De Palestijnse Stem, ed. 3

 

Embed or link this publication

Description

De Palestijnse Stem

Popular Pages


p. 1

De Palestijnse Stem Jaargang 1 , nummer 3

[close]

p. 2

Hoofdredactie: Henny A.J. Kreeft Eindredactie: Nora Naber Grafische Vormgeving: KhamakarPress Persbureau email: info@khamakarpress.com telefoon: 06 - 49400851 pg.21. Bemanning “Help voor Gaza” -schip ontoverd door de Israelische marine Voormalige Tunesische president naar Frankrijk 1 Jaargang 1 - nummer 3 - juni 2015 Inhoud pg. 1. Colofon pg. 2. Voorwoord pg. 3. Amsterdam wil een stedenband met Tel Aviv pg. 5. Hongerstaking: dagen zonder eten en vaak zonder drinken pg. 7. Amsterdam en de stedenband met Tel Aviv - deel II pg.10. Stedenband? pg.11. Overzicht pg.13. De Palestina Papers - deel 5: Bezet of niet? pg.15. Kort Nieuws I pg.17. De Palestina Papers - deel 6: Politiek: Khalida Jarrar pg.19. Kort Nieuws II Dit is een uitgave van The Muslim Voice International September Juni 20152014 nummer nummer 3 1

[close]

p. 3

Er gebeuren weer belangrijke zaken In de wereldpolitiek is er “never a dull moment” maar voor Palestina is deze uitdrukking van toepassing in een veelvoud. Elke dag is er wel iets te beschrijven van hetgeen er gebeurd is. Om zo maar eens wat te noemen: President Abbas zal zijn kabinet ontbinden om met een nieuw kabinet aan de slag te kunnen gaan. Hopende dat dit democratisch gaat gebeuren en dat Hamas hierin ook een woordje mee mag praten Flotilla 3 is onderweg naar Gaza en ondertussen zijn we te weten gekomen dat het vlaggenschip Marian de haven van Gaza trachtte te beriken maar in internationale wateren is aangehouden. Volgens de bezettingsmacht zonder schermutselingen, maar internationaal wordt daar anders over gedacht. Khader Adnan zit in zijn tweede hongerstaking, is opgenomen in het ziekenhuis en schijnt een overeenkomst te hebben, zodat hij vrij gelaten zal gaan worden in juli, hopende dat Khader dan nog in leven is. Hij is het icoon geworden van de burgerlijke ongehoorzaamheid tegen de bezettingsmacht In de gemeenteraad van Amsterdam zijn bij een aantal fracties de gemoederen hoog opgelopen omdat het college een stedenband heeft voorgesteld met Tel Aviv. Ondanks dat er geen echte vrede is - alleen maar een staakt-het-vuren -, er elke dag Palestijnen, en zeker ook jongeren en kinderen worden vastgezet of erger nog, vermoord, ondanks de onderdrukking van een heel volk en het verdrijven van de Palestijnen van hun eigen land, wil het college van B&W een stedenband met Tel Aviv. Hoe komt men op zo’n idee ? In deze editie zullen een aantal van bovenstaande aspecten de revue passeren, met name de stedenband met Tel Aviv. Als het goed gaat, zal de gemeenteraad op 1 juli als raad het onderwerp bespreken. Burgemeester Van der Laan heeft het voorstel op dit moment teruggetrokken en een nieuw voorstel gedaan van samenwerking. Vraag is natuurlijk, wat is het verschil tussen een stedenband met een zionistische bezetter en een samenwerking met dezelfde bezetter? Misschien dat er meer duidelijkheid gaat komen tijdens de behandeling van het punt in de komende gemeenteraad. De tegenstanders van de stedenband zijn op dit moment hun knopen aan het tellen; mogelijk de voorstanders ook. Henny A.J. Kreeft Wees een Ambassadeur voor een Vrij Palestina De Palestijnse Stem Dit is een uitgave van The Muslim Voice International Juni 2015 nummer 3 Voorwoord 2

[close]

