Wereldverhalen in Amsterdam Zuidoost

 

Embed or link this publication

Description

e-book met 15 verhalen van grootouders uit Amsterdam Zuidoost

Popular Pages


p. 1

WERELDVERHALEN IN AMSTERDAM ZUIDOOST

[close]

p. 2



[close]

p. 3

WERELDVERHALEN IN AMSTERDAM ZUIDOOST GROOTOUDERS LEZEN VOOR! IS EEN UITGAVE VAN Carol Burgemeestre, Faouzia Daddah, Sten Fierant - Samenstelling en redactie Bianca Nederlof - eindredactie verhalen Merel van Oord - vormgeving Noraly Beyer - Flaptekst Met dank aan de schrijvers en tekenaars die aan deze speciale uitgave hebben meegewerkt. Hun namen worden bij de titels in de inhoudsopgave genoemd. ISBN/EAN: 978-90-823386-0-7 Het project Grootouders lezen voor! staat voor GENERATIES VERBINDEN CULTUUROVERDRACHT BELANG VAN HE T VOORLEZEN Met dank aan: John Goring, Anneke Lisse, Cisca Pattipilohy, Tino Pattipilohy Deze uitgave is mogelijk gemaakt door Stadsdeel Amsterdam Zuidoost © 2015, Stichting Voorbeeld Projecten

[close]

p. 4



[close]

p. 5

VOORWOORD Na het eerste boek Wereldverhalen in Nederland ben ik blij dat er nu, in de vorm van een e-book, Wereldverhalen in Amsterdam Zuidoost is verschenen. Amsterdam Zuidoost is rijk aan een grote diversiteit van verhaal- en vertelculturen. Dit blijkt wel uit de vele persoonlijke verhalen van de grootouders uit dit stadsdeel die voor dit boek zijn verzameld. Verhalen en fabels afkomstig uit de hele wereld en wederom prachtig geïllustreerd door jonge tekenaars. Voorlezen is een mooi moment van samenzijn en aandacht hebben voor elkaar. Het is voorts een overdrachtsmoment van kennis en ervaring aan de jongere generatie, zo blijkt ook uit de portretten van de vertellers. Hun basiskennis komt vaak voort uit de verhalen die zij zelf van de oudere generaties hebben meegekregen. Het heeft de opa’s en oma’s zelfvertrouwen gegeven en een gevoel van warmte en trots over hun afkomst. Voorlezen prikkelt ook nog eens de fantasie en stimuleert de taal- en spraakontwikkeling en sociaal-emotionele vaardigheden. De verhalen laten kinderen kennismaken met andere culturen en vroegere tijden, ver buiten hun eigen leefwereld. Op school via het digibord of thuis met een tablet kunnen zij op een positieve en hedendaagse manier kennis maken met deze andere culturen, waardoor ik hoop dat ze gestimuleerd raken hun eigen grootouders te vragen naar nog meer verhalen1. Dit tweede boek vormt een onderdeel van het intergenerationele project ‘Grootouders lezen voor!’ waarbij opa’s en oma’s tijdens de Nationale Voorleesdagen 2015 op basisscholen in Amsterdam Zuidoost voorlezen. Deze voorleestour is dankzij steun van het stadsdeel Amsterdam Zuidoost mogelijk gemaakt. Ik wens u en uw (klein)kinderen veel (voor)leesplezier! Wim Keizer - voorzitter stichting Voorbeeld Projecten 1 En als jullie toch achter ‘het scherm zitten’, kijk dan ook eens op: http://grootouderslezenvoor.nl/nijntje-desultan-van-sasso/. Geniet van deze prachtige filmpjes verteld door grootouders uit Zuidoost!

