως «Μαθήματα Βυζαντινής Μουσικής», «Κατηχητικά Μαθήματα σε παιδιά Δημοτικού, Γυμνασίου - Λυκείου», «Μαθήματα Αγιογραφίας», «Χορωδία Γυναικών», «Τμήμα Ζωγραφικής», «Τμή­ ματα Παραδοσιακών Χορών», «Τμή­ μα Σκίτσου», «Θεατρική Ομάδα Ενηλίκων» και πολλές ακόμη. Πλην όμως - προς μεγάλη μου έκπληξη - όπως με διαβεβαίωσε ο Ιερέας, Συντροφιά Νέων δεν υπάρχει στην ενορία! Μια σκιά θλίψης σκοτείνιασε την ψυχή μου και για αρκετή ώρα στεκόμουν αποσβολωμένη. Αναρωτήθηκα, γιατί να μην αφιερώνεται έστω μια ώρα την εβδομάδα στη συζήτηση των θεμάτων που απασχολούν τους νέους, που καθημερινά περικυκλώνονται από τους πειρασμούς, που έχουν ανάγκη από Χριστό, από ελπίδα, από φως. Ειδικά τώρα, που οι νέοι ζούμε σε μια εποχή που όλα αλλάζουν και μεταβάλλονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, σε μια κοινωνία όπου η κοσμικότητα είναι συνυφασμένη με το φυσιολογικό και η πνευματικότητα συνυφασμένη με το αφύσικο και το «εξωπραγματικό»... Δόξα τω Θεώ, η θλίψη μου δεν κράτησε για πολύ. Ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο μου. Σκέφτηκα τον πνευματικό μου πατέρα, θυμήθηκα ότι υπάρχει η ιστοσελίδα του Αγίου Θεράποντα (www.apostoli.org) κι έκτοτε παρακολουθώ όλες τις ενοριακές μας Κινήσεις και «συμμετέχω» ακουστικά και νοερά... Κατηχούμαι και διδάσκομαι, ακούγοντας τα όσα λέγονται στην ενορία του νησιού μου. Και κυρίως συνειδητοποιώ μια αλήθεια, πως τελικά είναι ωραία να αισθάνεσαι ότι δεν είσαι μόνος στο δρόμο για το Χριστό... μας ζωή με ίδιους στόχους και μ’ οδηγό το Χριστό. Δυστυχώς, λόγω απόστασης - ζούμε στη μακρινή Αμερική - δεν μπορούμε να παρευρισκόμαστε στις Συνάξεις του Αγίου Θεράποντα. Όμως, μέσω της ιστοσελίδας μας www.apostoli.org ακούμε έναν πνευματικό πατέρα να συμβουλεύει τα παιδιά του μέσω των πολλαπλών ενοριακών ευκαιριών. Και δεν είμαστε οι μόνοι. Εδώ στην Αμερική, στην ενορία που εκκλησιαζόμασταν στη Βοστόνη, ο ψάλτης και η οικογένειά του είναι συχνοί ακροατές! Έτσι, μετά από δέκα χρόνια, βλέποντας την πορεία τη δική μου και της οικογένειάς μου μέχρι τώρα, καταλήγω στο συμπέρασμα πως δεν αρκεί μόνο η συμμετοχή στην εκκλησιαστική ζωή, πρέπει να θελήσεις ν’ ακούσεις και να γνωρίσεις το Λόγο Του. Σε όποιο μέρος της γης κι αν βρίσκεται κάποιος, πάντα υπάρχουν οι ευκαιρίες, αρκεί να το θελήσει. Ό Συμμετέχουμε από τη μακρινή Της Σοφίας Κούλη-Τριχώνα - Νηπιαγωγού Θείας Κοινωνίας. Μέσα από αυτές τις συνάξεις και τον Κυριακάτικο εκκλησιασμό, έβλεπα τη ζωή μου να αλλάζει και την ψυχή μου να έρχεται πιο κοντά στο Χριστό. Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, εξακολουθώ να ...συμμετέχω στη Συντροφιά των Νέων με το σύζυγό μου, πολλές φορές, και τα τρία μας παιδιά, μέσω διαδικτύου. Με το σύζυγό μου, που γνωριστήκαμε στη Συντροφιά κι από εκεί ξεκινήσαμε την κοινή ΑΜΕΡΙΚΗ 14