p. 4

Amsterdam wil een stedenband met Tel Aviv Op donderdag 18 juni zal de commissie Algemene Zaken van de gemeenteraad Amsterdam in eerste instantie spreken over het voorstel voor samenwerking met de steden Tel Aviv en Ramallah, resp. Israël en Palestina. Met name de samenwerking met de eerste stad, is bij vele mensen in Nederland in het verkeerde keelsgat geschoten. Menig Palestina activist zal bij de vergadering aanwezig zijn en ondertussen is AT5 benaderd, die zo wie zo al aanwezig zou zijn. Voorafgaand aan de commissievergadering zijn er contacten gelegd met verschillende fracties in de gemeenteraad. Enkele fracties hebben al aangegeven tegen het voorstel te zijn. Waarom kiest de stad Amsterdam op dit moment voor samenwerking met de meest rechtse regering ooit, die Palestijnen openlijk bedreigt en een regeringsbeleid hanteert van expansie richting de Palestijnse gebieden en die niet kijkt op een of meer vermoorde Palestijnen? Raadscomissiestukken Volgens de stukken van de raadscommissie zijn de volgende punten van belang bij een samenwerking met Tel Aviv: - De belangstelling in Israël voor Nederland en daarmee voor Amsterdam is groot vanwege de gedeelde geschiedenis -Tel Aviv is, naast Silicon Valley, dé startup stad van de wereld. Amsterdam kan veel leren van de aanpak van Tel Aviv. - Tel Aviv is net als Amsterdam een kosmopolitische stad waarin veel verschillende nationaliteiten samenleven en die vergelijkbare stedelijke opgaven heeft als Amsterdam. Het zou interessant zijn om uit te wisselen op het gebied van ruimtelijke ordening, sociale woningbouw, startups en innovatie/smart city, cultuur, broedplaatsen, onderwijs en sport. - Tel Aviv heeft een Arabische minderheid en de aanpak van het Arabisch-Joodse vraagstuk in Tel Aviv kan interessant zijn voor Amsterdam. - Tel Aviv en Amsterdam kunnen krachten bundelen op het gebied van LHBT (lesbische, homoseksuele, biseksuele en trangender burgers) beleid - Er liggen mogelijkheden voor het Nederlandse bedrijfsleven om zaken te doen in Tel Aviv, ook kunnen matchmaking sessies worden georganiseerd voor startups en MKB bedrijven uit Amsterdam en Tel Aviv bij het eerst volgende werkbezoek en daarna. - Amsterdam is een internationaal sterk merk. Tel Aviv wil graag leren van Amsterdam Marketing hoe de city marketing te verbeteren. - Kennisuitwisseling op gebied van voorkomen radicalisering en vreedzaam samenleven ligt zeer voor de hand waarbij sport en cultuur instrumenten zijn. - Tel Aviv is een belangrijke stad als het gaat om de acquisitie van Israëlische bedrijven naar Amsterdam. Met name op het gebied van ICT, Life Sciences, High Tech en start-ups. Opvallend in dit ambtelijke stuk zijn de aangedikte zinnen om het maar mooier te laten lijken en de oorlogsretoriek van de regering weg te moffelen. De zin alleen al over “ … een kosmopolitische stad waarin veel verschillende nationaliteiten samenleven … ” en “... een Arabische minderheid en de aanpak van het Arabisch-Joodse vraagstuk … kan interessant zijn voor Amsterdam”. Het idee alleen al, dat de gemeenteraad van Amsterdam spreekt over het feit dat verschillende nationaliteiten samenleven; weten de gemeenteraadsleden dan niets over de achterstelling van Arabische mensen in deze gebieden? Hebben ze dan nog nooit van aanslagen op Arabieren gehoord? Daarnaast de aanpak van het vraagstuk: wil burgemeester Van der Laan dezelfde tactiek toepassen als de bezetters van Palestina uitvoeren op de Arabieren in Israël? Ik neem aan van niet. Dan weet ik niet wat deze opmerking van toegevoegde waarde heeft. Amsterdam heeft altijd gevochten voor de mensenrechten en nog steeds en dan kan men toch niet met droge ogen kiezen voor een stedenband met de hoofdstad van een “land’ dat anderen al jaren onder een bezetting houdt, mensen zonder enige vorm van rechtspraak zo maar opsluit en ook ‘gewoon voor niets’ onschuldige Palestijnen vermoord, laat vermoorden en toe kijkt als kolonisten het doen. Schande, beschamend en een directe klap in het gezicht van de Palestijnen die door de zionistische bezetters van haard, huis en land zijn verdreven. 3 3 Juni 2015 nummer 3

[close]

p. 5

Standpunt vooraf Volgens de Partij van de Arbeid zou de fractie geen voorstander zijn van de stedenband met Tel Aviv en men zou een kritisch geluid laten horen in de commissievergadering. Middels de site van de Amsterdamse zender AT5 is naar buiten gekomen wat de standpunten van GroenLinks en de SP zijn: “GroenLinks heeft al aangegeven dat ze de band met Tel Aviv niet zien zitten. Fractievoorzitter Rutger groot Wassink schrijft in een blog: ‘Zo lang Israël Palestina bezet, de mensenrechten structureel schendt en de nederzettingenpolitiek continueert, heeft Amsterdam -als stad die de mensenrechten hoog in het vaandel heeft- er simpelweg niets te zoeken.’ Collegepartij SP, eerder zeer kritisch over samenwerking met Tel Aviv, zal kritisch te kijken naar het voorstel, maar het niet blokkeren, zo liet fractievoorzitter Daniel Peters weten op twitter.” Ook GroenLinks zal tegen stemmen, maar de collegepartij SP zal wel kritisch naar het voorstel kijken, maar niet blokkeren en zal dus meegaan met het voorstel. Dat het voorstel op voorhand gevoelig ligt, is op te maken uit het feit dat de gemeente tegelijkertijd een stedenband voorstelt met Israel en Ramallah. De opstellers van het voorstel weten dat ze wisselgeld moeten hebben om dit voorstel er door te krijgen. Daarom is er voor gekozen om ook maar een stedenband met de “ zielige Palestijnen” voor te stellen. Het gaat Amsterdam niet om deze stad, maar alleen maar om Tel Aviv. De hoofdstad van moordenaars van kinderen zoals Inaz Khalil of Nadim Nuwara of Muhammad Abu al-Tharir of Kafr Malek, van onschuldige mensen zoals Ziad Abu Ein of mensen in hechtenis houden zonder enige vorm van eerlijke rechtspraak, zoals Khader Adnan of Marwan Barghouti of Samer Issawi of Shireen Issawi. Met deze ‘wereldstad’ wil Amsterdam een stedenband? Schande, beschamend en een directe klap in het gezicht van de Palestijnen die door de zionistische bezetters van haard, huis en land zijn verdreven. De commissievergadering is voorbereidend voor de uiteindelijke beslissing op 1 juli tijdens de gemeenteraadsvergadering. Het is nog kort dag om de raadsleden te benaderen om ze tot een fatsoenlijk, menselijk voorstel te laten komen. Een voorstel waar de Palestijnen van dromen en waarbij duidelijk een boodschap wordt afgegeven aan de zionistische bezettingsmacht in Tel Aviv: terug naar de grenzen van voor 1967, stop met het moorden van Palestijnen en gevangen nemen van Palestijnen. De maat is vol, tot hier en niet verder. Henny A.J. Kreeft KhamakarPress (het artikel is eerder verschenen op KhamakarPress) Juni 2015 nummer 3 4 4