[close]

p. 6



[close]

p. 7

INHOUDSOPGAVE DE SCHILDPAD IN DE BOOM DOOR GEORGE OWUSU (MR. BUSH) GETEKEND DOOR GLORIA SILVA TRIGUEROS DE VERBAZING VAN EEN DISTRICTSJONGEN DOOR FRANKLIN OLIVIEIRA GETEKEND DOOR KELLY VAN DIJK & RICARDO EN WILGO DOOR FRANKLIN OLIVIEIRA GETEKEND DOOR KELLY VAN DIJK ONS STRANDHUISJE AAN ZEE DOOR GEERTRUIDA ELSA RUIJFROK GETEKEND DOOR ROBBIE RUIJFROK DE ARME HOUTHAKKER DOOR SOUHAM BÖCEKCIOGLU-NAJJAR GETEKEND DOOR AÏDA DE JONG NANI VERTELT… DOOR ANDRÉ BHOLA GETEKEND DOOR MARLEN BOUTEN

[close]

p. 8

EEN VERHAAL UIT DE KEIZERSTRAAT DOOR MAGDA TJIN KON KOEN GETEKEND DOOR ANTONIO IP HET HUWELIJK VAN DE SCHOONHEID DOOR DAVID NYMANE GETEKEND DOOR GLORIA SILVA TRIGUEROS AFBLIJVEN VAN VREEMDE KATTEN! DOOR EDDY DILROSUN GETEKEND DOOR NADIA LANGESTRAAT NASREDDIN HODJA WIL NIET STERVEN DOOR BESNA TUNG GETEKEND DOOR DORIEN VAN RIJ WIE ZIJN BILLEN BRANDT... KOMT WEER THUIS DOOR GEERTRUIDA ELSA RUIJFROK GETEKEND DOOR ROBBIE RUIJFROK

[close]

p. 9

ESSUOIN, HET ZOETE WATER DOOR COFFI BADOU-BONSOU GETEKEND DOOR NADIA LANGESTRAAT MIJN LIEVE OPA RAHMAN DOOR MAGDA TJIN KON KOEN GETEKEND DOOR ANTONIO IP SPANNENDE CENTJES DOOR ELLEN HITIPEUW GETEKEND DOOR STANLEY TAMBAJONG LEES JE MET ME MEE? DOOR IBRAHIM ISA GETEKEND DOOR GLORIA SILVA TRIGUEROS OVER DE VERTELLERS & DE ILLUSTRATORS

[close]

p. 10

1

[close]

p. 11

DE SCHILDPAD IN DE BOOM Het verhaal dat ik je nu ga vertellen heeft een wijze les: Elke keer als je wat doet, dan moet je vooraf goed nadenken, want er is altijd wel een oplossing. Mijn vraag aan jou is: Heb je ooit een schildpad zien vliegen? Heel waarschijnlijk zal je nee zeggen, en vandaar dat ik je zeg, denk eerst goed na. Heel lang geleden was er een bijzondere en hechte vriendschap tussen een schildpad, een aap en een aasgier. De aap en de aasgier woonden hoog in de boom. De schildpad leefde ver weg op de grond en toch waren ze elkaars vrienden geworden. De andere dieren in het bos hadden een vraag voor de aap en de aasgier; als jullie moeders sterven, hoe kan jullie vriend de schildpad dan bij het afscheid hoog in de bomen aanwezig zijn? Omdat het heel belangrijk is dat je beste vriend bij zo’n afscheidsritueel aanwezig is, besloot de aap deze vraag aan schildpad te stellen. De schildpad antwoordde: ‘Mijn beste vriend aap, als het trieste moment daar is, zullen vele dieren zich afvragen hoe ik bij de begrafenis hoog in de bomen zal komen. Maar wees gerust, ik zal er zijn.’ Op een dag overleed helaas de moeder van de aap. Hij vroeg de aasgier om het slechte nieuws aan de schildpad te vertellen. Iedereen in het bos wachtte af wat er nu zou gaan gebeuren. De aasgier vroeg aan de schildpad om naar de hoge boom te komen en deel te nemen aan de afscheidsrituelen voor moederaap. ‘Dat is geen probleem’, zei de schildpad. ‘Als de begrafenis begint, kom mij dan waarschuwen en ik zal thuis zijn. Ik moet eerst nog wat spullen halen voor mijn droevige vriend de aap. Dus mocht ik dan nog niet terug zijn, neem dan in ieder geval deze zak mee en ik kom dan later zelf wel naar de boom.’ Op de begrafenis waren alle dieren die konden vliegen of klimmen aanwezig en ze vroegen zich af waar de schildpad was. Hij kan toch niet vliegen of klimmen, dachten ze. De aasgier ging hem zoeken en vloog naar zijn huis op de grond. ’Hallo...! Hallo...! Hallo schildpad, waar ben je?’, riep de aasgier. Er kwam geen antwoord. De schildpad was niet thuis. De aasgier zag wel de zak en herinnerde zich het verzoek van de schildpad. Dus hij pakte de zak en vloog weer terug naar de hoge boom. 2