[close]

p. 15

ΝΑΔΙΩΤΗΣ ΝΙΚΟΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ναδημοσιεύουμε όσα είπε ο ταλα­ ντού­ χ ος ηθοποιός και παρουσιαστής σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα «Αγιορείτικο Βήμα» και στο Γιώρ­ γο Νταλιάρη, γιατί θεωρούμε πως αξίζει να διαβαστούν. - Νίκο, δεν κρύβεις πως πιστεύεις βαθιά στο Θεό. Μεγάλωσες με τέτοια βιώματα ή συνέβη κάτι αναπάντεχο στη ζωή σου; Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που είχε χριστιανικές αρχές, που είχε «πιστεύω». Δεν ήμασταν κάθε Κυριακή στην Εκκλησία ή δεν ακολουθούσαμε κατά γράμμα ό,τι ορίζει η πίστη μας, αλλά πιστεύαμε στο Θεό. Με το ζόρι δεν νηστεύαμε, ούτε πηγαίναμε στην Εκκλησία. Στην εφηβεία, από μόνος μου ακολουθούσα έναν άλλο δρόμο, μια αναζήτηση. Μπορώ να τη χαρακτηρίσω ως μια εσωτερική ανάγκη που με ώθησε προς τα εκεί. - Πόσο δύσκολο είναι για ένα νέο άνθρωπο που βρίσκεται στο χώρο του θεάματος, να δαμάζει τα πάθη του και να παραμένει πιστός στις αρχές του. Όταν υπάρχει θέληση, τίποτα δεν είναι δύσκολο. Με προσπάθεια αλλά και πίστη όλα είναι εφικτά. Δεν είναι τίποτα πάνω από τις δυνάμεις μας. - Η επαφή αυτή με τον Θεό σε έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο; Σίγουρα, δεν το συζητάω. Βρήκα τον εαυτό μου έτσι. Ήρθα πιο κοντά σε μένα, δεν περίμενα από κανέναν να με κρίνει, αλλά αυτό βρίσκεται μέσα μου, στη συνείδησή μου. Και το πιστεύω βαθιά μέσα μου, πως με έκανε καλύτερο. - Ο κόσμος χαίρεται όταν ακούει νέους ανθρώπους όπως εσύ, να λένε πως έχουν πίστη, πως ζουν σύμφωνα με όσα ορίζει η θρησκεία μας. Όταν λέω ότι πιστεύω στο Θεό δεν το κάνω για να με ακούσουν οι γύρω μου ή για να προκαλέσω. Το κάνω για μένα, δεν το προβάλλω. Το κρατώ μέσα μου χωρίς όμως να το κρύβω. - Αυτοί που λένε πως δεν πιστεύουν, έρχεται η στιγμή που τελικά θα αναζητήσουν το Θεό; Είμαι σίγουρος γι’ αυτό, απλά δεν ξέρουν το πότε. Από την άλλη, δε χρειάζεται να συμβεί κάτι άσχημο ώστε να προστρέξει κάποιος στο Θεό· μπορεί να είναι και κάτι καλό που θα τον αφυπνίσει. - Νίκο, καταφέρνεις να ακολουθείς αυτά που ορίζει η πίστη μας, λ.χ. σε περίοδο Σαρακοστής; Προσπαθώ, παρότι το πρόγραμμα και οι υποχρεώσεις μου είναι βεβαρημένα. Νηστεύω όλη τη Σαρακοστή. Μικρότερος δεν το έκανα, αλλά από τη στιγμή που ξεκίνησα, το πράττω ανελλιπώς και με μεγάλη χαρά. Αντιλαμβάνομαι πως για πολλούς ανθρώπους είναι δύσκολο να πηγαίνουν σε όλες τις Ακολουθίες αυτές τις ημέρες, αλλά τουλάχιστον μπορούν να κάνουν αυτή τη μικρή θυσία, που είναι η νηστεία. Όση περισσότερη προσευχή κάνουμε όλοι μαζί, τόσο καλύτερα θα είναι για όλους. - Έχεις βρεθεί στο Άγιο Όρος. Ποιες είναι οι εμπειρίες σου; Το έχω επισκεφθεί αρκετές φορές, τελευταία πηγαίνω στη Μονή Βατοπεδίου. Το να πηγαίνω στο Όρος είναι για μένα ένα «πρέπει». Δηλαδή, θα θυσιάσω από το χρόνο μου, τον λίγο αυτό το διάστημα, και θα το επισκεφθώ. Το κάνω, γιατί είναι ένας χώρος προσευχής˙ θα συναντήσω και θα μιλήσω με πνευματικούς ανθρώπους˙γιατί γαληνεύω, ηρε­ μώ και για να κάνω μια περισυλλογή. Κάθε φορά που φεύγω από τη Μονή, παίρνω μαζί μου όμορφα και θετικά πράγματα. Όποιος δεν το έχει πράξει ως σήμερα, καλό θα είναι να το κάνει. Αν καταφέρει να το επισκεφθεί, έχοντας καλή και θετική διάθεση, τότε θα αλλάξει τη ζωή του. αποστολή Πηγή: www.agioritikovima.gr/ arthra/item/56103 15

[close]

Comments

no comments yet