[close]

p. 6

Hongerstaking: dagen zonder eten en vaak zonder drinken Hoe lang kan je een complete hongerstaking volhouden? Ik zou het echt niet weten, maar van verschillende kanten hoor ik dat het dagen kan duren. Dit is misschien een wat moeilijker verhaal aan de vooravond van de Ramadan, maar er zijn steeds weer mensen bezig met een hongerstaking om aandacht te vragen voor hun status in de wereld. Hongerstaking betekent in feite het bewust stoppen van het tot zich nemen van voedsel voor kortere of langere termijn. In 2012 is de Palestijnse voetballer Mahmoud al-Sarsak ruim 92 dagen in hongerstaking geweest. Op dit moment is Khader Adnan bezig met zijn tweede hongerstaking. Invloed op het lichaam Volgens degenen die er kennis van hebben kan de mens maximaal twee maanden in leven blijven zonder dat men voedsel tot zich neemt. Wekenlang zonder voedsel geleefd te hebben, kan onherstelbare gezondheidsschade veroorzaken, waarbij opgemerkt moet worden dat dikkere mensen de hongerstaking langer aan kunnen dan mensen die mager zijn. De eerste vier dagen kunnen goed verdragen worden, waarbij de staker normaal kan functioneren, ondanks een aanhoudend hongergevoel en maagkramp. Het bloedsuikergehalte zal licht dalen, maar zal nog wel stabiel blijven. Om in de energiebehoefte te voorzien zal het lichaam eerst de beschikbare glucose opmaken om daarna het lichaamsvet te verbranden. Na een tot vier weken zal het gewicht behoorlijk zijn afgenomen en ontstaat duizeligheid en hoofdpijn. Men krijgt het gevoel van doorlopend moe te zijn en lichamelijke inspanning zal nauwelijks meer mogelijk zijn. Praten en het kunnen lezen zullen achteruit gaan. Bij de meeste hongerstakers zal na vier weken het lichaamsvet op zijn en zal het lichaam beginnen met consumptie van de interne organen. M.a.w. het lichaam begint zichzelf op te eten. Hierdoor ontstaat een algemeen ziektegevoel met symptonen als gehoorverlies, dubbelzien, misselijkheid, braken, slechter zien en bloedingen in het spijsverteringskanaal. Bij de meeste hongerstakingen zal de persoon na 42 tot 79 dagen overlijden. (informatie van de site www.mens-en-gezondheid.infonu.nl). Herstel De bovenstaande site zegt over herstel het volgende: “Het herstel van een hongerstaking kan lang duren. Bij een periode van drie weken moet men op een herstelperiode van drie maanden rekenen. Men moet erg voorzichtig zijn met voedselinname. Als dit te snel gaat (refeeding syndrome) kan zelfs de dood tot gevolg zijn. Er kan namelijk oedeem ontstaan en een verminderde spier-, long- of hartfunctie. De hoeveelheid voedsel moet dus langzaam worden opgebouwd.” De vraag is natuurlijk of een hongerstaker compleet geneest van een hongerstaking en wat het effect zal zijn, als hij of zij na verloop van tijd een tweede hongerstaking De hongerstakende Palestijnen Mahmoud al-Sarsak en Khader Adnan zijn misschien de bekendste Palestijnse hongerstakers maar zeker niet de enigen. Mahmoud Al-Sarsak Op de site https://altahrir.wordpress.com/2012/07/10/mahmoud-is-vrij/ is het verhaal van Al-Sarsak te lezen, o.a. “Mahmoud al-Sarsak begon op 19 maart (red. 2012) zijn hongerstaking, toen zijn administratieve detentie voor de 6e keer werd verlengd. Hij heeft in april iets van voeding genomen toen hij op het randje van de dood zweefde, maar is daarna weer doorgegaan. Tijdens zijn ruim 90 dagen durende hongerstaking is hij bijna de helft van zijn gewicht kwijtgeraakt. In de tijd van de hongerstaking wilde de bezettende macht hem kwijt en heeft hem het aanbod gedaan om voor drie maanden naar Noorwegen te kunnen gaan, maar Al-Sarsak heeft dat geweigerd.” Mahmoud al-Sarsak was een veelbelovende voetballer, hij was al eerder opgevallen bij een Duitse coach toen hij een wedstrijd in het buitenland speelde. De bezettende macht maalde niet om de voetbalkunsten van Al-Sarsak en hield hem aan toen hij van het ene deel van Palestina naar het andere wilde gaan en beschuldigde hem van banden met de Islamitische Jihad. Deze beschuldiging heeft men nooit kunnen bewijzen en Mahmoud heeft altijd alle beschuldigingen ontkend. Ook Omar Abu Rois, doelman van de Olympische ploeg, en Mohammed Nimr, speler van Rammalah, werden zonder enige vorm van aanklacht en proces in het gevang gezet. In de tijd van Mahmoud al-Sarsak waren Samer al-Barq (ruim 50 dagen) en Akram al-Rekhawi (meer dan 80 dagen) in hongerstaking. Wat is het verschil? Hij is een Palestijn. Daar is blijkbaar alles mee gezegd ! 5 5 September Juni 2015 2014 nummer nummer 3 1