[close]

p. 12

‘De schildpad was niet thuis, maar ik moest van hem wel deze zak meenemen,’ zei de aasgier. Ze openden de zak en de schildpad kroop eruit. Iedereen was verbaasd. ‘Ik zei het toch, als iemand je wat vraagt, dan moet je er eerst goed over nadenken en dan wordt alles mogelijk.’ De gasten vroegen zich nu wel weer af hoe de schildpad beneden zou komen. Het afscheidsritueel voor moederaap begon. Alle dieren aten en dansten, want zo nemen ze in het dierenrijk afscheid van elkaar. Na het begrafenisfeest ruimden ze 3

[close]

p. 13

alles weer netjes op en stopten het afval in zakken die ze mee naar beneden namen. Eenmaal op de grond bewoog een van de zakken. De dieren schrokken, maar zagen al snel dat het de schildpad was die uit de zak kroop en weer veilig op de grond was. Ze lachten, die slimme schildpad had voor alles een oplossing! Door George Owusu (mr. Bush) Gloria Silva Trigueros - schets digital, waterverf en Photoshop 4

[close]

p. 14

5

[close]

p. 15

DE VERBAZING VAN EEN DISTRICTSJONGEN ‘Ricardo,’ riep moeder, ‘haast je. De wagen van Baas Singh komt zo.’ ‘Ja ma, ik ben bijna klaar.’ Vandaag was de grote dag. Vandaag zou Ricardo als dertienjarige voor het eerst van zijn leven naar Paramaribo, de hoofdstad van Suriname, gaan. Hij had er zoveel over gehoord. Als zijn vader, die in Paramaribo werkte, vrijdagavonds thuis kwam, dan vertelde hij honderduit. Hij praatte over dingen waarvan Ricardo zich geen voorstelling kon maken. Over een grote box waaruit muziek klonk en pratende mensen. Dat is een radio, vertelde zijn vader hem. Het is dat hij wist dat zijn vader niet jokte, anders zou Ricardo dit nooit geloven. Een pratende of zingende doos van hout? Dat kon toch niet? Maar hij hoorde ook over een wagen die niet zoals bij Baas Singh door een ezel werd getrokken, maar door iets anders. Dat heette een auto. Zijn vader had het voor hem getekend. In heel Paramaribo waren er maar drie auto’s. De politie had er een, het ziekenhuis en de brandweer. Als zijn vader zo vertelde, dan probeerde Ricardo zich voor te stellen hoe het moest zijn in Paramaribo. Maar waarom ging Ricardo naar de stad? Ricardo had zijn diploma van de lagere school behaald. De hoofdmeester vond dat hij zo knap was, dat het zonde zou zijn als hij niet meer naar school zou gaan, en zou gaan werken bij baas Velanti, de houthakker. Hij stelde Ricardo’s ouders dan ook voor om hem naar de stad te sturen om daar naar de mulo te gaan. In het district was er geen muloschool. Maar ja, hoe kom je in Paramaribo als je arm bent en net genoeg eten hebt om gewoon te kunnen leven? En ook hadden de ouders gehoord dat je op de muloschool schoolgeld moest betalen en boeken en schriften moest kopen. Maar het was gelukt. De buren hadden geld ingezameld, want voor het eerst zou iemand van hun plantage naar de grote stad gaan om te studeren. Ricardo zou daar worden opgevangen door een broer van de hoofdmeester. 6

[close]

Comments

no comments yet