[close]

p. 7

Hierdoor ontstaat een algemeen ziektegevoel met symptonen als gehoorverlies, dubbbelzien, misselijkheid, braken, slechter zien en bloedingen in het spijsverteringskanaal Mahmoud Al-Sarsak Khader Adnan Zaterdag 18 februari 2012 schreef Abu Pessoptimist een artikel over Khader Adnan, “de Palestijnse hongerstaker die inmiddels aan de 63ste dag bezig is van zijn hongerstaking tegen het feit dat hem administratieve gevangenisstraf (hechtenis zonder vorm van proces) is opgelegd en dat hij bij zijn arrestatie is mishandeld.” Verderop in het artikel: “Khader, 33, heeft intussen ruim 35 kilo lichaamsgewicht verloren, en is uitzonderlijk zwak, maar is door de Israeli’s niettemin ‘’om veiligheidsredenen’’ met een been en aan arm vastgeketend aan het bed in het Ziv-ziekenhuis in Safed waar hij intussen verblijft.” Adnan eindigde zijn hongerstaking op 21 februari, de 66e dag, in ruil voor zijn vrijlating. Op 8 juli 2014 werd Adnan wederom gearresteerd. Officieel lag er geen aanklacht, maar hij kreeg wel zes maanden administratieve hechtenis. De administratieve hechtenis was zijn tiende keer. Volgens hetgeen hem verteld werd zou hij in januari 2015 vrij man zijn, maar zijn vrjilating werd steeds maar uitgesteld. Toen zijn vrijlating in mei voor de derde keer werd uitgesteld, begon hij met zijn tweede hongerstaking. Volgens een mensenrechtenorganisatie is Adnan in een zeer slechte conditie. Hij is naar een ziekenhuis overgebracht en neemt nog alleen water, zonder zout, suiker of enige vitamines. zijn vrjilating werd steeds maar uitgesteld. Toen zijn vrijlating in mei voor de derde keer werd uitgesteld, begon hij met zijn tweede hongerstaking. Volgens een mensenrechtenorganisatie is Adnan in een zeer slechte conditie. Hij is naar een ziekenhuis overgebracht en neemt nog alleen water, zonder zout, suiker of enige vitamines. Abu Pessoptimist eindigde zijn artikel met: “Los van deze reacties blijft het angstig stil. De hongerstakers van het Noordierse Irish Republican Army kregen veel publiciteit, Khader Adnan die met heroïsche vasthoudendheid dicht aanzit tegen de 66 dagen waarna de legendarische Bobby Sands overleed, wordt nagenoeg stilgezwegen in de officiële pers. Wat is het verschil? Hij is een Palestijn. Daar is blijkbaar alles mee gezegd.” Ik sluit mij bij deze woorden aan, want waar lezen we wat over de hongerstakers in Palestina? Henny A.J. Kreeft KhamakarPress (eerder verschenen in De Stem van de Ummah) Advertentie De volgende keer uw advertentie hier? Neem gerust contact met ons op Scherpe, lage prijzen. Voor de prijs hoeft u het niet te laten Stuur even een mailtje naar info@khamakarpress.com Juni 2015 nummer 3 6 6

[close]

p. 8

Amsterdam en de stedenband met Tel Aviv - deel II Donderdag 18 juni was er een vergadering van de commissie Algemene Zaken van de gemeenteraad Amsterdam over het onderwerp om een stedenband met Tel Aviv en Ramallah aan te gaan. In een eerder artikel is hier al een eerste uitleg gegeven. Dit is deel 2 waar de uitslag van de commissievergadering wordt besproken. Op 1 juli zal er een raadsvergadering gehouden waar het definitieve standpunt wordt ingenomen door de verschillende partijen. Nadat de rook was opgetrokken van de commissievergadering bleek dat coalitiepartij SP en de oppositiepartijen PvdA, Partij voor de Dieren en GroenLinks tegen de stedenband te zijn. Eerder had de SP aangegeven kritisch te zijn, maar niet tegen te stemmen, echter tijdens de vergadering trok SP-fractievoorzitter Daniël Peters het standpunt in en gaf aan: ‘Op korte termijn is er geen uitzicht op een duurzame vrede. Wat gaan we doen als de raketten straks weer over en weer vliegen? Als Ramallah een Hamas-burgemeester krijgt? Als Israël de bezettingspolitiek doorzet? Wij zijn bang dat deze stedenband meer problemen geeft dan het oplost.’ (tekst AT5). Ook op de site van SP Rood Amsterdam wordt aangegeven dat de partij geen stedenband wil met Tel Aviv en contactpersoon Sebastiaan Proos laat het volgende neerschrijven: “Een stedenband met het administratieve centrum van een land wat routinematig mensenrechten schendt en schuldig is aan apartheid is iets waar wij als socialisten geen goed gevoel bij hebben.” Voorstel gemeente Het onderzoek naar de stedenband met Tel Aviv liep al sinds vorig jaar, maar kwam in de koelkast terecht omdat de SP in augustus bezwaar had gemaakt. Maar half juni 2015 kwam het stadsbestuur weer met het nieuws naar buiten dat ze een stedenband aan wilde gaan met Tel Aviv en Ramallah. Heel slim had het bestuur Ramallah erbij getrokken zodat er misschien een meerderheid in de raad zou zijn om de stedenband met Tel Aviv goed te keuren. Volgens De Telegraaf had burgemeester getracht om de linkse partijen te paaien door het voorstel om gelijktijdig een stedenband met Ramallah aan te gaan. Ramallah stond in het voorstel maar geen Gaza. Als de burgemeester ballen had gehad, had hij Tel Aviv en Gaza gekozen. De vraag is of er dan een meerderheid was geweest voor het voorstel. Maar het bestuur had niet op de SP gerekend, die dus tegen het voorstel zal stemmen, hoewel Daniël Peters natuurlijk in zijn toespraak nog moest natrappen naar Hamas, een democratisch gekozen politieke partij in Gaza, met een opmerking als “... Hamas bestaat ook nog steeds … “ en “Wat als Ramallah een Hamas-burgemeester krijgt?” De Telegraaf wist nog fijntjes te melden dat de linkse partijen ongevoelig waren voor het gepaai van de burgemeester, dit mede onder druk van “zo’n 200 luidruchtige pro-Palestijnse actievoerders. Het onderwerp staat over enkele weken nog op de raadsagenda, maar zal daar worden weggestemd.” De Raad De gemeenteraad van Amsterdam bestaat momenteel uit 8 partijen en 45 leden: D66 (met 14 zetels), PvdA (10 zetels), VVD (6 zetels), SP (6 zetels), GroenLinks (6 zetels), Partij voor de Dieren (1 zetel), CDA (1 zetel) en de Partij voor de Ouderen (met 1 zetel). Als de leden van de commissies het standpunt van hun partij hebben aangegeven, dan zou op dit moment PvdA + SP + GroenLinks + Partij voor de Dieren reeds tegen het voorstel van de stedenband zijn, wat dus inhoudt 23 van de 45 raadsleden. Een krappe meerderheid waarbij geen persoon geen eigenzinnige mening mag hebben of afwezig mag zijn. Voor de actievoerders is het dus nog even tijd om andere raadsleden te benaderen, een echte lobby is dus nodig ! Een van de mogelijkheden zou de VVD deze keer kunnen zijn, daar de VVD de stedenband met Ramallah niet ziet zitten. Volgens fractievoorzitter Marja Ruigrok wil de partij eerst weten wat voor afspraken gemaakt worden: ‘Het moet wel op basis van wederkerigheid zijn, en geen verkapte subsidie worden. Er moet eerst duidelijk worden op welk gebied we precies samenwerken. Dus wij moeten ons standpunt daarover nog in de fractie bepalen.’ (tekst AT5). Als Ramallah een Hamas-burgemeester krijgt? 7 7 7 Juni 2015 nummer 3

[close]

p. 9

Inspreker Jaap Hamburger De heer Jaap Hamburger was een van de vier insprekers tijdens de vergadering van de commissie. In zijn toespraak gaf Jaap het volgende aan de commissieleden mee: “ … Mijn naam is Jaap Hamburger, ik ben voorzitter van de joodse organisatie Een Ander Joods Geluid, gevestigd in Amsterdam. Mijn organisatie, met honderden sympathisanten, is gekant tegen de voorgenomen stedenband met Tel Aviv ... Israël lijkt slechts gebrand op het doorzetten van de eigen politieke agenda, samen te vatten als: annexatie van grote delen van Palestina, versnippering van het overblijvende gebied en blijvende ondergeschiktheid van de Palestijnse bevolking. Een stedenband verhevigt zo de tegenstellingen die rond dit conflict in de stad al bestaan, tegenstellingen waar niet alleen de burgemeester bezorgd over is, maar wij van Een Ander Joods Geluid en diverse Marokkaanse en Turkse organisaties niet minder … Het spijt mij als jood te moeten vaststellen dat het hedendaags zionisme in Israël op alle bestuurlijke niveaus en in alle lagen van de bevolking een politiek voorstaat die Palestijnen in hun rechten en vrijheden beknot, ook als zij inwoners van Israël zijn. Er zijn in Israël zelf meer dan vijftig wettelijke regelingen en voorschriften met discriminerende werking ten aanzien van Palestijnen. De belangrijkste daarvan betreffen stedelijke uitbreidingsplannen, het recht op grondbezit, immigratie, mogelijkheden een partner te kiezen onder Palestijnen buiten Israël in samenhang met woon- en vestigingsrechten. Die discriminerende wetten en regelingen houden geen halt voor de stadsgrenzen van Tel Aviv, meneer van der Laan … Weten de leden van de Commissie eigenlijk hoe dat samenleven ooit is begonnen, in 1948? Ik citeer de voormalige Nederlandse ambassadeur Erik Ader, partijgenoot van de burgemeester, over hoe dat er toen aan toeging: “…mortieren van Etzel, -een van de toenmalige Joodse ondergrondse terreurorganisaties- bombarderen meedogenloos het centrum van de stad Jaffa bij Tel Aviv, en bewerkstelligden de massale vlucht van de Arabische bevolking.” “Deze tekst’, vertelt Ader, “staat in het Engels op een muur in een museum, gelegen tussen Jaffa en Tel Aviv: Israëlische terreurdaden tegen een weerloze burgerbevolking om etnische zuivering op grote schaal te bereiken, open en bloot bezongen voor ieder die het horen wil, de schaamte ver voorbij. Twintig ton explosieven regenden die dag, 25 april 1948, neer op Jaffa. De 80.000 Palestijnse inwoners vluchtten naar het zuidwesten, naar Gaza. Bij het beëindigen van de vijandelijkheden mochten zij, in strijd met het internationaal recht, van Israël niet terug naar hun huizen en zij strandden in de inderhaast opgezette vluchtelingenkampen … ” Inspreker Ghada Zeidan Een tweede inspreker was Ghada Zeidan, directeur van Palestine Link. Uit haar toespraak het volgende: “ … Sinds 2013 overweegt de gemeente Amsterdam op verzoek van Ronnie Naftaniel, de toenmalige directeur van het CIDI, de lobby organisatie voor Israël, een stedenband aan te gaan met Tel-Aviv. Vorig jaar werden de voorbereidingen voor de samenwerking met Tel-Aviv formeel opgeschort vanwege de Israelische aanvallen en invasie van Gaza. Gedurende 50 dagen werden, nog geen jaar geleden, in totaal meer dan 5000 aanvallen op Gaza uitgevoerd. Daarbij werden 2.200 mensen gedood (waarvan een kwart kinderen en meer dan 11.000 gewonden (waarvan een derde kinderen; 1000 van die kinderen zijn nu blijvend gehandicapt … Een commissie van de mensenrechtenraad van de Verenigde Naties komt één dezer dagen met een rapport over mensenrechtenschendingen en de oorlogsmisdaden die zijn begaan door het Israëlische leger tijdens die oorlog! In plaats van de verantwoordelijken naar het Internationaal Gerechtshof in Den Haag te ontbieden, gaat Amsterdam op bezoek in Tel Aviv om de vriendschappelijke betrekkingen aan te halen. Palestina is veroverd op de Palestijnse bevolking vanuit Tel Aviv, waar tot 1967 en nog altijd veel belangrijke instellingen zijn gehuisvest. Jaffa, nu geheel omsloten door de stad werd bijna geheel ontvolkt in 1948 door de zionistische milities. De vluchtelingen mochten niet terugkeren. In plaats daarvan namen duizenden joden uit Europa, waaronder Amsterdam die daar ondanks de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog geen verhaal konden doen, de huizen in van verdreven Palestijnen … Eigenlijk duurt de oorlog nog altijd voort in mijn land. Zoals in het midden van de vorige eeuw vele Nederlanders wegkeken, lijken zij dat nu weer te doen. Men blijkt niet te begrijpen dat het aangaan van goede betrekkingen Israël aanmoedigt haar beleid ten aanzien van de Palestijnen nooit en te nimmer te wijzigen. Een stedenband met een stad die meer dan welke stad in Israël vervlochten is met de machtsstructuren en daardoor met de bezetting, een stad waarvan velen die er werken wonen in illegale nederzettingen in bezet Palestijns gebied, een stad die alle sporen van de oorspronkelijke bevolking probeert uit te wissen, een stad dat vele instellingen en bedrijven huisvest die meedoen en profiteren van de bezetting van mijn land, een stad waar men het liefst wegkijkt van dat wat twintig kilometer verderop gebeurt, ... zo’n stedenband is een verkeerd signaal. Zeker nu een rechts radicale racistische regering in Jeruzalem zit … “ Natuurlijk waren er ook voorstanders te vinden voor de stedenband met Tel Aviv, o.a. Esther Voet, de directeur van het CIDI, die moet vertrekken wegens onenigheid met het bestuur. Mevrouw Voet schaamde zich om Amsterdammer te zijn op 18 juni. Het kan gebeuren. Henny A.J. Kreeft Ambassador for a Free Palestine Er zijn in Israël zelf meer dan vijftig wettelijke regelingen en voorschriften met discriminerende werking ten aanzien van Palestijnen. De belangrijkste daarvan betreffen stedelijke uitbreidingsplannen, het recht op grondbezit, immigratie, mogelijkheden een partner te kiezen onder Palestijnen buiten Israël in samenhang met woon- en vestigingsrechten Juni 2015 nummer 3 8 8

[close]

p. 10

Advertentie Jeruzalem in de Qur’an Jeruzalem in de Qur’an maakt zijn debuut op een cruciaal moment, namelijk het moment dat het moraal van de moslims een dieptepunt heeft bereikt. De onverholen onophoudelijke invallen in het Heilige Land door Israël gaan onverminderd voort, en de Moslims echoën dezelfde woorden die hun broeders in Mekka uitriepen, toen zij werden vervolgd door de ongelovigen van Mekka: “Wanneer zal de hulp van Allah komen?” Sheikh Imran’s inzicht in de gebeurtenissen die zich momenteel ontvouwen in de wereld is een bron van inspiratie voor Moslims, omdat hij met overtuigende argumenten komt vanuit zijn uitleg van het Goddelijke Boek (d.i. de Qur’an) en de overleveringen van de Profeet Mohammed (vrede zij met hem). Hij maakt duidelijk dat de hulp van Allah op handen is, dat het Heilige Land bevrijd zal worden, en dat de Islam wereldwijd opnieuw zal opbloeien. Dit boek is te koop door overmaking van het geldbedrag van € 21,50 (inclusief verzendkosten) op rekeningnummer NL71KNAB0721056857 van stichting The Muslim Voice International onder vermelding van Jeruzalem plus uw adresgegevens. De winst die wij maken op het boek wordt benut om ermee Palestijnse journalisten van Press House - Palestine te ondersteunen. Voor meer informatie over Press House - Palestine verwijzen wij u graag door naar hun website: http://palbas.org/eng/home 9 Juni 2015 nummer 3

[close]

p. 11

Stedenband Amsterdam - Tel Aviv ? Denk dan ook aan het volgende: Juni 2015 nummer 3 10

[close]

p. 12

Prisoners suffer health deterioration in Negev, Nafha prisons Israeli settler runs over 3 year old child Occupation shots boy, arrests 3 others in West Bank IDF soldiers killed Palestinian teen who posed no danger, report finds 9 11 1 9 Juni 2015 nummer 3

[close]

p. 13

‘Israel’ arrests 18, puts 8 in solitary confinement Occupation kills Palestinian in Al-Khalil, WB Israeli navy intercepts Freedom Flotilla Murder of Ziad Abu Ein, Palestinian official and prisoner, must mean end security cooperation Juni 2015 nummer 3 10 12

[close]

p. 14

De Palestina Papers Volgens de definitie betekent ‘bezet gebied’ : “het innemen van gebied of ruimte door leger of een actiegroep”. Een voorbeeld van bezetting door een actiegroep was laatst de bezetting van het Maagdenhuis door studenten; Nederland was tussen 1940 en 1945 bezet door de Duitse bezettingsmacht. Maar is een gebied ook bezet, indien er geen vreemde mogendheid binnen is gedrongen in het gebied maar dit gebied wel van de wereld heeft afgesloten? Uit militair oogpunt betekent bezetting dat het grondgebied van een land helemaal of gedeeltelijk wordt bestuurd door een ander land. Meestal gebeurt dit in een situatie van oorlog. Bezetting van Palestijns gebied Na de juni-oorlog van 1967 heeft Israël de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en de Syrische Golanhoogte bezet. Volgens de site van www. palestinelink.nl: “ … Slaan 280.00 tot 325.000 Palestijnen op de vlucht, sommigen van hen voor de tweede keer in hun leven. Israel annexeert Jeruzalem en start de bouw van nederzettingen in de bezette Palestijnse gebieden.” Door de oorlog is Palestina echt bezet gebied, zowel aan de kant van de Gazastrook, als aan de kant van de Westelijke Jordaanoever. Tevens gaat de bezetter verder en annexeert Jeruzalem en start met de bouw van illegale nederzettingen. In de tijd tussen 1979 en 1981 wordt in de Israëlische Knesset een wet aangenomen waarmee Oost-Jeruzalem officieel wordt geannexeerd. In 1987 confisqueren de Israëlische autoriteiten 10.000 km2 op de Westelijke Jordaanoever. Na besprekingen komen president Abbas en premier Sharon tot overeenstemming om de vijandigheden te zullen staken en te komen tot evacuatie van de Gazastrook en het noorden van de Westelijke Jordaanoever. Inderdaad worden de nederzettingen in de Gazastrook ontmanteld, maar worden tegelijkertijd achthonderd kolonisten gehuisvest in andere nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Maar belangrijk is dat Israël - na de evacuatie van de Gazastrook - controle houdt over de grensovergangen, het luchtruim, de territoriale wateren en de bevolkingsadministratie. Als we deze werkelijkheid beschouwen volgens het internationaal recht is de Gazastrook nog steeds bezet gebied. Bezetting gaat door In 2006 - na verkiezingen - vormen Abbas en Haniyeh een kabinet van nationale eenheid, echter kort daar op breekt de rivaliteit los en ontstaan er gevechten tussen Fatah en Hamas in de Gazastrook. Dit resulteert in het feit dat Hamas de macht neemt in de Gazastrook en de leden van Fatah uit de functies zet. In 2008 en 2009 voert Israël aanvallen uit op de Gazastrook, vermoordt vele Palestijnen en vernietigt duizenden woningen, scholen en bedrijven. Na dagen van verwoestende aanvallen wordt een wapenstilstand afgesproken. De Gazastrook blijft echter afgesloten van de buitenwereld. Volgens www.palestinelink.nl : “Beperkte toevoer van voedsel, medicijnen en bouwmaterialen bemoeilijken wederopbouw van de verwoeste Gazastrook enorm.” Deel 5: Bezet of niet? In mei 2010 probeert een konvooi van zevenhonderd ongewapende activisten middels de Free Gaza Flotilla de haven van Gaza te bereiken en hulpgoederen af te geven door de blokkade te doorbreken. De marine van de zionistische bezettingsmacht gaat in de aanval en vermoordt acht Turkse staatsburgers en een Amerikaan aan boord van de Mavi Marmara. De mensenrechtenorganisaties spreken van een buitengewoon gewelddadige aanval. Zelfs in de laatste jaren gaat de bezetting gewoon door, worden burgers, zelfs bekende voetballers als Mahmoud Sarsak of politici van Hamas van de straat geplukt of uit huis gehaald en zonder enige vorm van rechtspraak gevangen gezet. Tegengeluid Volgens de rechtse pro-Israëlische website De Dagelijkse Standaard spreekbuis van Likud en dergelijke - is de Westelijke Jordaanoever juridisch gezien geen bezet gebied, daar “het gebied voor 1948 geen erkende soevereiniteit had”. Jordanië gaf in 1950 de streek de naam West Bank of de Westelijke Jordaanoever, wat door niemand werd erkend, volgens dezelfde site. Ook stelt de website vraagtekens bij het feit dat de Gazastrook is bezet. Gezien de reacties op de site, wordt hier niet meer aandacht aan deze site geschonken. Gaza In december 2014 bepaalt het Europese Hof van Justitie dat Hamas niet op de Europese terreurlijst hoort en van de lijst verwijderd moet worden, daar de plaatsing gebaseerd is op berichten in de media en op het internet en zeker niet op “daden onderzocht en bevestigd door de juiste autoriteiten. Het Hof benadrukt dat de uitspraak zuiver procedureel is en dus ‘geen oordeel over de vraag of Hamas moet worden geclassificeerd als terreurgroep’. Maatregelen tegen Hamas, zoals het bevriezen van financiële tegoeden, blijven van kracht. Uit militair oogpunt betekent bezetting dat het grondgebied van een land helemaal of gedeeltelijk wordt bestuurd door een ander land 13 Juni 2015 nummer 3

[close]

p. 15

De Palestijnen van de Gazastrook kunnen het gebied niet uit en andere mensen kunnen het gebied nauwelijks in Tot op heden is Gaza afgesloten van de buitenwereld, worden mensen vermoord , opgepakt en in het gevang gegooid en worden kinderen door kolonisten met auto’s uit illegale nederzettingen bewust ondersteboven en soms ook gewoon doodgereden. De Palestijnen van de Gazastrook kunnen het gebied niet uit en andere mensen kunnen het gebied nauwelijks in. Is het juridisch gezien bezet of niet? Laat mij u dit zeggen: als u het echt wilt weten, vraag het eens een Palestijn van de Gazastrook. Het is gewoon bezet, want ze hebben geen vrijheid om te doen wat ze willen. De Gazastrook wordt indirect gestuurd door de zionistische bezettingsmacht, daar deze macht bepaalt wat er gebeurt. Westelijke Jordaanoever De Oslo-akkoorden van 1994 gaven in bepaalde gebieden van de Westelijke Jordaanoever een beperkte autonomie. Maar de internationale gemeenschap wilde wel onderscheid maken tussen gebieden met beperkte Palestijnse autonomie en gebieden die onder volledig zionistische bezettingsmacht vielen, en daarom werd de Westelijke Jordaanoever verdeeld in drie gebieden: A-gebied. Dat zijn stedelijke gebieden die 18 % van het oppervlak beslaan en waar 55% van de Palestijnse bevolking woont (cijfers 2012). Hier regelt de Palestijnse Autoriteit (PA) het civiele bestuur en de veiligheid. Dat liet onverlet dat het leger tijdens de tweede volksopstand (september 2000 - september 2005) deze gebieden binnenviel en grote verwoestingen aanrichtte B-gebied: 20 % van het oppervlak met 40 % van de Palestijnse bevolking. De PA is verantwoordelijk voor het civiele bestuur en de PA en Israël gezamenlijk voor de veiligheid C-gebieden: Hier geldt voor Palestijnen militair bestuur, inclusief militaire rechtspraak. Het gaat om 62 % van het oppervlak van de Westelijke Jordaanover met rond 5 % van de Palestijnse bevolking. Israël heeft via het leger de volledige controle op veiligheidsgebied en vrijwel volledige controle over civiele zaken. De PA mag sommige diensten faciliteren op het gebied van gezondheidszorg en onderwijs, zolang er geen bouw of infrastructuur aan vast zit. (De gegevens komen van de site www.jaffadok.nl) In feite is de Palestijnse Autoriteit verantwoordelijk voor het civiele bestuur en de veiligheid in het A-gebied, wat dus 18% van het totale oppervlak van de Westelijke Jordaanoever is. President Abbas is dus tevreden met 18% van de West Bank waar hij in feite direct en compleet verantwoordelijk is. Voor gebied onder de noemer B, wordt de veiligheid gedeeld, wat eigenlijk inhoudt dat de Palestijnen niets te vertellen hebben. Maar nijpender is het probleem voor gebied C - 62% van het gebied waar door de bezettingsmacht een politiek gevoerd wordt van verdrijving van de Palestijnen naar de gebieden A en B. Daarentegen neemt het aantal kolonisten in de illegale nederzettingen hard toe in dit gebied. Volgens de site Jaffadok beslaan de nederzettingen reeds 10% van het totale gebied van de Westelijke Jordaanoever (gegevens 2014). Bezet of niet? Gezien het bovenstaande is zowel de Gazastrook als de Westelijke Jordaanoever al jaren bezet en gezien de internationale gemeenschap Nederland voorop - niets doet voor de Palestijnen, zal Palestina vijandig bezet blijven door de zionistische bezettingsmacht. Henny A.J. Kreeft (eerder verschenen in De Stem van de Ummah) Juni 2015 nummer 3 14

[close]

Comments

no comments yet